Артыкул 264

артыкул 264

Артыкул 264«> Артыкул 264

Артыкул 264. Іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй

1. Да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца наступныя выдаткі падаткаплацельшчыка:

1) сумы падаткаў і збораў, мытных пошлін і збораў, страхавых узносаў у Пенсійны фонд Расійскай Федэрацыі на абавязковае пенсіённае страхаванне, у Фонд сацыяльнага страхавання Расійскай Федэрацыі на абавязковае сацыяльнае страхаванне на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам, у Федэральны фонд абавязковага медыцынскага страхавання і тэрытарыяльныя фонды абавязковага медыцынскага страхавання на абавязковае медыцынскае страхаванне, налічаныя ва ўстаноўленым гэтым Кодэксам парадку, за выключана ением пералічаных у артыкуле 270 гэтага Кодэкса;

(У рэд. Федэральных законаў ад 27.07.2010 N 229-ФЗ, ад 2016/07/03 N 243-ФЗ)

2) выдаткі на сертыфікацыю прадукцыі і паслуг, а таксама на дэклараванне адпаведнасці з удзелам трэцяга боку;

(У рэд. Федэральнага закона ад 30.12.2008 N 313-ФЗ)

2.1) расходы па стандартызацыі з улікам палажэнняў пункта 5 гэтага артыкула;

(Пп. 2.1 уведзены Федэральным законам ад 21.11.2011 N 330-ФЗ)

3) сумы камісійных збораў i iншых падобных расходаў за выкананыя іншымі арганізацыямі працы (прадастаўленыя паслугі);

4) сумы партовых і аэрадромных збораў, выдаткі на паслугі лоцмана і іншыя аналагічныя выдаткі;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

5) сумы выплачаных пад’ёмных ў межах нормаў, устаноўленых у адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

6) выдаткі на забеспячэнне пажарнай бяспекі падаткаплацельшчыка ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, выдаткі на ўтрыманне службы газоспасателей, выдаткі на паслугі па ахове маёмасці, абслугоўванню ахоўна-пажарнай сігналізацыі, выдаткі на набыццё паслуг пажарнай аховы і іншых паслуг ахоўнай дзейнасці, у тым ліку паслуг , што аказваюцца пазаведамаснай аховай пры органах унутраных спраў Расійскай Федэрацыі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, а таксама выдаткі на ўтрыманне ўласнай лужбы бяспекі па выкананні функцый эканамічнай абароны банкаўскіх і гаспадарчых аперацый і захаванасці матэрыяльных каштоўнасцяў (за выключэннем выдаткаў на экіпіяванне, набыццё зброі і іншых спецыяльных сродкаў абароны);

(У рэд. Федэральных законаў ад 2002/05/29 N 57-ФЗ, ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

7) выдаткі на забеспячэнне нармальных умоў працы і мер па тэхніцы бяспекі, прадугледжаных заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, выдаткі на грамадзянскую абарону ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, а таксама выдаткі на лячэнне прафесійных захворванняў работнікаў, занятых на работах са шкоднымі ці цяжкімі ўмовамі працы, выдаткі , звязаныя з утрыманнем памяшканняў і інвентара пункт аховы здароўя, якія знаходзяцца непасрэдна на тэрыторыі арганізацыі;

(Пп. 7 у рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

8) выдаткі па наборы работнікаў, уключаючы расходы на паслугі спецыялізаваных арганізацый па падборы персаналу;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

9) выдаткі на аказанне паслуг па гарантыйным рамонце і абслугоўванню, уключаючы адлічэнні ў рэзерв на будучыя выдаткі на гарантыйны рамонт і гарантыйнае абслугоўванне (з улікам палажэнняў артыкула 267 гэтага Кодэкса);

10) арэндныя (лізінгавыя) плацяжы за арандуецца (прынятае ў лізінг) маёмасць (у тым ліку зямельныя ўчасткі), а таксама выдаткі на набыццё маёмасці, перададзенага ў лізінг. У выпадку, калі маёмасць, атрыманае па дамове лізінгу, ўлічваецца ў лізінгаатрымальніку, выдаткамі, якія ўлічваюцца ў адпаведнасцi з гэтым падпунктам, прызнаюцца:

(У рэд. Федэральнага закона ад 30.12.2006 N 268-ФЗ)

у лізінгаатрымальніку — арэндныя (лізінгавыя) плацяжы за вылікам сумы амартызацыі па гэтым маёмасці, налічанай у адпаведнасці з артыкуламі 259 — 259.2 гэтага Кодэкса;

(У рэд. Федэральнага закона ад 22.07.2008 N 158-ФЗ)

у лізінгадаўца — выдаткі на набыццё маёмасці, перададзенага ў лізінг;

(П. 10 у рэд. Федэральнага закона ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

10.1) плата, уносная канцэсіянераў концедента ў перыяд выкарыстання (эксплуатацыі) аб’екта канцэсійных пагаднення (канцэсійная плата);

(Пп. 10.1 уведзены Федэральным законам ад 30.06.2008 N 108-ФЗ)

11) выдаткі на ўтрыманне службовага транспарту (аўтамабільнага, чыгуначнага, паветранага і іншых відаў транспарту). Расходы на кампенсацыю за выкарыстанне для службовых паездак асабістых легкавых аўтамабіляў і матацыклаў у межах нормаў, устаноўленых Урадам Расійскай Федэрацыі;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

12) выдаткі на камандзіроўкі, у прыватнасці на:

праезд работніка да месца камандзіроўкі і назад да месца пастаяннай працы;

наём жылога памяшкання. Па гэтым артыкуле расходаў падлягаюць кампенсацыі таксама расходы работніка на аплату дадатковых паслуг, якiя аказваюцца ў гасцініцах (за выключэннем выдаткаў на абслугоўванне ў барах і рэстаранах, расходаў на абслугоўванне ў нумары, расходаў за карыстанне рэкрэацыйна-аздараўленчымі аб’ектамі);

сутачныя або палявое забеспячэнне;

(У рэд. Федэральных законаў ад 2002/05/29 N 57-ФЗ, ад 22.07.2008 N 158-ФЗ)

афармленне і выдачу віз, пашпартоў, ваўчараў, запрашэнняў і іншых аналагічных дакументаў;

консульскія, аэрадромныя зборы, зборы за права ўезду, праходу, транзіту аўтамабільнага і іншага транспарту, за карыстанне марскімі каналамі, іншымі падобнымі будынкамі і іншыя аналагічныя плацяжы i зборы;

12.1) расходы на дастаўку ад месца жыхарства (збору) да месца працы і назад работнікаў, занятых у арганізацыях, якія ажыццяўляюць сваю дзейнасць вахтавым спосабам або ў палявых (экспедыцыйных) умовах. Названыя выдаткі павінны быць прадугледжаны калектыўнымі дамовамі;

(Пп. 12.1 уведзены Федэральным законам ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

13) выдаткі на рацыён харчавання экіпажаў марскіх, рачных i паветраных судоў;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2013/07/23 N 248-ФЗ)

14) выдаткі на юрыдычныя і інфармацыйныя паслугі;

(Пп. 14 у рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

15) выдаткі на кансультацыйныя і іншыя аналагічныя паслугі;

(Пп. 15 у рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

16) плата дзяржаўнаму і (або) прыватнаму натарыусу за натарыяльнае афармленне. Пры гэтым такія выдаткі прымаюцца ў межах тарыфаў, зацверджаных ва ўстаноўленым парадку;

17) выдаткі на аўдытарскія паслугі;

(Пп. 17 у рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

18) выдаткі на кіраванне арганізацыяй або асобнымі яе падраздзяленнямі, а таксама выдаткі на набыццё паслуг па кіраванні арганізацыяй ці яе асобнымі падраздзяленнямі;

(Пп. 18 ст рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

19) выдаткі на паслугі па прадастаўленні працы работнiкаў (персаналу) іншымі арганізацыямі для ўдзелу ў вытворчай дзейнасці, у тым ліку ў кіраванні вытворчасцю, выкананні іншых функцый, звязаных з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй прадукцыі (работ, паслуг);

(Пп. 19 у рэд. Федэральнага закона ад 2014/05/05 N 116-ФЗ)

20) выдаткі на публікацыю бухгалтарскай (фінансавай) справаздачнасці, а таксама публікацыю і іншае раскрыццё іншай інфармацыі, калi заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на падаткаплацельшчыка ускладзены абавязак ажыццяўляць іх публікацыю (раскрыццё);

(У рэд. Федэральнага закона ад 29.06.2012 N 97-ФЗ)

21) выдаткі, звязаныя з прадстаўленнем формаў і звестак дзяржаўнага статыстычнага назірання, калi заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на падаткаплацельшчыка ўскладзены абавязак прадстаўляць гэтую інфармацыю;

22) прадстаўнічыя выдаткі, звязаныя з афіцыйным прыёмам і абслугоўваннем прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах ўстанаўлення і падтрымання супрацоўніцтва, у парадку, якi прадугледжаны пунктам 2 гэтага артыкула;

23) выдаткі на навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійную падрыхтоўку і перападрыхтоўку, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі работнікаў падаткаплацельшчыка ў парадку, якi прадугледжаны пунктам 3 гэтага артыкула;

(У рэд. Федэральных законаў ад 22.07.2008 N 158-ФЗ, ад 2016/07/03 N 251-ФЗ)

24) выдаткі на канцылярскія тавары;

25) выдаткі на паштовыя, тэлефонныя, тэлеграфныя і іншыя падобныя паслугі, выдаткі на аплату паслуг сувязі, вылічальных цэнтраў і банкаў, уключаючы расходы на паслугі факсімільнай і спадарожнікавай сувязі, электроннай пошты, а таксама інфармацыйных сістэм (Свіфта, інфармацыйна-тэлекамунікацыйная сетка «Інтэрнэт «і іншыя аналагічныя сістэмы);

(У рэд. Федэральнага закона ад 11.07.2011 N 200-ФЗ)

26) выдаткі, звязаныя з набыццём правы на выкарыстанне праграм для ЭВМ і баз даных па дагаворах з праваўладальнікам (па ліцэнзійных і сублицензионным пагадненням). Да ўказаных расходаў таксама ставяцца выдаткі на набыццё выключных правоў на праграмы для ЭВМ коштам менш за суму кошту амартызуемага маёмасці, вызначанай пунктам 1 артыкула 256 гэтага Кодэкса;

(Пп. 26 у рэд. Федэральнага закона ад 07.06.2011 N 132-ФЗ)

27) выдаткі на бягучае вывучэнне (даследаванне) кан’юнктуры рынку, збор інфармацыі, непасрэдна звязанай з вытворчасцю і рэалізацыяй тавараў (работ, паслуг);

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

28) выдаткі на рэкламу вырабляемых (набытых) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг), дзейнасці падаткаплацельшчыка, таварнага знака і знака абслугоўвання, уключаючы ўдзел у выставах і кірмашах, з улікам палажэнняў пункта 4 гэтага артыкула;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

29) ўнёскі, уклады і іншыя абавязковыя плацяжы, што выплачваюцца некамерцыйным арганізацыям, калi выплата такіх узносаў, укладаў і іншых абавязковых плацяжоў з’яўляецца умовай для ажыццяўлення дзейнасці падаткаплацельшчыкамі — плацельшчыкамі такіх узносаў, укладаў ці іншых абавязковых плацяжоў;

30) ўзносы, што выплачваюцца міжнародным арганізацыям і арганізацыям, якія прадстаўляюць аплатныя сістэмы і электронныя сістэмы перадачы інфармацыі, калі выплата такіх узносаў з’яўляецца абавязковай умовай для ажыццяўлення дзейнасці падаткаплацельшчыкамі — плацельшчыкамі такіх узносаў або з’яўляецца умовай прадастаўлення міжнароднай арганізацыяй паслуг, неабходных для вядзення падаткаплацельшчыкам — плацельшчыкам такіх узносаў названай дзейнасці;

(У рэд. Федэральнага закона ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

31) выдаткі, звязаныя з аплатай паслуг іншым арганізацыям па змесце і рэалізацыі ва ўстаноўленым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі парадку прадметаў залогу і закладу за час знаходжання названых прадметаў у залогатрымальніка пасля перадачы залогадавальнікам;

32) выдаткі на ўтрыманне вахтавым і часовых пасёлкаў, уключаючы ўсе аб’екты жыллёва-камунальнай і сацыяльна-бытавога прызначэння, падсобных гаспадарак і іншых аналагічных службаў, у арганізацыях, якія ажыццяўляюць сваю дзейнасць вахтавым спосабам або якія працуюць у палявых (экспедыцыйных) умовах. Названыя выдаткі для мэт падаткаабкладання прызнаюцца ў межах нарматываў на ўтрыманне аналагічных аб’ектаў і службаў, зацверджаных органамі мясцовага самакіравання па месцы дзейнасці падаткаплацельшчыка. Калі такія нарматывы органамі мясцовага самакіравання не зацверджаны, падаткаплацельшчык мае права прымяняць парадак вызначэння расходаў на ўтрыманне гэтых аб’ектаў, дзеючы для аналагічных аб’ектаў, якія знаходзяцца на дадзенай тэрыторыі і падведамных названым органам;

(Пп. 32 у рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

33) адлічэнні прадпрыемстваў і арганізацый, якія эксплуатуюць асабліва радыяцыйна небяспечныя і ядзерна небяспечныя вытворчасці і аб’екты, для фарміравання рэзерваў, прызначаных для забеспячэння бяспекі названых вытворчасцяў і аб’ектаў на ўсіх стадыях іх жыццёвага цыклу і развіцця ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб выкарыстанні атамнай энергіі і ў парадку, устаноўленым Урадам Расійскай Федэрацыі;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

34) выдаткі на падрыхтоўку і асваенне новых вытворчасцей, цэхаў і агрэгатаў;

35) выдаткі, звязаныя з укараненнем тэхналогій вытворчасці, а таксама метадаў арганізацыі вытворчасці і кіравання;

(Пп. 35 у рэд. Федэральнага закона ад 07.06.2011 N 132-ФЗ)

36) выдаткі на паслугі па вядзенню бухгалтарскага ўліку, якія аказваюцца іншымі арганізацыямі або індывідуальнымі прадпрымальнікамі;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

37) перыядычныя (бягучыя) плацяжы за карыстанне правамі на вынікі інтэлектуальнай дзейнасці і правамі на сродкі індывідуалізацыі (у прыватнасці, правамі, якія ўзнікаюць з патэнтаў на вынаходніцтвы, карысныя мадэлі, прамысловыя ўзоры);

(Пп. 37 у рэд. Федэральнага закона ад 2015/11/23 N 322-ФЗ)

38) выдаткі, ажыццёўленыя падаткаплацельшчыкам-арганізацыяй, якая выкарыстоўвае працу інвалідаў, у выглядзе сродкаў, накіраваных на мэты, якія забяспечваюць сацыяльную абарону інвалідаў, калі ад агульнага ліку работнікаў такога падаткаплацельшчыка інваліды складаюць не менш за 50 працэнтаў і доля выдаткаў на аплату працы інвалідаў у выдатках на аплату працы складае не менш за 25 працэнтаў.

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

Мэтамі сацыяльнай абароны інвалідаў у адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб сацыяльнай абароне інвалідаў прызнаюцца:

(У рэд. Федэральнага закона ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

паляпшэнне ўмоў і аховы працы інвалідаў;

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

стварэнне і захаванне працоўных месцаў для інвалідаў (закупка і мантаж абсталявання, у тым ліку арганізацыя працы рабочых-надомнікаў);

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

навучанне (у тым ліку новым прафесіях і прыёмам працы) і працаўладкаванне інвалідаў;

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

выраб і рамонт пратэзных вырабаў;

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

набыццё і абслугоўванне тэхнічных сродкаў рэабілітацыі (уключаючы набыццё сабак-правадыроў);

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

санаторна-курортнае абслугоўванне інвалідаў, а таксама асоб, якія суправаджаюць інвалідаў I групы і дзяцей-інвалідаў;

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

абарона правоў і законных інтарэсаў інвалідаў;

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

мерапрыемствы па інтэграцыі інвалідаў у грамадства (уключаючы культурныя, спартыўныя і іншыя падобныя мерапрыемствы);

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

забеспячэнне інвалідам роўных з іншымі грамадзянамі магчымасцяў (уключаючы транспартнае абслугоўванне асоб, якія суправаджаюць інвалідаў I групы і дзяцей-інвалідаў);

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

набыццё і распаўсюджванне сярод інвалідаў друкаваных выданняў грамадскіх арганізацый інвалідаў;

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

набыццё і распаўсюджванне сярод інвалідаў відэаматэрыялаў з субтытрамі або сурдаперакладам;

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

ўзносы, накіраваныя названымі арганізацыямі грамадскім арганізацыям інвалідаў на іх утрыманне.

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

Пры вызначэнні агульнай колькасці інвалідаў у сярэдняспісачную колькасць работнікаў не ўключаюцца інваліды, якія працуюць па сумяшчальніцтве, дагаворах падраду і іншых дагаворах грамадзянска-прававога характару;

39) выдаткі падаткаплацельшчыкаў — грамадскіх арганізацый інвалідаў, а таксама падаткаплацельшчыкаў-устаноў, адзінымі ўласнікамі маёмасці якіх з’яўляюцца грамадскія арганізацыі інвалідаў, у выглядзе сродкаў, накіраваных на ажыццяўленне дзейнасці названых грамадскіх арганізацый інвалідаў і на мэты, названыя ў падпункце 38 гэтага пункта.

Атрымальнікі сродкаў, прызначаных на ажыццяўленне дзейнасці грамадскай арганізацыі інвалідаў і на мэты сацыяльнай абароны інвалідаў, пасля заканчэння падатковага перыяду прадстаўляюць у адпаведныя падатковыя органы па месцы свайго ўліку справаздачу аб мэтавым выкарыстанні атрыманых сродкаў.

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

Пры нямэтавым выкарыстанні такіх сродкаў з моманту, калі іх атрымальнік фактычна выкарыстаў такія сродкі не па мэтавым прызначэнні (парушыў умовы прадастаўлення гэтых сродкаў), такія сродкі прызнаюцца прыбыткам ў падаткаплацельшчыка, які атрымаў гэтыя сродкі.

Выдаткі, названыя ў падпункце 38 гэтага пункта і гэтым падпункце, не могуць быць уключаны ў выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй падакцызных тавараў, мінеральнай сыравіны, іншых карысных выкапняў і іншых тавараў па пералiку, якi вызначаецца Урадам Расійскай Федэрацыі па ўзгадненні з агульнарасійскімі арганізацыямі інвалідаў, а таксама з аказаннем пасрэдніцкіх паслуг, звязаных з рэалізацыяй такіх тавараў, мінеральнай сыравіны і карысных выкапняў;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

39.1) расходы падаткаплацельшчыкаў-арганізацый, статутны (складочный) капітал якіх складаецца цалкам з ўкладу рэлігійных арганізацый, у выглядзе сум прыбытку, атрыманага ад рэалізацыі рэлігійнай літаратуры і прадметаў рэлігійнага прызначэння, пры ўмове пералічэння гэтых сум на ажыццяўленне статутнай дзейнасці названых рэлігійных арганізацый;

(Пп. 39.1 уведзены Федэральным законам ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

39.2) расходы на фарміраванне ў парадку, устаноўленым артыкулам 267.1 гэтага Кодэкса, рэзерваў маючых адбыцца расходаў у мэтах сацыяльнай абароны інвалідаў, прадугледжаных падпунктам 38 гэтага пункта, якія ажыццёўлены падаткаплацельшчыкам — грамадскай арганізацыяй інвалідаў, а таксама падаткаплацельшчыкам — арганізацыяй, якая выкарыстоўвае працу інвалідаў, калі ад агульнага колькасці работнікаў такога падаткаплацельшчыка інваліды складаюць не менш за 50 працэнтаў і доля выдаткаў на аплату працы інвалідаў у выдатках на аплату працы складае не менш за 25 працэнтаў;

(Пп. 39.2 уведзены Федэральным законам ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

39.3) расходы на фарміраванне ў парадку, устаноўленым артыкулам 267.2 гэтага Кодэкса, рэзерваў маючых адбыцца расходаў на навуковыя даследаванні і (або) доследна-канструктарскія распрацоўкі;

(Пп. 39.3 уведзены Федэральным законам ад 07.06.2011 N 132-ФЗ)

40) плацяжы за рэгістрацыю правоў на нерухомую маёмасць і зямлю, здзелак з названымі аб’ектамі, плацяжы за прадастаўленне інфармацыі аб зарэгістраваных правах, аплата паслуг ўпаўнаважаных органаў і спецыялізаваных арганізацый па ацэнцы маёмасці, вырабе дакументаў кадастравага і тэхнічнага ўліку (інвентарызацыі) аб’ектаў нерухомасці;

41) расходы па дагаворах грамадзянска-прававога характару (уключаючы дагаворы падраду), заключаных з індывідуальнымі прадпрымальнікамі, якiя не знаходзяцца ў штаце арганізацыі;

42) выдаткі падаткаплацельшчыкаў — сельскагаспадарчых арганізацый на харчаванне работнікаў, занятых на сельскагаспадарчых работах;

43) выдаткі на замену бракаваных, якія страцілі таварны выгляд у працэсе перавозкі і (або) рэалізацыі і адсутнічаюць асобнікаў перыядычных друкаваных выданняў у ўпакоўках, але не больш за 7 адсоткаў кошту накладу адпаведнага нумара перыядычнага друкаванага выдання;

44) страты ў выглядзе кошту бракаванай, страціла ўсякі таварны выгляд, а таксама не рэалізаванай у межах тэрмінаў, названых у гэтым падпункце (маральна састарэлай) прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі, спісваліся падаткаплацельшчыкамі, якія ажыццяўляюць вытворчасць і выпуск прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі , у межах не больш за 10 працэнтаў кошту накладу адпаведнага нумара перыядычнага друкаванага выдання або адпаведнага накладу кніжнай прадукцыі, а таксама выдаткі на спісанне і вуць лизацию бракаванай, страціла ўсякі таварны выгляд і нерэалізаванай прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі.

Выдаткам прызнаецца кошт прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі, нерэалізаванай на працягу наступных тэрмінаў:

для перыядычных друкаваных выданняў — у межах тэрміну да выхаду наступнага нумара адпаведнага перыядычнага друкаванага выдання;

для кніг і іншых неперыядычных друкаваных выданняў — у межах 24 месяцаў пасля выхаду іх у свет;

для календароў (незалежна ад іх віду) — да 1 красавіка года, да якога яны адносяцца;

45) ўзносы па абавязковаму сацыяльнаму страхаванню ад няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў, што праводзяцца ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

46) адлічэнні падаткаплацельшчыкаў, якія ажыццяўляюцца на забеспячэнне прадугледжанай заканадаўствам Расійскай Федэрацыі нагляднай дзейнасці спецыялізаваных устаноў у мэтах ажыццяўлення кантролю за выкананнем такімі падаткаплацельшчыкамі адпаведных патрабаванняў і ўмоў, а таксама адлічэнні падаткаплацельшчыкаў у рэзервы, якiя ствараюцца ў адпаведнасцi з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, якія рэгулююць дзейнасць у галіне сувязі;

47) страты ад шлюбу;

(Пп. 47 уведзены Федэральным законам ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

48) выдаткі, звязаныя з утрыманнем памяшканняў аб’ектаў грамадскага харчавання, якія абслугоўваюць працоўныя калектывы (уключаючы сумы налічанай амартызацыі, выдаткі на правядзенне рамонту памяшканняў, выдаткі на асвятленне, ацяпленне, водазабеспячэнне, электразабеспячэнне, а таксама на паліва для падрыхтоўкі ежы), калі падобныя выдаткі не ўлічваюцца ў адпаведнасці з артыкулам 275.1 сапраўднага Кодэкса;

(Пп. 48 уведзены Федэральным законам ад 2002/05/29 N 57-Ф, у рэд. Федэральнага закона ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

48.1) расходы працадаўцы па выплаце ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі дапамогі па часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці работніка, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным законам ад 29 снежня 2006 года N 255-ФЗ «Аб абавязковым сацыяльным страхаванні на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам», у частцы, якая не пакрытай страхавымі выплатамі, п оизведенными работнікам страхавымі арганізацыямі, якія маюць ліцэнзіі, выдадзеныя ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на ажыццяўленне адпаведнага віду дзейнасці, па дагаворах з працадаўцамі на карысць работнікаў на выпадак іх часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным законам ад 29 снежня 2006 г. N 255-ФЗ «Аб абавязк Ельня сацыяльным страхаванні на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам «;

(Пп. 48.1 у рэд. Федэральнага закона ад 28.12.2010 N 395-ФЗ)

48.2) плацяжы (ўнёскі) працадаўцаў па дагаворах добраахвотнага асабістага страхавання, заключаных са страхавымі арганізацыямі, якія маюць ліцэнзіі, выдадзеныя ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на ажыццяўленне адпаведнага віду дзейнасці, на карысць работнікаў на выпадак іх часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным в е ным законам ад 29 снежня 2006 г. N 255-ФЗ «Аб абавязковым сацыяльным страхаванні на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам». Названыя плацяжы (ўнёскі) ўключаюцца ў склад расходаў, калі сума страхавой выплаты па такіх дагаворах не перавышае вызначанага ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі памеру дапамогі па часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці работніка, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным законам ад 29 снежня 2006 г. N 255-ФЗ «Аб абавязковым сацыяльным страхаванні на сл учай часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам «. Пры гэтым сукупная сума гэтых плацяжоў (узносаў) працадаўцаў і узносаў, названых у абзацы дзесятым пункта 16 часткi другой артыкула 255 гэтага Кодэкса, ўключаецца ў склад выдаткаў у памеры, якi не перавышае 3 працэнтаў сумы расходаў на аплату працы;

(Пп. 48.2 у рэд. Федэральнага закона ад 28.12.2010 N 395-ФЗ)

48.3) расходы падаткаплацельшчыкаў, звязаныя з бязвыплатным прадастаўленнем эфірнага часу і (або) друкаванай плошчы ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб выбарах і рэферэндумах;

(Пп. 48.3 уведзены Федэральным законам ад 17.07.2009 N 161-ФЗ)

48.4) расходы падаткаплацельшчыкаў, звязаныя з бязвыплатным аказаннем паслуг па вырабе і (або) распаўсюджванню сацыяльнай рэкламы ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб рэкламе. Названыя ў гэтым падпункце выдаткі прызнаюцца для мэт падаткаабкладання пры ўмове захавання патрабаванняў да сацыяльнай рэкламы, устаноўленых падпунктам 32 пункта 3 артыкула 149 гэтага Кодэкса;

(Пп. 48.4 уведзены Федэральным законам ад 18.07.2011 N 235-ФЗ)

48.5) расходы падаткаплацельшчыка, на карысць якога ва ўстаноўленым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі парадку пераходзіць права карыстання участкам нетраў, у выглядзе кампенсацыі выдаткаў на асваенне прыродных рэсурсаў, раней ажыццёўленых ранейшым уладальнікам ліцэнзіі на карыстанне гэтым участкам нетраў ў мэтах яе набыцця, у суме фактычных выдаткаў падаткаплацельшчыка;

(Пп. 48.5 уведзены Федэральным законам ад 2013/09/30 N 268-ФЗ)

48.6) сумы ўступных і гарантыйных узносаў недзяржаўных пенсійных фондаў, гарантыйных узносаў Пенсійнага фонду Расійскай Федэрацыі, выплачаных у фонд гарантавання пенсійных накапленняў у адпаведнасці з Федэральным законам ад 28 снежня 2013 г. N 422-ФЗ «Аб гарантаванні правоў застрахаваных асоб у сістэме абавязковага пенсійнага страхавання Расійскай Федэрацыі пры фарміраванні і інвеставанні сродкаў пенсійных накапленняў, усталяванні і ажыццяўленні выплат за кошт сродкаў пенсійных накапленняў «;

(Пп. 48.6 уведзены Федэральным законам ад 2014/06/23 N 167-ФЗ)

48.7) расходы, звязаныя з прадастаўленнем маёмасці (работ, паслуг) бязвыплатна органам дзяржаўнай улады або органам мясцовага самакіравання, дзяржаўным і муніцыпальным установам, дзяржаўным і муніцыпальным унітарным прадпрыемствам у выпадках, калі гэта было абавязкам падаткаплацельшчыка ўстаноўлена заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

(Пп. 48.7 уведзены Федэральным законам ад 2014/11/29 N 382-ФЗ)

48.8) выдаткі на аплату паслуг клірынгавых арганізацый, звязаных з выдачай, абслугоўваннем звароту і пагашэннем клірынгавых сертыфікатаў ўдзелу;

(Пп. 48.8 уведзены Федэральным законам ад 2015/11/28 N 326-ФЗ)

49) іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй.

2. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на афіцыйны прыём і (або) абслугоўванне прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах устанаўлення i (або) падтрымання ўзаемнага супрацоўніцтва, а таксама ўдзельнікаў, якія прыбылі на пасяджэнне савета дырэктараў (праўлення) ці іншага кіруючага органа падаткаплацельшчыка, незалежна ад месца правядзення названых мерапрыемстваў. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі на правядзенне афіцыйнага прыёму (сняданку, абеду ці іншага аналагічнага мерапрыемствы) для названых асоб, а таксама афіцыйных асоб арганізацыі-падаткаплацельшчыка, якія ўдзельнічаюць у перамовах, транспартнае забеспячэнне дастаўкі гэтых асоб да месца правядзення прадстаўнічага мерапрыемствы і (або) пасяджэння кіруючага органа і назад, буфетнай абслугоўванне падчас перамоваў, аплата паслуг перакладчыкаў, якія не знаходзяцца ў штаце падаткаплацельшчыка, па забеспячэнню перакладу падчас правядзення предс авительских мерапрыемстваў.

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

Да прадстаўніцкім выдаткаў не ставяцца выдаткі на арганізацыю забаў, адпачынку, прафілактыкі ці лячэння захворванняў.

Прадстаўнічыя выдаткі на працягу справаздачнага (падатковага) перыяду ўключаюцца ў склад іншых выдаткаў у памеры, якi не перавышае 4 працэнты ад выдаткаў падаткаплацельшчыка на аплату працы за гэты справаздачны (падатковы) перыяд.

3. Выдаткі падаткаплацельшчыка на навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійную падрыхтоўку і перападрыхтоўку, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі работнікаў падаткаплацельшчыка ўключаюцца ў склад іншых выдаткаў, калі:

(У рэд. Федэральнага закона ад 2016/07/03 N 251-ФЗ)

1) навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійная падрыхтоўка і перападрыхтоўка работнікаў падаткаплацельшчыка ажыццяўляюцца на падставе дагавора з расійскімі адукацыйнымі ўстановамі, якія маюць адпаведную ліцэнзію, альбо замежнымі адукацыйнымі ўстановамі, якія маюць адпаведны статус, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі работнікаў падаткаплацельшчыка ажыццяўляецца на падставе дагавора аказання паслуг п правядзенню незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2016/07/03 N 251-ФЗ)

2) навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійную падрыхтоўку і перападрыхтоўку праходзяць работнікі падаткаплацельшчыка, якія заключылі з падаткаплацельшчыкам працоўны дагавор, ці фізічныя асобы, якія заключылі з падаткаплацельшчыкам дагавор, які прадугледжвае абавязак фізічнага асобы не пазней за тры месяцы пасля заканчэння названага навучання, прафесійнай падрыхтоўкі і перападрыхтоўкі, аплачаных падаткаплацельшчыкам, заключыць з ім працоўны дагавор і адпрацаваць у налогоплательщи ка не менш аднаго года, незалежную ацэнку кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі праходзяць работнікі падаткаплацельшчыка, якія заключылі з ім працоўны дагавор. У выпадку, калі працоўны дагавор паміж названым фізічным тварам і падаткаплацельшчыкам быў спынены да заканчэння аднаго года з даты пачатку яго дзеяння, за выключэннем выпадкаў спынення працоўнага дагавора па абставінах, якія не залежаць ад волі бакоў (артыкул 83 Працоўнага кодэкса Расійскай Федэрацыі), падаткаплацельшчык абавязаны ўключыць ць пазарэалізацыйныя даходы справаздачнага (падатковага) перыяду, у якім спыніў дзеянне дадзены працоўны дагавор, суму платы за навучанне, прафесійную падрыхтоўку або перападрыхтоўку адпаведней яго фізічнай асобы, улічаны раней пры вылічэнні падатковай базы. У выпадку, калі працоўны дагавор фізічнай асобы з падаткаплацельшчыкам ня быў заключаны па заканчэнні трох месяцаў пасля заканчэння навучання, прафесійнай падрыхтоўкі або перападрыхтоўкі, аплачаных падаткаплацельшчыкам, названыя выдаткі таксама ўключаюцца ць пазарэалізацыйныя даходы справаздачнага (падатковага) перыяду, у якiм скончыўся дадзены тэрмін заключэння працоўнага дагавора .

(У рэд. Федэральнага закона ад 2016/07/03 N 251-ФЗ)

Падаткаплацельшчык абавязаны захоўваць дакументы, якія пацвярджаюць выдаткі на навучанне, на працягу ўсяго тэрміну дзеяння адпаведнага дагавора навучання і аднаго года работы фізічнай асобы, навучанне, прафесійная падрыхтоўка або перападрыхтоўка якога былі аплачаныя падаткаплацельшчыкам, у адпаведнасці з заключаным з падаткаплацельшчыкам працоўнай дамовай, але не менш за чатыры гады .

Падаткаплацельшчык абавязаны захоўваць дакументы, якія пацвярджаюць выдаткі на праходжанне работнікам незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі, на працягу ўсяго тэрміну дзеяння дагавора аказання паслуг па правядзенні незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі і аднаго года работы фізічнай асобы, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі якога было аплачана падаткаплацельшчыкам у адпаведнасці з заключаным з падаткаплацельшчыкам т удовым дамовай, але не менш за чатыры гады.

(Абзац уведзены Федэральным законам ад 2016/07/03 N 251-ФЗ)

Не прызнаюцца выдаткамі на навучанне работнікаў падаткаплацельшчыка альбо фізічных асоб, прадугледжанымi гэтым пунктам, выдаткі, звязаныя з арганізацыяй забавы, адпачынку або лячэння, з утрыманнем адукацыйных устаноў, а таксама з выкананнем для іх бясплатных работ або аказаннем ім бясплатных паслуг.

(П. 3 у рэд. Федэральнага закона ад 22.07.2008 N 158-ФЗ)

4. Да расходах арганізацыі на рэкламу ў мэтах гэтай главы адносяцца:

выдаткі на рэкламныя мерапрыемствы праз сродкі масавай інфармацыі (у тым ліку аб’явы ў друку, перадача па радыё і тэлебачанні), інфармацыйна-тэлекамунікацыйныя сеткі, пры кіно-і видеообслуживании;

(У рэд. Федэральнага закона ад 2013/07/23 N 215-ФЗ)

выдаткі на светлавую і іншую вонкавую рэкламу, уключаючы выраб рэкламных стэндаў і рэкламных шчытоў;

выдаткі на ўдзел у выставах, кірмашах, экспазіцыях, на афармленне вітрын, выстаў-продажаў, пакояў узораў і дэманстрацыйных залаў, выраб рэкламных брашур і каталогаў, якія змяшчаюць інфармацыю аб рэалізуемых таварах, выконваемых работах, якія аказваюцца кампаніяй, таварных знаках і знаках абслугоўвання, і ( або) аб самой арганізацыі, на уцэнку тавараў, цалкам або часткова страцілі свае першапачатковыя якасці пры экспанаванні.

(У рэд. Федэральных законаў ад 2002/05/29 N 57-ФЗ, ад 06.06.2005 N 58-ФЗ)

Выдаткі падаткаплацельшчыка на набыццё (выраб) прызоў, якія ўручаюцца пераможцам розыгрышаў такіх прызоў падчас правядзення масавых рэкламных кампаній, а таксама выдаткі на іншыя віды рэкламы, не названыя ў абзацах другім — чацвёртым гэтага пункта, ажыццёўленыя ім на працягу справаздачнага (падатковага) перыяду, для мэт падаткаабкладання прызнаюцца ў памеры, якi не перавышае 1 адсотка выручкі ад рэалізацыі, якая вызначаецца ў адпаведнасці з артыкулам 249 гэтага Кодэкса.

(У рэд. Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ)

5. Расходамi па стандартызацыі прызнаюцца выдаткі на правядзенне работ па распрацоўцы нацыянальных стандартаў, уключаных у праграму распрацоўкі нацыянальных стандартаў, зацверджаную нацыянальным органам Расійскай Федэрацыі па стандартызацыі, а таксама выдаткі на правядзенне работ па распрацоўцы рэгіянальных стандартаў пры ўмове адпаведна зацвярджэння стандартаў у якасці нацыянальных стандартаў нацыянальным органам Расійскай Федэрацыі па стандартызацыі, рэгістрацыі рэгіянальных стандартаў у Федэральным інфармацыйным фонд тэхнічных рэгламентаў і стандартаў у парадку, устаноўленым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб тэхнічным рэгуляванні.

Выдаткамі па стандартызацыі не прызнаюцца выдаткі на правядзенне работ па распрацоўцы нацыянальных і рэгіянальных стандартаў арганізацыямі, якія ажыццяўляюць іх распрацоўку ў якасці выканаўцы (падрадчыка або субпадрадчыка).

(П. 5 уведзены Федэральным законам ад 21.11.2011 N 330-ФЗ)

Артыкул 264 НК РФ. Іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй

1. Да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца наступныя выдаткі падаткаплацельшчыка:

1) сумы падаткаў і збораў, мытных пошлін і збораў, страхавых узносаў у Пенсійны фонд Расійскай Федэрацыі на абавязковае пенсіённае страхаванне, у Фонд сацыяльнага страхавання Расійскай Федэрацыі на абавязковае сацыяльнае страхаванне на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам, у Федэральны фонд абавязковага медыцынскага страхавання і тэрытарыяльныя фонды абавязковага медыцынскага страхавання на абавязковае медыцынскае страхаванне, налічаныя ва ўстаноўленым гэтым Кодэксам парадку, за выключана ением пералічаных у артыкуле 270 гэтага Кодэкса;

2) выдаткі на сертыфікацыю прадукцыі і паслуг, а таксама на дэклараванне адпаведнасці з удзелам трэцяга боку;

2.1) расходы па стандартызацыі з улікам палажэнняў пункта 5 гэтага артыкула;

3) сумы камісійных збораў i iншых падобных расходаў за выкананыя іншымі арганізацыямі працы (прадастаўленыя паслугі);

4) сумы партовых і аэрадромных збораў, выдаткі на паслугі лоцмана і іншыя аналагічныя выдаткі;

5) сумы выплачаных пад’ёмных ў межах нормаў, устаноўленых у адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

6) выдаткі на забеспячэнне пажарнай бяспекі падаткаплацельшчыка ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, выдаткі на ўтрыманне службы газоспасателей, выдаткі на паслугі па ахове маёмасці, абслугоўванню ахоўна-пажарнай сігналізацыі, выдаткі на набыццё паслуг пажарнай аховы і іншых паслуг ахоўнай дзейнасці, у тым ліку паслуг , што аказваюцца пазаведамаснай аховай пры органах унутраных спраў Расійскай Федэрацыі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, а таксама выдаткі на ўтрыманне ўласнай лужбы бяспекі па выкананні функцый эканамічнай абароны банкаўскіх і гаспадарчых аперацый і захаванасці матэрыяльных каштоўнасцяў (за выключэннем выдаткаў на экіпіяванне, набыццё зброі і іншых спецыяльных сродкаў абароны);

7) выдаткі на забеспячэнне нармальных умоў працы і мер па тэхніцы бяспекі, прадугледжаных заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, выдаткі на грамадзянскую абарону ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, а таксама выдаткі на лячэнне прафесійных захворванняў работнікаў, занятых на работах са шкоднымі ці цяжкімі ўмовамі працы, выдаткі , звязаныя з утрыманнем памяшканняў і інвентара пункт аховы здароўя, якія знаходзяцца непасрэдна на тэрыторыі арганізацыі;

8) выдаткі па наборы работнікаў, уключаючы расходы на паслугі спецыялізаваных арганізацый па падборы персаналу;

9) выдаткі на аказанне паслуг па гарантыйным рамонце і абслугоўванню, уключаючы адлічэнні ў рэзерв на будучыя выдаткі на гарантыйны рамонт і гарантыйнае абслугоўванне (з улікам палажэнняў артыкула 267 гэтага Кодэкса);

10) арэндныя (лізінгавыя) плацяжы за арандуецца (прынятае ў лізінг) маёмасць (у тым ліку зямельныя ўчасткі), а таксама выдаткі на набыццё маёмасці, перададзенага ў лізінг. У выпадку, калі маёмасць, атрыманае па дамове лізінгу, ўлічваецца ў лізінгаатрымальніку, выдаткамі, якія ўлічваюцца ў адпаведнасцi з гэтым падпунктам, прызнаюцца:

у лізінгаатрымальніку — арэндныя (лізінгавыя) плацяжы за вылікам сумы амартызацыі па гэтым маёмасці, налічанай у адпаведнасці з артыкуламі 259 -259.2 гэтага Кодэкса;

у лізінгадаўца — выдаткі на набыццё маёмасці, перададзенага ў лізінг;

10.1) плата, уносная канцэсіянераў концедента ў перыяд выкарыстання (эксплуатацыі) аб’екта канцэсійных пагаднення (канцэсійная плата);

11) выдаткі на ўтрыманне службовага транспарту (аўтамабільнага, чыгуначнага, паветранага і іншых відаў транспарту). Расходы на кампенсацыю за выкарыстанне для службовых паездак асабістых легкавых аўтамабіляў і матацыклаў у межах нормаў, устаноўленых Урадам Расійскай Федэрацыі;

12) выдаткі на камандзіроўкі, у прыватнасці на:

праезд работніка да месца камандзіроўкі і назад да месца пастаяннай працы;

наём жылога памяшкання. Па гэтым артыкуле расходаў падлягаюць кампенсацыі таксама расходы работніка на аплату дадатковых паслуг, якiя аказваюцца ў гасцініцах (за выключэннем выдаткаў на абслугоўванне ў барах і рэстаранах, расходаў на абслугоўванне ў нумары, расходаў за карыстанне рэкрэацыйна-аздараўленчымі аб’ектамі);

сутачныя або палявое забеспячэнне;

афармленне і выдачу віз, пашпартоў, ваўчараў, запрашэнняў і іншых аналагічных дакументаў;

консульскія, аэрадромныя зборы, зборы за права ўезду, праходу, транзіту аўтамабільнага і іншага транспарту, за карыстанне марскімі каналамі, іншымі падобнымі будынкамі і іншыя аналагічныя плацяжы i зборы;

12.1) расходы на дастаўку ад месца жыхарства (збору) да месца працы і назад работнікаў, занятых у арганізацыях, якія ажыццяўляюць сваю дзейнасць вахтавым спосабам або ў палявых (экспедыцыйных) умовах. Названыя выдаткі павінны быць прадугледжаны калектыўнымі дамовамі;

13) выдаткі на рацыён харчавання экіпажаў марскіх, рачных i паветраных судоў;

14) выдаткі на юрыдычныя і інфармацыйныя паслугі;

15) выдаткі на кансультацыйныя і іншыя аналагічныя паслугі;

16) плата дзяржаўнаму і (або) прыватнаму натарыусу за натарыяльнае афармленне. Пры гэтым такія выдаткі прымаюцца ў межах тарыфаў, зацверджаных ва ўстаноўленым парадку;

17) выдаткі на аўдытарскія паслугі;

18) выдаткі на кіраванне арганізацыяй або асобнымі яе падраздзяленнямі, а таксама выдаткі на набыццё паслуг па кіраванні арганізацыяй ці яе асобнымі падраздзяленнямі;

19) выдаткі на паслугі па прадастаўленні працы работнiкаў (персаналу) іншымі арганізацыямі для ўдзелу ў вытворчай дзейнасці, у тым ліку ў кіраванні вытворчасцю, выкананні іншых функцый, звязаных з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй прадукцыі (работ, паслуг);

20) выдаткі на публікацыю бухгалтарскай (фінансавай) справаздачнасці, а таксама публікацыю і іншае раскрыццё іншай інфармацыі, калi заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на падаткаплацельшчыка ускладзены абавязак ажыццяўляць іх публікацыю (раскрыццё);

21) выдаткі, звязаныя з прадстаўленнем формаў і звестак дзяржаўнага статыстычнага назірання, калi заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на падаткаплацельшчыка ўскладзены абавязак прадстаўляць гэтую інфармацыю;

22) прадстаўнічыя выдаткі, звязаныя з афіцыйным прыёмам і абслугоўваннем прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах ўстанаўлення і падтрымання супрацоўніцтва, у парадку, якi прадугледжаны пунктам 2 гэтага артыкула;

23) выдаткі на навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійную падрыхтоўку і перападрыхтоўку, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі работнікаў падаткаплацельшчыка ў парадку, якi прадугледжаны пунктам 3 гэтага артыкула;

24) выдаткі на канцылярскія тавары;

25) выдаткі на паштовыя, тэлефонныя, тэлеграфныя і іншыя падобныя паслугі, выдаткі на аплату паслуг сувязі, вылічальных цэнтраў і банкаў, уключаючы расходы на паслугі факсімільнай і спадарожнікавай сувязі, электроннай пошты, а таксама інфармацыйных сістэм (Свіфта, інфармацыйна-тэлекамунікацыйная сетка «Інтэрнэт «і іншыя аналагічныя сістэмы);

26) выдаткі, звязаныя з набыццём правы на выкарыстанне праграм для ЭВМ і баз даных па дагаворах з праваўладальнікам (па ліцэнзійных і сублицензионным пагадненням). Да ўказаных расходаў таксама ставяцца выдаткі на набыццё выключных правоў на праграмы для ЭВМ коштам менш за суму кошту амартызуемага маёмасці, вызначанай пунктам 1 артыкула 256 гэтага Кодэкса;

27) выдаткі на бягучае вывучэнне (даследаванне) кан’юнктуры рынку, збор інфармацыі, непасрэдна звязанай з вытворчасцю і рэалізацыяй тавараў (работ, паслуг);

28) выдаткі на рэкламу вырабляемых (набытых) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг), дзейнасці падаткаплацельшчыка, таварнага знака і знака абслугоўвання, уключаючы ўдзел у выставах і кірмашах, з улікам палажэнняў пункта 4 гэтага артыкула;

29) ўнёскі, уклады і іншыя абавязковыя плацяжы, што выплачваюцца некамерцыйным арганізацыям, калi выплата такіх узносаў, укладаў і іншых абавязковых плацяжоў з’яўляецца умовай для ажыццяўлення дзейнасці падаткаплацельшчыкамі — плацельшчыкамі такіх узносаў, укладаў ці іншых абавязковых плацяжоў;

30) ўзносы, што выплачваюцца міжнародным арганізацыям і арганізацыям, якія прадстаўляюць аплатныя сістэмы і электронныя сістэмы перадачы інфармацыі, калі выплата такіх узносаў з’яўляецца абавязковай умовай для ажыццяўлення дзейнасці падаткаплацельшчыкамі — плацельшчыкамі такіх узносаў або з’яўляецца умовай прадастаўлення міжнароднай арганізацыяй паслуг, неабходных для вядзення падаткаплацельшчыкам — плацельшчыкам такіх узносаў названай дзейнасці;

31) выдаткі, звязаныя з аплатай паслуг іншым арганізацыям па змесце і рэалізацыі ва ўстаноўленым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі парадку прадметаў залогу і закладу за час знаходжання названых прадметаў у залогатрымальніка пасля перадачы залогадавальнікам;

32) выдаткі на ўтрыманне вахтавым і часовых пасёлкаў, уключаючы ўсе аб’екты жыллёва-камунальнай і сацыяльна-бытавога прызначэння, падсобных гаспадарак і іншых аналагічных службаў, у арганізацыях, якія ажыццяўляюць сваю дзейнасць вахтавым спосабам або якія працуюць у палявых (экспедыцыйных) умовах. Названыя выдаткі для мэт падаткаабкладання прызнаюцца ў межах нарматываў на ўтрыманне аналагічных аб’ектаў і службаў, зацверджаных органамі мясцовага самакіравання па месцы дзейнасці падаткаплацельшчыка. Калі такія нарматывы органамі мясцовага самакіравання не зацверджаны, падаткаплацельшчык мае права прымяняць парадак вызначэння расходаў на ўтрыманне гэтых аб’ектаў, дзеючы для аналагічных аб’ектаў, якія знаходзяцца на дадзенай тэрыторыі і падведамных названым органам;

33) адлічэнні прадпрыемстваў і арганізацый, якія эксплуатуюць асабліва радыяцыйна небяспечныя і ядзерна небяспечныя вытворчасці і аб’екты, для фарміравання рэзерваў, прызначаных для забеспячэння бяспекі названых вытворчасцяў і аб’ектаў на ўсіх стадыях іх жыццёвага цыклу і развіцця ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб выкарыстанні атамнай энергіі і ў парадку, устаноўленым Урадам Расійскай Федэрацыі;

34) выдаткі на падрыхтоўку і асваенне новых вытворчасцей, цэхаў і агрэгатаў;

35) выдаткі, звязаныя з укараненнем тэхналогій вытворчасці, а таксама метадаў арганізацыі вытворчасці і кіравання;

36) выдаткі на паслугі па вядзенню бухгалтарскага ўліку, якія аказваюцца іншымі арганізацыямі або індывідуальнымі прадпрымальнікамі;

37) перыядычныя (бягучыя) плацяжы за карыстанне правамі на вынікі інтэлектуальнай дзейнасці і правамі на сродкі індывідуалізацыі (у прыватнасці, правамі, якія ўзнікаюць з патэнтаў на вынаходніцтвы, карысныя мадэлі, прамысловыя ўзоры);

38) выдаткі, ажыццёўленыя падаткаплацельшчыкам — арганізацыяй, якая выкарыстоўвае працу інвалідаў, у выглядзе сродкаў, накіраваных на мэты, якія забяспечваюць сацыяльную абарону інвалідаў, калі ад агульнага ліку работнікаў такога падаткаплацельшчыка інваліды складаюць не менш за 50 працэнтаў і доля выдаткаў на аплату працы інвалідаў у выдатках на аплату працы складае не менш за 25 працэнтаў.

Мэтамі сацыяльнай абароны інвалідаў у адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб сацыяльнай абароне інвалідаў прызнаюцца:

паляпшэнне ўмоў і аховы працы інвалідаў;

стварэнне і захаванне працоўных месцаў для інвалідаў (закупка і мантаж абсталявання, у тым ліку арганізацыя працы рабочых-надомнікаў);

навучанне (у тым ліку новым прафесіях і прыёмам працы) і працаўладкаванне інвалідаў;

выраб і рамонт пратэзных вырабаў;

набыццё і абслугоўванне тэхнічных сродкаў рэабілітацыі (уключаючы набыццё сабак-правадыроў);

санаторна-курортнае абслугоўванне інвалідаў, а таксама асоб, якія суправаджаюць інвалідаў I групы і дзяцей-інвалідаў;

абарона правоў і законных інтарэсаў інвалідаў;

мерапрыемствы па інтэграцыі інвалідаў у грамадства (уключаючы культурныя, спартыўныя і іншыя падобныя мерапрыемствы);

забеспячэнне інвалідам роўных з іншымі грамадзянамі магчымасцяў (уключаючы транспартнае абслугоўванне асоб, якія суправаджаюць інвалідаў I групы і дзяцей-інвалідаў);

набыццё і распаўсюджванне сярод інвалідаў друкаваных выданняў грамадскіх арганізацый інвалідаў;

набыццё і распаўсюджванне сярод інвалідаў відэаматэрыялаў з субтытрамі або сурдаперакладам;

ўзносы, накіраваныя названымі арганізацыямі грамадскім арганізацыям інвалідаў на іх утрыманне.

Пры вызначэнні агульнай колькасці інвалідаў у сярэдняспісачную колькасць работнікаў не ўключаюцца інваліды, якія працуюць па сумяшчальніцтве, дагаворах падраду і іншых дагаворах грамадзянска-прававога характару;

39) выдаткі падаткаплацельшчыкаў — грамадскіх арганізацый інвалідаў, а таксама падаткаплацельшчыкаў-устаноў, адзінымі ўласнікамі маёмасці якіх з’яўляюцца грамадскія арганізацыі інвалідаў, у выглядзе сродкаў, накіраваных на ажыццяўленне дзейнасці названых грамадскіх арганізацый інвалідаў і на мэты, названыя ў падпункце 38 гэтага пункта.

Атрымальнікі сродкаў, прызначаных на ажыццяўленне дзейнасці грамадскай арганізацыі інвалідаў і на мэты сацыяльнай абароны інвалідаў, пасля заканчэння падатковага перыяду прадстаўляюць у адпаведныя падатковыя органы па месцы свайго ўліку справаздачу аб мэтавым выкарыстанні атрыманых сродкаў.

Пры нямэтавым выкарыстанні такіх сродкаў з моманту, калі іх атрымальнік фактычна выкарыстаў такія сродкі не па мэтавым прызначэнні (парушыў умовы прадастаўлення гэтых сродкаў), такія сродкі прызнаюцца прыбыткам ў падаткаплацельшчыка, які атрымаў гэтыя сродкі.

Выдаткі, названыя ў падпункце 38 гэтага пункта і гэтым падпункце, не могуць быць уключаны ў выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй падакцызных тавараў, мінеральнай сыравіны, іншых карысных выкапняў і іншых тавараў па пералiку, якi вызначаецца Урадам Расійскай Федэрацыі па ўзгадненні з агульнарасійскімі арганізацыямі інвалідаў, а таксама з аказаннем пасрэдніцкіх паслуг, звязаных з рэалізацыяй такіх тавараў, мінеральнай сыравіны і карысных выкапняў;

39.1) расходы падаткаплацельшчыкаў-арганізацый, статутны (складочный) капітал якіх складаецца цалкам з ўкладу рэлігійных арганізацый, у выглядзе сум прыбытку, атрыманага ад рэалізацыі рэлігійнай літаратуры і прадметаў рэлігійнага прызначэння, пры ўмове пералічэння гэтых сум на ажыццяўленне статутнай дзейнасці названых рэлігійных арганізацый;

39.2) расходы на фарміраванне ў парадку, устаноўленым артыкулам 267.1 гэтага Кодэкса, рэзерваў маючых адбыцца расходаў у мэтах сацыяльнай абароны інвалідаў, прадугледжаных падпунктам 38 гэтага пункта, якія ажыццёўлены падаткаплацельшчыкам — грамадскай арганізацыяй інвалідаў, а таксама падаткаплацельшчыкам — арганізацыяй, якая выкарыстоўвае працу інвалідаў, калі ад агульнага колькасці работнікаў такога падаткаплацельшчыка інваліды складаюць не менш за 50 працэнтаў і доля выдаткаў на аплату працы інвалідаў у выдатках на аплату працы складае не менш за 25 працэнтаў;

39.3) расходы на фарміраванне ў парадку, устаноўленым артыкулам 267.2 гэтага Кодэкса, рэзерваў маючых адбыцца расходаў на навуковыя даследаванні і (або) доследна-канструктарскія распрацоўкі;

40) плацяжы за рэгістрацыю правоў на нерухомую маёмасць і зямлю, здзелак з названымі аб’ектамі, плацяжы за прадастаўленне інфармацыі аб зарэгістраваных правах, аплата паслуг ўпаўнаважаных органаў і спецыялізаваных арганізацый па ацэнцы маёмасці, вырабе дакументаў кадастравага і тэхнічнага ўліку (інвентарызацыі) аб’ектаў нерухомасці;

41) расходы па дагаворах грамадзянска-прававога характару (уключаючы дагаворы падраду), заключаных з індывідуальнымі прадпрымальнікамі, якiя не знаходзяцца ў штаце арганізацыі;

42) выдаткі падаткаплацельшчыкаў — сельскагаспадарчых арганізацый на харчаванне работнікаў, занятых на сельскагаспадарчых работах;

43) выдаткі на замену бракаваных, якія страцілі таварны выгляд у працэсе перавозкі і (або) рэалізацыі і адсутнічаюць асобнікаў перыядычных друкаваных выданняў у ўпакоўках, але не больш за 7 адсоткаў кошту накладу адпаведнага нумара перыядычнага друкаванага выдання;

44) страты ў выглядзе кошту бракаванай, страціла ўсякі таварны выгляд, а таксама нерэалізаванай ў межах тэрмінаў, названых у гэтым падпункце, (маральна састарэлай) прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі, спісваліся падаткаплацельшчыкамі, якія ажыццяўляюць вытворчасць і выпуск прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі , у межах не больш за 10 працэнтаў кошту накладу адпаведнага нумара перыядычнага друкаванага выдання або адпаведнага накладу кніжнай прадукцыі, а таксама выдаткі на спісанне і вуць лизацию бракаванай, страціла ўсякі таварны выгляд і нерэалізаванай прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі.

Выдаткам прызнаецца кошт прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі і кніжнай прадукцыі, нерэалізаванай на працягу наступных тэрмінаў:

для перыядычных друкаваных выданняў — у межах тэрміну да выхаду наступнага нумара адпаведнага перыядычнага друкаванага выдання;

для кніг і іншых неперыядычных друкаваных выданняў — у межах 24 месяцаў пасля выхаду іх у свет;

для календароў (незалежна ад іх віду) — да 1 красавіка года, да якога яны адносяцца;

45) ўзносы па абавязковаму сацыяльнаму страхаванню ад няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў, што праводзяцца ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

46) адлічэнні падаткаплацельшчыкаў, якія ажыццяўляюцца на забеспячэнне прадугледжанай заканадаўствам Расійскай Федэрацыі нагляднай дзейнасці спецыялізаваных устаноў у мэтах ажыццяўлення кантролю за выкананнем такімі падаткаплацельшчыкамі адпаведных патрабаванняў і ўмоў, а таксама адлічэнні падаткаплацельшчыкаў у рэзервы, якiя ствараюцца ў адпаведнасцi з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, якія рэгулююць дзейнасць у галіне сувязі;

47) страты ад шлюбу;

48) выдаткі, звязаныя з утрыманнем памяшканняў аб’ектаў грамадскага харчавання, якія абслугоўваюць працоўныя калектывы (уключаючы сумы налічанай амартызацыі, выдаткі на правядзенне рамонту памяшканняў, выдаткі на асвятленне, ацяпленне, водазабеспячэнне, электразабеспячэнне, а таксама на паліва для падрыхтоўкі ежы), калі падобныя выдаткі не ўлічваюцца ў адпаведнасці з артыкулам 275.1 сапраўднага Кодэкса;

48.1) расходы працадаўцы па выплаце ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі дапамогі па часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці работніка, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным законам ад 29 снежня 2006 года N 255-ФЗ «Аб абавязковым сацыяльным страхаванні на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам», у частцы, якая не пакрытай страхавымі выплатамі, п оизведенными работнікам страхавымі арганізацыямі, якія маюць ліцэнзіі, выдадзеныя ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на ажыццяўленне адпаведнага віду дзейнасці, па дагаворах з працадаўцамі на карысць работнікаў на выпадак іх часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным законам ад 29 снежня 2006 г. N 255-ФЗ «Аб абавязк Ельня сацыяльным страхаванні на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам «;

48.2) плацяжы (ўнёскі) працадаўцаў па дагаворах добраахвотнага асабістага страхавання, заключаных са страхавымі арганізацыямі, якія маюць ліцэнзіі, выдадзеныя ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі на ажыццяўленне адпаведнага віду дзейнасці, на карысць работнікаў на выпадак іх часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным в е ным законам ад 29 снежня 2006 г. N 255-ФЗ «Аб абавязковым сацыяльным страхаванні на выпадак часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам». Названыя плацяжы (ўнёскі) ўключаюцца ў склад расходаў, калі сума страхавой выплаты па такіх дагаворах не перавышае вызначанага ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі памеру дапамогі па часовай непрацаздольнасці (за выключэннем няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў) за дні часовай непрацаздольнасці работніка, якія аплачваюцца за кошт сродкаў працадаўцы і колькасць якіх ўстаноўлена Федэральным законам ад 29 снежня 2006 г. N 255-ФЗ «Аб абавязковым сацыяльным страхаванні на сл учай часовай непрацаздольнасці і ў сувязі з мацярынствам «. Пры гэтым сукупная сума гэтых плацяжоў (узносаў) працадаўцаў і узносаў, названых у абзацы дзесятым пункта 16 часткi другой артыкула 255 гэтага Кодэкса, ўключаецца ў склад выдаткаў у памеры, якi не перавышае 3 працэнтаў сумы расходаў на аплату працы;

48.3) расходы падаткаплацельшчыкаў, звязаныя з бязвыплатным прадастаўленнем эфірнага часу і (або) друкаванай плошчы ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб выбарах і рэферэндумах;

48.4) расходы падаткаплацельшчыкаў, звязаныя з бязвыплатным аказаннем паслуг па вырабе і (або) распаўсюджванню сацыяльнай рэкламы ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб рэкламе. Названыя ў гэтым падпункце выдаткі прызнаюцца для мэт падаткаабкладання пры ўмове захавання патрабаванняў да сацыяльнай рэкламы, устаноўленых падпунктам 32 пункта 3 артыкула 149 гэтага Кодэкса;

48.5) расходы падаткаплацельшчыка, на карысць якога ва ўстаноўленым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі парадку пераходзіць права карыстання участкам нетраў, у выглядзе кампенсацыі выдаткаў на асваенне прыродных рэсурсаў, раней ажыццёўленых ранейшым уладальнікам ліцэнзіі на карыстанне гэтым участкам нетраў ў мэтах яе набыцця, у суме фактычных выдаткаў падаткаплацельшчыка;

48.6) сумы ўступных і гарантыйных узносаў недзяржаўных пенсійных фондаў, гарантыйных узносаў Пенсійнага фонду Расійскай Федэрацыі, выплачаных у фонд гарантавання пенсійных накапленняў у адпаведнасці з Федэральным законам ад 28 снежня 2013 г. N 422-ФЗ «Аб гарантаванні правоў застрахаваных асоб у сістэме абавязковага пенсійнага страхавання Расійскай Федэрацыі пры фарміраванні і інвеставанні сродкаў пенсійных накапленняў, усталяванні і ажыццяўленні выплат за кошт сродкаў пенсійных накапленняў «;

48.7) расходы, звязаныя з прадастаўленнем маёмасці (работ, паслуг) бязвыплатна органам дзяржаўнай улады або органам мясцовага самакіравання, дзяржаўным і муніцыпальным установам, дзяржаўным і муніцыпальным унітарным прадпрыемствам у выпадках, калі гэта было абавязкам падаткаплацельшчыка ўстаноўлена заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

48.8) выдаткі на аплату паслуг клірынгавых арганізацый, звязаных з выдачай, абслугоўваннем звароту і пагашэннем клірынгавых сертыфікатаў ўдзелу;

49) іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй.

2. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на афіцыйны прыём і (або) абслугоўванне прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах устанаўлення i (або) падтрымання ўзаемнага супрацоўніцтва, а таксама ўдзельнікаў, якія прыбылі на пасяджэнне савета дырэктараў (праўлення) ці іншага кіруючага органа падаткаплацельшчыка, незалежна ад месца правядзення названых мерапрыемстваў. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі на правядзенне афіцыйнага прыёму (сняданку, абеду ці іншага аналагічнага мерапрыемствы) для названых асоб, а таксама афіцыйных асоб арганізацыі-падаткаплацельшчыка, якія ўдзельнічаюць у перамовах, транспартнае забеспячэнне дастаўкі гэтых асоб да месца правядзення прадстаўнічага мерапрыемствы і (або) пасяджэння кіруючага органа і назад, буфетнай абслугоўванне падчас перамоваў, аплата паслуг перакладчыкаў, якія не знаходзяцца ў штаце падаткаплацельшчыка, па забеспячэнню перакладу падчас правядзення предс авительских мерапрыемстваў.

Да прадстаўніцкім выдаткаў не ставяцца выдаткі на арганізацыю забаў, адпачынку, прафілактыкі ці лячэння захворванняў.

Прадстаўнічыя выдаткі на працягу справаздачнага (падатковага) перыяду ўключаюцца ў склад іншых выдаткаў у памеры, якi не перавышае 4 працэнты ад выдаткаў падаткаплацельшчыка на аплату працы за гэты справаздачны (падатковы) перыяд.

3. Выдаткі падаткаплацельшчыка на навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійную падрыхтоўку і перападрыхтоўку, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі работнікаў падаткаплацельшчыка ўключаюцца ў склад іншых выдаткаў, калі:

1) навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійная падрыхтоўка і перападрыхтоўка работнікаў падаткаплацельшчыка ажыццяўляюцца на падставе дагавора з расійскімі адукацыйнымі ўстановамі, якія маюць адпаведную ліцэнзію, альбо замежнымі адукацыйнымі ўстановамі, якія маюць адпаведны статус, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі работнікаў падаткаплацельшчыка ажыццяўляецца на падставе дагавора аказання паслуг п правядзенню незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі;

2) навучанне па асноўных і дадатковых прафесійным адукацыйных праграмах, прафесійную падрыхтоўку і перападрыхтоўку праходзяць работнікі падаткаплацельшчыка, якія заключылі з падаткаплацельшчыкам працоўны дагавор, ці фізічныя асобы, якія заключылі з падаткаплацельшчыкам дагавор, які прадугледжвае абавязак фізічнага асобы не пазней за тры месяцы пасля заканчэння названага навучання, прафесійнай падрыхтоўкі і перападрыхтоўкі, аплачаных падаткаплацельшчыкам, заключыць з ім працоўны дагавор і адпрацаваць у налогоплательщи ка не менш аднаго года, незалежную ацэнку кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі праходзяць работнікі падаткаплацельшчыка, якія заключылі з ім працоўны дагавор. У выпадку, калі працоўны дагавор паміж названым фізічным тварам і падаткаплацельшчыкам быў спынены да заканчэння аднаго года з даты пачатку яго дзеяння, за выключэннем выпадкаў спынення працоўнага дагавора па абставінах, якія не залежаць ад волі бакоў (артыкул 83 Працоўнага кодэкса Расійскай Федэрацыі), падаткаплацельшчык абавязаны ўключыць ць пазарэалізацыйныя даходы справаздачнага (падатковага) перыяду, у якім спыніў дзеянне дадзены працоўны дагавор, суму платы за навучанне, прафесійную падрыхтоўку або перападрыхтоўку адпаведней яго фізічнай асобы, улічаны раней пры вылічэнні падатковай базы. У выпадку, калі працоўны дагавор фізічнай асобы з падаткаплацельшчыкам ня быў заключаны па заканчэнні трох месяцаў пасля заканчэння навучання, прафесійнай падрыхтоўкі або перападрыхтоўкі, аплачаных падаткаплацельшчыкам, названыя выдаткі таксама ўключаюцца ць пазарэалізацыйныя даходы справаздачнага (падатковага) перыяду, у якiм скончыўся дадзены тэрмін заключэння працоўнага дагавора .

Падаткаплацельшчык абавязаны захоўваць дакументы, якія пацвярджаюць выдаткі на навучанне, на працягу ўсяго тэрміну дзеяння адпаведнага дагавора навучання і аднаго года работы фізічнай асобы, навучанне, прафесійная падрыхтоўка або перападрыхтоўка якога былі аплачаныя падаткаплацельшчыкам, у адпаведнасці з заключаным з падаткаплацельшчыкам працоўнай дамовай, але не менш за чатыры гады .

Падаткаплацельшчык абавязаны захоўваць дакументы, якія пацвярджаюць выдаткі на праходжанне работнікам незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі, на працягу ўсяго тэрміну дзеяння дагавора аказання паслуг па правядзенні незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі і аднаго года работы фізічнай асобы, праходжанне незалежнай ацэнкі кваліфікацыі на адпаведнасць патрабаванням да кваліфікацыі якога было аплачана падаткаплацельшчыкам у адпаведнасці з заключаным з падаткаплацельшчыкам т удовым дамовай, але не менш за чатыры гады.

Не прызнаюцца выдаткамі на навучанне работнікаў падаткаплацельшчыка альбо фізічных асоб, прадугледжанымi гэтым пунктам, выдаткі, звязаныя з арганізацыяй забавы, адпачынку або лячэння, з утрыманнем адукацыйных устаноў, а таксама з выкананнем для іх бясплатных работ або аказаннем ім бясплатных паслуг.

4. Да расходах арганізацыі на рэкламу ў мэтах гэтай главы адносяцца:

выдаткі на рэкламныя мерапрыемствы праз сродкі масавай інфармацыі (у тым ліку аб’явы ў друку, перадача па радыё і тэлебачанні), інфармацыйна-тэлекамунікацыйныя сеткі, пры кіно-і видеообслуживании;

выдаткі на светлавую і іншую вонкавую рэкламу, уключаючы выраб рэкламных стэндаў і рэкламных шчытоў;

выдаткі на ўдзел у выставах, кірмашах, экспазіцыях, на афармленне вітрын, выстаў-продажаў, пакояў узораў і дэманстрацыйных залаў, выраб рэкламных брашур і каталогаў, якія змяшчаюць інфармацыю аб рэалізуемых таварах, выконваемых работах, якія аказваюцца кампаніяй, таварных знаках і знаках абслугоўвання, і ( або) аб самой арганізацыі, на уцэнку тавараў, цалкам або часткова страцілі свае першапачатковыя якасці пры экспанаванні.

Выдаткі падаткаплацельшчыка на набыццё (выраб) прызоў, якія ўручаюцца пераможцам розыгрышаў такіх прызоў падчас правядзення масавых рэкламных кампаній, а таксама выдаткі на іншыя віды рэкламы, не названыя ў абзацах другім — чацвёртым гэтага пункта, ажыццёўленыя ім на працягу справаздачнага (падатковага) перыяду, для мэт падаткаабкладання прызнаюцца ў памеры, якi не перавышае 1 адсотка выручкі ад рэалізацыі, якая вызначаецца ў адпаведнасці з артыкулам 249 гэтага Кодэкса.

5. Расходамi па стандартызацыі прызнаюцца выдаткі на правядзенне работ па распрацоўцы нацыянальных стандартаў, уключаных у праграму распрацоўкі нацыянальных стандартаў, зацверджаную нацыянальным органам Расійскай Федэрацыі па стандартызацыі, а таксама выдаткі на правядзенне работ па распрацоўцы рэгіянальных стандартаў пры ўмове адпаведна зацвярджэння стандартаў у якасці нацыянальных стандартаў нацыянальным органам Расійскай Федэрацыі па стандартызацыі, рэгістрацыі рэгіянальных стандартаў у Федэральным інфармацыйным фонд тэхнічных рэгламентаў і стандартаў у парадку, устаноўленым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб тэхнічным рэгуляванні.

Выдаткамі па стандартызацыі не прызнаюцца выдаткі на правядзенне работ па распрацоўцы нацыянальных і рэгіянальных стандартаў арганізацыямі, якія ажыццяўляюць іх распрацоўку ў якасці выканаўцы (падрадчыка або субпадрадчыка).

У правапрымяняльнай практыцы маюць месца сітуацыі, калі суб’екты гаспадарання, якія маюць у сваім складзе адасобленыя падраздзяленнi, якiя ажыццяўляюць функцыі аховы матэрыяльных каштоўнасцяў і работнікаў гаспадарчага суб’екта, звяртаюцца да органаў пазаведамаснай аховы, для аказання паслуг па ахове апошнімі.

У дадзенай сітуацыі ўяўляецца наступныя: датычна магчымасці уліку выдаткаў для мэт падаткаабкладання прыбытку выдаткаў на паслугі пазаведамаснай аховы, пры наяўнасці ў арганізацыі службы бяспекі, фінансавае ведамства не выказала сваёй пазіцыі. Аднак, як паказана ў лісце Мінфіна Расіі ад 2003/10/08 N 04-02-05 / 3/78 ўключэнне ў склад выдаткаў, якія ўлічваюцца ў мэтах падаткаабкладання прыбытку, паслуг спецыялістаў магчыма пры задавальненні названых расходаў палажэнням артыкула 252 НК РФ, а таксама ў выпадку, калі функцыі, якія выконваюцца наёмным спэцыялістам, які ня дублююць абавязкі, адпаведныя пасады спецыяліста дадзенай арганізацыі.

Уяўляецца найбольш верагодным, што падатковыя органы на месцах будуць зыходзіць менавіта з гэтай пазіцыі.

У судовай практыцы маецца пазіцыя, зыходзячы з якой вынікае, што выдаткі на аплату паслуг пазаведамаснай аховы ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку, так як дублявання функцый, што выконваюцца супрацоўнікамі Чоп, якiя маюць лiцэнзiю на права прымянення зброі і спецсродкаў, з супрацоўнікамі арганізацыі не адбываецца, калі службовыя інструкцыі супрацоўнікаў не усталёўваюць у якасці абавязкаў супрацоўнікаў ажыццяўленне ўзброенай аховы і забеспячэнне правапарадку.

Дадзеная пазіцыя знаходзіць свой выраз у судовай практыцы.

Па выніках камеральнай праверкі падатковым органам вынесена рашэнне, якім заяўнік прыцягнуты да падатковай адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння, прадугледжанага пунктам 1 артыкула 122 НК РФ, у выглядзе спагнання штрафу. Акрамя таго, арганізацыі прапанавана выплаціць сумы падатку на прыбытак, пені, а таксама ўнесці неабходныя выпраўленні ў бухгалтарскі ўлік.

У аспрэчвае рашэнне падатковы орган паказвае на тое, што заяўнік у парушэнне артыкула 252 НК РФ у склад выдаткаў, якія памяншаюць атрыманыя даходы ў мэтах падаткаабкладання, уключыў выдаткі па дамове са іншай арганізацыяй на арганізацыю службы кантролю, парадку і прапускнога рэжыму на рэчавым рынку і кірмашы, фактычна ажыццяўляючы дадзеныя функцыі самастойна, тым самым дублюючы выдаткі.

Арганізацыя з’яўляецца кампаніяй, якая кіруе рынкам, у функцыі якой у адпаведнасці з дамовамі ўваходзіць арганізацыя працы рынку і звязаныя з яго дзейнасцю працэсы, забеспячэнне неабходных умоў нармальнага функцыянавання рынку і аўтастаянак.

Арганізацыя для арганізацыі службы кантролю, парадку і прапускнога рэжыму на рэчавым рынку і кірмашы быў заключаны дагавор са іншай арганізацыяй, у адпаведнасці з якім апошняя ажыццяўляе наступныя функцыі:

— штодзённы аператыўны кантроль у дні і гадзіны працы рэчавага рынку і кірмашы за выкананнем арандатарамі гандлёвых месцаў, умоў дагавораў, заключаных з заяўнікам і патрабаванняў заканадаўства;

— кантроль за выкананнем прадпрымальнікамі, якія гандлююць на тэрыторыі рэчавага рынку і кірмашы, і наведвальнікамі правілаў гандлю;

— інфармаванне прадпрымальнікаў пра патрабаванні заказчыка, якія тычацца функцыянавання рынку і кірмашы;

— кантроль за выкананнем прадпрымальнікамі распараджэнняў заяўніка (у тым ліку адсутнасць тавараў, забароненых да рэалізацыі на рынках);

— кантроль за размяшчэннем гандлёвых месцаў і месцаў захоўвання тавару, згодна з зацверджаным схемах;

— праверка дакументаў на права ажыццяўлення гандлю (дагавор арэнды, медыцынская кніжка для прадаўцоў — загад аб прыёме на працу і да т.п.);

— кантроль за выкананнем прадпрымальнікамі і наведвальнікамі рынку і кірмашы правілаў тэхнікі бяспекі, санітарных і супрацьпажарных правілаў, экалагічных патрабаванняў;

— кантроль за наяўнасцю разметкі гандлёвых месцаў на тэрыторыі рэчавага рынку і кірмашы, тэхнічным станам гандлёвых месцаў і г.д.

Спасылка падатковага органа на тое, што функцыі па арганізацыі службы кантролю, парадку і прапускнога рэжыму на рэчавым рынку і кірмашы заяўнік фактычна ажыццяўляе самастойна, неправамерная.

Так, у абавязкі работнікаў грамадства (адміністратараў, супрацоўнікаў гандлёвага аддзела) не ўваходзіць ажыццяўленне аператыўнага кантролю за выкананнем арандатарамі правілаў гандлю, правільнасцю размяшчэння на тэрыторыі рынку і кірмашы, наяўнасцю на гандлёвым месцы, у гадзіны працы рынку і кірмашы, дакументаў, прадугледжаных дагаворамі на арэнду гандлёвых месцаў, а ў іх службовыя абавязкі ўваходзіць праверка наяўнасці дакументаў, неабходных для афармлення дагавораў на прадастаўленне гандлёвых месцаў і афармленне саміх дагавораў, на падставе кот орых грамадства атрымлівае прыбытак.

Акрамя таго, супрацоўнікі заяўніка (памочнік генеральнага дырэктара, начальнік гандлёва-дамоўнага аддзела, старшы адміністратар, адміністратар, начальнік аддзела спажывецкага рынку, галоўны спецыяліст па спажывецкім рынку) не могуць забяспечыць службу кантролю, парадку і прапускнога рэжыму на рынку і кірмашы агульнай плошчай у 8 га з 5400-мі гандлёвымі месцамі.

Пры такіх абставінах аднясенне заяўнікам выдаткаў на арганізацыю службы кантролю ў склад выдаткаў з’яўляецца правамерным.

Таксама ў аспрэчвае рашэнне падатковы орган паказвае на тое, што ў парушэнне артыкула 252 НК РФ заяўнік ў склад выдаткаў, якія памяншаюць атрыманыя даходы ў мэтах падаткаабкладання, неправамерна уключыў выдаткі па дамове на аказанне ахоўных паслуг з Чоп, паколькі дадзеныя функцыі заяўнік фактычна ажыццяўляе ўласнымі сіламі.

Разам з тым дамову з Чоп заключаны на аказанне паслуг па кругласутачнай ўзброенай ахове, забеспячэнні парадку, а не на арганізацыю службы кантролю. Пры гэтым не можа адбывацца дублявання функцый, што выконваюцца супрацоўнікамі прыватнага ахоўнага прадпрыемства, якія маюць ліцэнзію на права прымянення зброі і спецсродкаў з супрацоўнікамі арганізацыі (старшага адміністратара па кантролі за ўездам і стаянкай аўтатранспарту, кантралёра-касіра, начальніка аддзела пропускаў, спецыяліста аддзела пропускаў і памочніка генеральнага дырэктара), паколькі службовыя інструкцыі грамадства не вызначаюць у якасці абавязкаў супрацоўнікаў — ажыццяўленне ўзброенай аховы маёмасці арганізацыі і забеспячэнне правапарадку, таксама штатным раскладам грамадства не прадугледжаная нават пасаду вартаўніка.

У адпаведнасці з артыкулам 3 Федэральнага закона ад 1992/03/11 N 2487-1 «Аб прыватнай дэтэктыўнай і ахоўнай дзейнасці ў Расійскай Федэрацыі» аказанне паслуг, у тым ліку звязаных з абаронай жыцця і здароўя грамадзян, аховай маёмасці уласнікаў, у тым ліку пры яго транспарціроўцы , дазваляецца толькі прадпрыемствам, спецыяльна засноўваюцца для іх выканання.

Пры гэтым прадпрыемства, якое ў адпаведнасці са сваім статутам займаецца аказаннем ахоўных паслуг, абавязана мець на тое ліцэнзію, якая выдаецца ў парадку, устаноўленым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі.

У ходзе ажыццяўлення прыватнай дэтэктыўнай дзейнасці дазваляецца ўжываць адмысловыя сродкі, а пры ажыццяўленні прыватнай ахоўнай дзейнасці — спецыяльныя сродкі і агнястрэльная зброя толькі ў выпадках і ў парадку, прадугледжаных гэтым Законам.

Улічваючы тлумачэнні прадстаўніка заяўніка, з якіх вынікае, што супрацоўнікі аддзела пропускаў іншай арганізацыі ў вячэрні і начны час не працуюць і ў іх службовыя абавязкі ўваходзіць ня аператыўны кантроль за праходам людзей і праездам машын на тэрыторыю рынку і кірмашы і назіранне за захаванасцю маёмасці арганізацыі і прадпрымальнікаў , якія ажыццяўляюць сваю камерцыйную дзейнасць на тэрыторыі рынку і кірмашы, а афармленне дакументаў — пропускаў прадпрымальнікам і юрыдычным асобам, строга ў адпаведнасці з правіламі , Усталяванымі арганізацыяй.

(Па матэрыялах Пастановы Дзевятага арбітражнага апеляцыйнага суда ад 2005/12/05, 28.11.2005 N 09АП-12358/05-АК.)

Часцяком арганізацыі ажыццяўляюць асабістую ахову сваіх топ-мэнэджараў, звяртаючыся да паслуг іншых арганізацый адпаведнага профілю.

У такой сітуацыі арганізацыя можа ўлічыць выдаткі на аплату асабістай аховы сваіх работнікаў.

Дадзеная выснова вынікае з ліста Мінфіна РФ ад 08.05.2007 N 03-03-06 / 1/269 у якім пазначана, што выдаткі па персанальнай ахове асобных супрацоўнікаў арганізацыі, у тым ліку замежных спецыялістаў, могуць быць улічаныя для мэт падаткаабкладання, калі дадзеныя выдаткі з’яўляюцца абгрунтаванымі.

Аналагічная пазіцыя маецца і ў судовай практыцы.

Суд вызначыў, што выдаткі на асабістую ахову ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку, калі ахоўныя работнікі з’яўляюцца носьбітамі інфармацыі, якая складае камерцыйную тайну.

Падатковы орган правёў выязную падатковую праверку правільнасці вылічэння, паўнаты і своечасовасці выплаты (пералічэння) арганізацыяй у бюджэт падаткаў, у тым ліку падатку на прыбытак. У ходзе праверкі выяўлены шэраг парушэнняў, якія адлюстраваны падатковым органам у акце.

Рашэннем падатковага органа, прынятым на падставе акта праверкі і з улікам прадстаўленых падаткаплацельшчыкам пярэчанняў, арганізацыя прыцягнутая да адказнасці за дапушчаныя парушэнні.

Арганізацыя, палічыўшы рашэнне падатковага органа незаконным ў аспрэчванай часткі, абскардзіла яго ў арбітражным судзе.

У ходзе выязной праверкі падатковы орган прызнаў неправамерным ўключэнне арганізацыяй у склад выдаткаў, якія памяншаюць абкладацца падаткам на прыбытак базы кошт ахоўных паслуг, аказаных падаткаплацельшчыку іншай арганізацыяй. На думку падатковага органа, спрэчныя выдаткі не адказваюць крытэрам, устаноўленым у артыкуле 252 НК РФ, так як не звязаныя з ажыццяўленнем дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу, і не з’яўляюцца эканамічна абгрунтаванымі. Па ўмовах дагавора ахоўная арганізацыя абавязуецца аказваць мерапрыемствы па ахове работнікаў арганізацыі. Аднак у працоўных дагаворах, заключаных арганізацыяй з гэтымі грамадзянамі, абавязак працадаўцы па забеспячэнню супрацоўнікаў аховай не прадугледжаная.

Спрэчныя супрацоўнікі арганізацыі з’яўляюцца носьбітамі інфармацыі, якая складае камерцыйную тайну, таму выдаткі падаткаплацельшчыка па забеспячэнню бяспекі гэтых асоб з’яўляюцца эканамічна абгрунтаванымі. Пры гэтым суды паказалі на тое, што довады падатковага органа аб эканамічнай неабгрунтаванасці спрэчных выдаткаў супярэчаць прававой пазiцыi Канстытуцыйнага Суда Расійскай Федэрацыі, сфармуляванай у вызначэнні ад 04.06.2007 N 320-О-П і Пастанове ад 2004/02/24 N 3-П.

У адпаведнасці з артыкулам 247 НК РФ аб’ектам падаткаабкладання па падатку на прыбытак арганізацый прызнаецца прыбытак, атрыманая падаткаплацельшчыкам. Прыбыткам у мэтах главы 25 НК РФ для расійскіх арганізацый прызнаюцца атрыманыя даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў, якія вызначаюцца ў адпаведнасці з сапраўднай кіраўніком.

Умовы ўключэння выдаткаў у склад выдаткаў, якія памяншаюць даходы, прадугледжаны артыкулам 252 НК РФ. Згодна з пунктам 1 названага артыкула выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі, ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме. Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У падпункце 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ паказана, што да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на паслугі па ахове маёмасці, абслугоўванню ахоўна-пажарнай сігналізацыі, выдаткі на набыццё паслуг пажарнай аховы і іншых паслуг ахоўнай дзейнасці, а таксама выдаткі на ўтрыманне ўласнай службы бяспекі па выкананні функцый эканамічнай абароны банкаўскіх і гаспадарчых аперацый і захаванасці матэрыяльных каштоўнасцяў (за выключэннем выдаткаў на экіпіяванне, набыццё зброі і іншых спецыяльных ых сродкаў абароны).

У вызначэнні Канстытуцыйнага Суда Расійскай Федэрацыі ад 04.06.2007 N 320-О-П паказана, што падатковае заканадаўства не выкарыстоўвае паняцце эканамічнай мэтазгоднасці і не рэгулюе парадак і ўмовы вядзення фінансава-гаспадарчай дзейнасці, а таму абгрунтаванасць выдаткаў, якія памяншаюць ў мэтах падаткаабкладання атрыманыя даходы, не можа ацэньвацца з пункту гледжання іх мэтазгоднасці, рацыянальнасці, эфектыўнасці або атрыманага выніку. У сілу прынцыпу свабоды эканамічнай дзейнасці (частка 1 артыкула 8 Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі) падаткаплатнік ажыццяўляе яе самастойна на свой рызыка і мае права самастойна і аднаасобна ацэньваць яе эфектыўнасць і мэтазгоднасць. Па сэнсе прававой пазiцыi Канстытуцыйнага Суда Расійскай Федэрацыі, выяўленай у Пастанове ад 2004/02/24 N 3-П, судовы кантроль не закліканы правяраць эканамічную мэтазгоднасць рашэнняў, якія прымаюцца суб’ектамі прадпрымальніцкай дзейнасці, якія ў сферы бізнесу валодаюць самастойнасцю і шырокай дискрецией, паколькі ў сілу рызыкоўнага характару такой дзейнасці існуюць аб’ектыўныя межы ў магчымасцях судоў выяўляць наяўнасць у ёй дзелавых пралікаў.

Такім чынам, палажэнні пункта 1 артыкула 252 НК РФ не дазваляюць ім адвольнага прымянення, паколькі патрабуюць ўстанаўлення аб’ектыўнай сувязі панесеных падаткаплацельшчыкам расходаў з накіраванасцю яго дзейнасці на атрыманне прыбытку, прычым цяжар даказвання неабгрунтаванасці расходаў падаткаплацельшчыка ускладаецца на падатковыя органы.

Суд прыйшоў да высновы аб эканамічнай абгрунтаванасці і дакументальна пацверджаных расходаў падаткаплацельшчыка па паслугах па забеспячэнні асоб кіруючага складу арганізацыі (генеральнага дырэктара, галоўнага інжынера, дырэктара па фінансах і эканоміцы, камерцыйнага дырэктара, дырэктара па збыце і галоўнага бухгалтара) аховай.

Названыя працаўнікі арганізацыі з’яўляюцца носьбітамі інфармацыі, якая складае камерцыйную тайну. Дапаўненнямі да працоўных дагаворах, заключаных са спрэчнымі супрацоўнікамі, прадугледжана арганізацыя працадаўцам асабістай аховы работніка і членаў яго сям’і.

Прадугледжаныя артыкулам 3 Закона Расійскай Федэрацыі ад 1992/03/11 N 2487-1 «Аб прыватнай дэтэктыўнай і ахоўнай дзейнасці ў Расійскай Федэрацыі» паслугі па абароне жыцця і здароўя грамадзян могуць быць аднесены да іншых паслугамі ахоўнай дзейнасці, якія ў сілу падпункта 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ памяншаюць абкладацца падаткам на прыбытак базу.

(Па матэрыялах Пастановы фас Паўночна-Заходняй акругі ад 25.05.2009 N А13-98 / 2008.)

Арганізацыі, якія маюць службы бяспекі, вымушаныя купляць патроны для зброі, які выкарыстоўваецца работнікамі службы бяспекі.

У апісанай вышэй сітуацыі не ўяўляецца магчымым адназначна зрабіць выснову аб правамернасці ці неправамернасці уліку выдаткаў на набыццё патронаў да агнястрэльнай зброі, які выкарыстоўваецца работнікамі службы бяспекі, для мэт вылічэння падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый, так як норма падпункта 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ паказвае, што не ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку выдаткі, панесеныя на набыццё экіпіроўкі, набыццё зброі і іншых спецыяльных сродкаў абароны. Аднак у названай норме боепрыпасы прама не пайменаваных.

Мінфін у лісце ад 02.09.2008 N 03-03-06 / 4/56 паказаў, што калі арганізацыя не зможа ажыццяўляць сваю дзейнасць, накіраваную на атрыманне даходу, без нясення выдаткаў у выглядзе кампенсацыі выдаткаў на набыццё, транспарціроўку, захоўванне, рамонт і тэхнічнае абслугоўванне баявога стралковага зброі, іншых затрат, то названыя выдаткі могуць ўлічвацца ў складзе расходаў для мэт падаткаабкладання прыбытку арганізацый пры ўмове іх дакументальнага пацвярджэння.

Аднак з прыведзенага ліста не зусім ясна, ці можа арганізацыя, напрыклад банк, ўлічваць выдаткі на набыццё патронаў для агнястрэльнай зброі, які выкарыстоўваецца работнікамі яго службы бяспекі, у складзе расходаў, якія памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак, так як асноўная дзейнасць банка, накіраваная на атрыманне прыбытку, які не звязаная з ажыццяўленнем ахоўных функцый, служба бяспекі фактычна выконвае другарадныя задачы. Зыходзячы з названага, дастасавальнасць пазіцыі фінансавага ведамства адносна кожнага асобна ўзятага выпадку павінна разглядацца асобна.

Варта адзначыць, што пазіцыі судоў па пытанні правамернасці ўліку для мэтаў падаткаабкладання прыбытку выдаткаў на патроны для зброі, які выкарыстоўваецца работнікамі службы бяспекі, таксама адрозніваюцца.

Некаторыя суды прыходзяць да меркавання, што выдаткі на набыццё боепрыпасаў для агнястрэльнай зброі не памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак.

У ходзе праверкі падатковы орган усталяваў, што арганізацыя ў парушэнне падпункта 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ ўключыла ў выдаткі, паменшвалыя падаткаабкладаемы прыбытак, выдаткі на набыццё газавых патронаў і электрашокавыя прылады. Па выніках праверкі арганізацыі даналічаны падатак на прыбытак.

Пацвярджаючы правамернасць рашэння падатковага органа ў гэтай частцы, арбітражны суд зыходзіў з таго, што выдаткі на набыццё зброі і іншых спецыяльных сродкаў абароны ў сілу падпункта 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ не могуць быць аднесены да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй.

Да такой жа высновы прыйшоў арбітражны апеляцыйны суд і пакінуў рашэнне суда першай інстанцыі без змены.

Абскардзім судовыя акты ў дадзенай частцы, арганізацыя паказвае на непрымяненне судамі артыкула 254 НК РФ, мяркуючы, што зброя для мэтаў ахоўнай дзейнасці пры кошце менш 10000 рублёў можа быць улічана як матэрыяльныя выдаткі.

У адпаведнасці з падпунктам 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ (у рэдакцыі, якая дзейнічала ў спрэчны перыяд) да іншым расходах, што ўлічваюцца ў мэтах падаткаабкладання, ставяцца выдаткі на ўтрыманне ўласнай службы бяспекі па выкананні функцый эканамічнай абароны банкаўскіх і гаспадарчых аперацый і захаванасці матэрыяльных каштоўнасцяў ( за выключэннем выдаткаў на экіпіяванне, набыццё зброі і іншых спецыяльных сродкаў абароны).

Згодна з Федэральнага закона ад 1996/12/13 N 150-ФЗ «Аб зброі» да зброі ставяцца газавыя пісталеты і рэвальверы, у тым ліку патроны да іх, а таксама электрашокавыя прылады.

На падставе выкладзенага выдаткі па набыцці патронаў да газавага пісталета і электрашокавыя прылады не могуць быць аднесены да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй у адпаведнасці з падпунктам 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Пры такіх абставінах у арганізацыі адсутнічаюць падставы для прыняцця ўказаных расходаў у мэтах падаткаабкладання па падатку на прыбытак.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Волга-Вяцкі акругі ад 10.08.2006 N А29-4238 / 2005а).

Іншыя суды лічаць, што выдаткі, панесеныя на набыццё патронаў для агнястрэльнай зброі, які выкарыстоўваецца работнікамі службы бяспекі арганізацыі, улічваюцца ў складзе расходаў, якія памяншаюць падатковую базу па падатку на прыбытак арганізацый.

Прыкладам дадзенай пазіцыі з’яўляецца Пастанова фас Уральскага акругі ад 02.03.2005 N Ф09-509 / 05-АК.

Падатковым органам па выніках выязной падатковай праверкі арганізацыі складзены акт і прынята рашэнне аб прыцягненні да падатковай адказнасці па пункце 1 артыкула 122 НК РФ у выглядзе штрафу, падаткаплацельшчыку прапанавана заплаціць падатак на прыбытак, пені.

Пры праверцы правільнасці вылічэння і выплаты падатку на прыбытак інспекцыяй зроблены вывад аб неправамернасці аднясення арганізацыяй на сабекошт рэалізаванай прадукцыі выдаткаў на набыццё пісталетаў і патронаў, на спецыяльную падрыхтоўку работнікаў да дзеянняў, звязаных з ужываннем агнястрэльнай зброі і спецыяльных сродкаў.

У адпаведнасці з падпунктам «е» пункта 2, пунктам 10 названага Палажэння аб складзе затрат у сабекошт прадукцыі (работ, паслуг) ўключаюцца выдаткі, звязаныя з забеспячэннем вартавой аховы.

Абгрунтаванасць як названых выдаткаў, так і выдаткаў, звязаных са стварэннем адасобленага падраздзялення — службы бяспекі, іх рэальнасць і вытворчы характар ​​ўстаноўлены арбітражным судом і пацвярджаюцца матэрыяламі справы.

Довад заяўніка касацыйнай скаргі аб тым, што пералічаныя выдаткі могуць ажыццяўляцца толькі за кошт прыбытку, які застаецца ў распараджэнні арганізацыі, адхіляецца як безгрунтоўнасць.

Праверкай таксама ўстаноўлена неправамернае заяву арганізацыяй падатковай льготы па падпункце «б» пункта 1 артыкула 6 Закона РФ «Аб падатку на прыбытак прадпрыемстваў і арганізацый», што пацягнула прыніжэнне падатковай базы і няпоўную выплату падатку на прыбытак.

Задавальняючы патрабаванні грамадства, арбітражны суд правамерна зыходзіў з падпункта «б» пункта 1 артыкула 6 Закона РФ «Аб падатку на прыбытак прадпрыемстваў і арганізацый», у адпаведнасці з якім льгота прадастаўляецца не толькі прадпрыемствам, на балансе якіх знаходзяцца дзіцячыя дашкольныя ўстановы, але і прадпрыемствам , была пакаранай затраты на ўтрыманне названых аб’ектаў пры долевым удзеле ў межах нормаў, устаноўленых мясцовымі органамі ўлады.

Матэрыяламі справы пацвярджаецца рэальнае панесеныя арганізацыяй затрат на ўтрыманне дзіцячых дашкольных устаноў, якія знаходзяцца на балансе іншых прадпрыемстваў і муніцыпалітэтаў.

Пры такіх абставінах таварыства абгрунтавана выкарыстоўвала падатковую палёгку.

Дакументаў, якія сведчаць аб фактах злоўжывання арганізацыяй названай ільготай, матэрыялы справы не ўтрымліваюць.

Акрамя таго, улічваючы прыведзенае вышэй ліст, можна абгрунтавана заключыць, што арганізацыя можа ўлічыць для мэт падаткаабкладання прыбытку выдаткі, панесеныя на даследаванне рынку паслуг па падборы персаналу, з мэтай пошуку арганізацыі, якая аказвае падобныя паслугі, для адбору арганізацый з станоўчай дзелавой рэпутацыяй і Найбольшыя лікам дагавораў, якія мелі сваім вынікам заключэнне паміж арганізацыяй-заказчыкам і асобамі, якія былі знойдзены кампаніяй па падборы персаналу, у складзе расходаў, якія памяншаюць падатковую базу па алогу на прыбытак арганізацый, так як той факт, што падаткаплацельшчык губляе права ўлічыць для мэт падаткаабкладання прыбытку выдаткі на паслугі па падборы персаналу ў выпадку, калі вынікам дадзеных паслуг не стане заключэнне працоўнага дагавора, паказвае на эканамічную абгрунтаванасць выдаткаў на даследаванне рынку паслуг па падборы персаналу .

У правапрымяняльнай практыцы ёсць сітуацыі, калі гаспадарчы суб’ект, які мае неабходнасць у прыняцці на працу новых супрацоўнікаў, звяртаецца да некалькіх арганізацыям па падборы персаналу з мэтай пошуку падыходных работнікаў.

З аналізу судовай практыкі вынікае, што выдаткі на паслугі некалькіх арганізацый ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку ў поўным аб’ёме.

Дадзеная пазіцыя мае месца ў судовай практыцы.

Аспрэчванай рашэнне прынята падатковым органам па выніках выязной падатковай праверкі арганізацыі. Названым рашэннем падатковы орган прыцягнуў арганізацыю да падатковай адказнасці за ўчыненне падатковых правапарушэнняў, прадугледжаных пунктам 1 артыкула 122 НК РФ за нявыплату або няпоўную выплату сум падатку на прыбытак арганізацый у выніку заніжэння падатковай базы ў выглядзе штрафу.

Падатковы орган палічыў неправамерным (парушаючым падпункт 8 пункта 1 артыкула 264 НК РФ) памяншэнне падаткаплацельшчыкам падатковай базы па падатку на прыбытак на суму выдаткаў на паслугі арганізацый па пошуку і падборы персаналу і вырабіў даналічэнне падатку на прыбытак. На думку падатковага органа, названыя выдаткі не з’яўляюцца эканамічна абгрунтаванымі, паколькі набор работнікаў з прадстаўленых кандыдатур не быў выраблены і падаткаплацельшчык адначасова супрацоўнічае з некалькімі спецыялізаванымі арганізацыямі па падборы персаналу, што прыводзіць да дадатковых выдаткаў працадаўцы і да эканамічна неапраўданым выдаткаў. Дадзеная выснова падатковага органа адхіляецца па наступных падставах.

Згодна з падпунктам 8 пункта 1 артыкула 264 НК РФ падаткаплацельшчык мае права аднесці да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, затрат на паслугі спецыялізаваных арганізацый па падборы персаналу. Асноўнымі паслугамі, якія аказвала кадравае агенцтва паводле дамовы, на які спасылаецца падатковы орган, з’яўляюцца паслугамі па прадастаўленні персаналу. У адпаведнасці з дамовай кадравае агенцтва аказвае падаткаплацельшчыку паслугі па прадастаўленні працоўных рэсурсаў у форме напрамкі работнікаў, з якімі кадравым агенцтвам заключаны працоўны (ці грамадзянскі прававой) дагавор, для працы ў офісе / на вытворчасці падаткаплацельшчыка ў адпаведнасці з яго патрэбамі ў дадзеных рэсурсах. Пры ацэнцы дадзеных паслуг падлягаюць прымяненню палажэнні падпункта 19 пункта 1 артыкула 264 НК РФ, а не падпункта 8 пункта 1 артыкула 264 НК РФ, як памылкова мяркуе падатковы орган.

У адпаведнасці з падпунктам 19 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на паслугі па прадастаўленні работнікаў (тэхнічнага і кіраўніцкага персаналу) іншымі арганізацыямі для ўдзелу ў вытворчым працэсе, кіраванні вытворчасцю альбо для выканання іншых функцый, звязаных з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй.

Довад падатковага органа аб тым, што адначасовае супрацоўніцтва падаткаплацельшчыка з некалькімі спецыялізаванымі арганізацыямі па падборы персаналу прыводзіць да дадатковых выдаткаў працадаўцы і да эканамічна неапраўданым расходах, не мае прававога значэння, паколькі ацэнка эканамічнай мэтазгоднасці прынятых арганізацыяй эканамічных рашэнняў не ўваходзіць у кампетэнцыю падатковага органа.

(Па матэрыялах Пастановы Дзевятага арбітражнага апеляцыйнага суда ад 22.10.2009 N 09АП-17125 / 2009- АК).

Пры ажыццяўленні дзейнасці гаспадарчымі суб’ектамі ўзнікаюць сітуацыі, калі гаспадарчы суб’ект мае філіялы і адасобленыя падраздзяленні ў розных суб’ектах Расійскай Федэрацыі, пры гэтым гутаркі з патэнцыяльнымі работнікамі праводзяцца ў месцы знаходжання цэнтральнага офіса арганізацыі. Пры гэтым многія арганізацыі разглядаюць прэтэндэнтаў на вакантныя пасады з іншых адміністрацыйна-тэрытарыяльных утварэнняў і суб’ектаў Расійскай Федэрацыі, прычым праезд прэтэндэнтаў на вакантныя пасады цалкам аплачвае арганізацыя.

У дадзенай сітуацыі пазіцыя афіцыйных органаў адносна магчымасці ўліку для мэтаў падаткаабкладання выдаткаў на аплату праезду, розная.

Так Упраўленне МПЗ Расіі па г. Маскве ад 30.06.2004 N 26-12 / 43527 ўказала, што выдаткі па аплаце праезду на сумоўе іншагародняга грамадзяніна зроблены да яго прыняцця на пасаду кіраўніка філіяла арганізацыі па месцы яго пастаяннага жыхарства і да стварэння названага структурнага падраздзялення, яны не могуць быць улічаныя пры фарміраванні падатковай базы для вылічэння падатку на прыбытак справаздачнага перыяду.

Фінансавае ведамства прытрымліваецца супрацьлеглай пазіцыі.

У лісце ад 28.10.2010 N 03-03-06 / 1/669 адзначана, што выдаткі на праезд кандыдатаў да месца правядзення гутаркі могуць быць улічаны пры вылічэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый, калі яны эканамічна абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаны.

У правапрымяняльнай практыцы маюць месца сітуацыі, калі гаспадарчы суб’ект выкарыстоўвае ў сваёй дзейнасці маёмасць, якая перададзена яму ў лізінг. Часцяком дамовай лізінгу ўстаноўлена, што лізінгаатрымальнік ажыццяўляе аплату лізінгавых плацяжоў нават у выпадку гібелі або крадзяжу перададзенага ў лізінг маёмасці.

Зыходзячы з судовай практыкі, дадзеныя выдаткі могуць ўлічвацца пры вылічэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый.

Прыкладам дадзенай пазіцыі можа выступаць Пастанова фас Паўночна-Заходняй акругі ад 16.04.2007 N А56-18134 / 2006.

Падатковы орган правёў праверку выканання падатковага заканадаўства арганізацыяй, пра што складзены акт. Па выніках праверкі вынесена рашэнне аб прыцягненні арганізацыі да адказнасці за ўчыненне парушэнняў, прадугледжаных пунктам 1 артыкула 122 НК РФ, даналічаных падаткаў з адпаведнымі пенями.

У ходзе праверкі таксама ўстаноўлена, што арганізацыя аднесла на выдаткі сумы лізінгавых плацяжоў на падставе дагавора лізінгу.

Падатковая інспекцыя мяркуе, што, паколькі узяты ў лізінг аўтамабіль быў сагнаны, выдаткі па лізінгавых плацяжах з’яўляюцца эканамічна неабгрунтаванымі.

Згодна з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 НК РФ). Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 НК РФ, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

У адпаведнасці з падпунктам 10 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца арэндныя (лізінгавыя) плацяжы за арандуецца (прынятае ў лізінг) маёмасць (у тым ліку зямельныя ўчасткі), а таксама выдаткі на набыццё маёмасці, перададзенага ў лізінг.

З наяўнага ў матэрыялах справы дагавора на набыццё аўтатранспартнага сродку для патрэб арганізацыі шляхам афармлення дагавора фінансавай арэнды (лізінгу) відаць, што арганізацыя абавязаная уносіць усе грашовыя сумы ў кошт аплаты лізінгавых плацяжоў у аб’ёме і ў тэрміны, устаноўленыя ў графіцы ўнясення плацяжоў, незалежна ад фактычнага карыстання маёмасцю, у тым ліку ў перыяд страты маёмасці. Пунктам дагавора ўстаноўлена, што маёмасць ўлічваецца на балансе лізінгадаўца.

Судамі першай і апеляцыйнай інстанцый ўстаноўлена, што арганізацыя выплачвала лізінгавыя плацяжы да моманту згону транспартнага сродку згодна з умовамі дагавора лізінгу; бакамі падпісана дадатковае пагадненне да дамовы, у адпаведнасці з якім дагавор скасоўваецца з моманту падпісання дадатковага пагаднення.

Такім чынам, спрэчныя лізінгавыя плацяжы выплачваліся арганізацыяй у адпаведнасці з дамовай лізінгу, з’яўляюцца дакументальна пацверджанымі і эканамічна апраўданымі, у сувязі з чым судамі першай і апеляцыйнай інстанцый зроблены правільны вывад аб правамернасці аднясення арганізацыяй гэтых плацяжоў на расходы, паменшвалыя базу, можа абкладацца падаткам на прыбытак.

Маюць месца сітуацыі, калі банкі адкрываюць адасобленыя падраздзяленні, пры гэтым складаюцца дамовы з ахоўнымі арганізацыямі, у адпаведнасці з якімі ажыццяўляецца ахова адасобленых падраздзяленняў на этапе іх арганізацыі, гэта значыць у перыяд, калі яны яшчэ не ажыццяўляюць сваю дзейнасць. У дадзеных сітуацыях могуць узнікнуць спрэчкі з падатковымі органамі датычна магчымасці ўліку для мэтаў падаткаабкладання прыбытку расходаў, панесеных на ахову адасобленых падраздзяленняў.

Неабходна мець на ўвазе, што ў лісце Мінфіна Расіі ад 2006/04/24 N 03-03-04 / 2/118 выказаная пазіцыя, у адпаведнасці з якой пры арэндзе будынка пералік расходаў, якія ўлічваюцца арандатарам ў складзе арэнднай платы, рэгулюецца ўмовамі дамовы арэнды, а арэндныя плацяжы за арандуецца маёмасць адносяцца да іншых расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй.

Такім чынам, калі дамовай арэнды прадугледжваюцца таксама паслугі па ахове адасобленага падраздзялення ў арандаваным памяшканні, то яны ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку.

У лісце ад 15.02.2007 N 03-03-06 / 2/26 Мінфін Расіі адзначыў, што банкі могуць ўлічыць для мэт падаткаабкладання выдаткі, панесеныя на арганізацыю адасобленых структурных падраздзяленняў, незалежна ад даты іх афіцыйнага адкрыцця і фактычнага пачатку вядзення дзейнасці.

У судовай практыцы пазіцыі судоў па гэтым пытанні адрозніваюцца.

Адны суды лічаць, што выдаткі на ахову адасобленых падраздзяленняў банка на працягу перыяду iх арганізацыі не памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак.

Дадзеная пазіцыя адлюстравана ў Пастанове ФАС Заходне-Сібірскага акругі ад 1998/07/15 N Ф04 / 985-232 / А27-98.

Іншыя суды лічаць, што банк можа ўлічыць выдаткі на ахову адасобленага падраздзялення, якая мела месца на этапе яго арганізацыі.

У адносiнах да банка падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка, вынікі якой адлюстраваны ў акце, копія якога далучаны да матэрыялаў справы пры разглядзе апеляцыйнай скаргі.

Пры правядзенні праверкі падатковым органам быў вызначаны шэраг парушэнняў, якія прывялі да нявыплату (няпоўную выплату) падаткаў на прыбытак, на маёмасць, на даходы фізічных асоб, адзінага сацыяльнага падатку.

Па выніках разгляду матэрыялаў праверкі і прадстаўленых банкам пярэчанняў падатковым органам вынесена рашэнне аб прыцягненні падаткаплацельшчыка, плацельшчыка збору або падатковага агента да падатковай адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння.

Згодна з указаным рашэнню банк прыцягнуты да адказнасці па пункце 1 артыкула 122 НК РФ за здзяйсненне падатковага правапарушэння, што выразілася ў нявыплаце (няпоўнай выплаце) падатку на прыбытак у выніку заніжэння падатковай базы ў выглядзе штрафу ў памеры 20% ад нявыплачанай сумы падатку.

Рашэннем падатковага органа банку прапанавана выплаціць у тэрмін, усталяваны ў патрабаванні, падатковыя санкцыі, падатак на прыбытак, а таксама пені за несвоечасовую выплату падатку на прыбытак.

На сумы падаткаў, пені і падатковых санкцый у адрас банка выстаўлены патрабаванні.

Акрамя таго, падатковым органам, не прыцягнутым да ўдзелу ў сучаснасці справе ў якасці другога адказчыка, у адрас банка выстаўлены патрабаванні, якія змяшчаюць суму нядоімкі па падатку на прыбытак, а таксама пені па ўказаных падатках.

Не пагадзіўшыся з названымі рашэннем (у частцы высноў па падатку на прыбытак і падатку на маёмасць) і патрабаваннямі, заяўнік ў парадку артыкулаў 137, 138 НК РФ абскардзіў іх у арбітражны суд.

Як устаноўлена праверкай, банкам ў правяраемым перыядзе для мэт падаткаабкладання прыбытку улічаны выдаткі па аплаце паслуг па ахове аб’ектаў, аказаных падраздзяленнямі пазаведамаснай аховы на падставе дамоваў.

На думку адказчыка, банкам парушаныя палажэнні пункта 17 артыкула 270 НК РФ. Сума такіх выдаткаў, ўлічаных пры падаткаабкладанні прыбытку, прывяла да нявыплаце падатку на прыбытак.

Пры прыняцці рашэння па дадзеным эпізодзе і вызначэнні памеру нядоімкі падатковым органам былі часткова улічаны пярэчанні банка і тлумачэнні, якія змяшчаюцца ў Пастанове Прэзідыума ВАС РФ ад 2003/10/21 N 5953/03, даведзеныя да ведама падатковых органаў лістом Мінфіна Расіі ад 04.07.2005 г. N 03-03-2 / 7, згодна з якімі сродкі, якія паступаюць падраздзяленням пазаведамаснай аховы ў якасці платы за паслугі па ахоўнай дзейнасці, носяць мэтавы характар ​​і не могуць быць прызнаныя даходамі ў сэнсе, якi надаецца ім артыкулам 41 НК РФ, і, адпаведна, не па ляжаць абкладанню падаткам на прыбытак арганізацый.

Падатковы орган мяркуе, што згодна з пунктам 17 артыкула 270 НК РФ падаткаплацельшчыкі падатку на прыбытак не ўлічваюць для мэт падаткаабкладання па дадзеным падатку выдаткі ў выглядзе пералічаных сродкаў падраздзяленням пазаведамаснай аховы.

Сам факт наяўнасці дагаворных адносін па ахове аб’ектаў з падраздзяленнямі пазаведамаснай аховы, неабходнасць у падобных паслугах у мэтах ажыццяўлення Банкам дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу, рэальнасць панесеных выдаткаў і іх памер, фактычна улічаны пры падаткаабкладанні прыбытку, не аспрэчваюцца падатковым органам.

У сілу падпункта 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ выдаткі на аплату паслуг па ахове маёмасці адносяцца да іншых расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, а пункт 17 артыкула 270 НК РФ не рэгулюе спрэчныя праваадносіны.

Пазіцыя падатковага органа заснавана на няправільным ужыванні падпункта 14 пункта 1 артыкула 251 НК РФ і распаўсюджваннем судовай практыкі, якая склалася па спрэчках з удзелам падраздзяленняў пазаведамаснай аховы і падатковых органаў адносна кваліфікацыі тых, хто паступае такім арганізацыям сродкаў за аказанне паслуг па ахове маёмасці ў рамках рэалізацыі іх абавязкаў, прадугледжаных законам РФ «Аб міліцыі», на праваадносіны, звязаныя з падаткаабкладаннем прыбытку і фарміраваннем выдаткаў падаткаплацельшчыкамі-арганізацыямі, спажыўцамі слуг пазаведамаснай аховы.

У абгрунтаванне законнасці прынятага рашэння адказчык як у судзе першай інстанцыі, так і пры разглядзе апеляцыйнай скаргі спасылаўся на Пастанова Прэзідыума ВАС РФ ад 2003/10/21 N 5953/03, у якім пазначана, што сродкі, якія паступаюць падраздзяленням пазаведамаснай аховы ў якасці платы за паслугі па ахоўнай дзейнасці, носяць мэтавы характар ​​і не могуць быць прызнаныя даходамі ў сэнсе артыкула 40 НК РФ.

Разам з тым падатковым органам не ўлічваецца, што ў Пастанове ВАС N 5953/03 дадзена вызначэнне эканамічнай сутнасці тых, хто паступае сродкаў менавіта для іх атрымальніка — падраздзяленняў пазаведамаснай аховы, а не для іх контрагентаў, г.зн. спажыўцоў такіх паслуг.

Палажэннямі артыкула 9 Закона РФ «Аб міліцыі» і Пастановы Урада Расійскай Федэрацыі ад 1992/08/14 N 589, якi зацвердзiў Палажэнне аб пазаведамаснай ахове пры органах унутраных спраў Расійскай Федэрацыі, прадугледжана аказанне уласнікам маёмасці платных паслуг па дагаворных цэнах у рамках грамадзянска-прававога дагавора платнага аказання паслуг. Пытанні далейшага выкарыстання сродкаў, пералічаных пры разліках з падраздзяленнямі пазаведамаснай аховы, для асоб, якія аплацілі такія паслугі, якія не маюць значэння, паколькі яны не вызначаюць мэты іх выкарыстання. Мэтавае прызначэнне дадзеныя сродкі набываюць у сілу абавязковых нормаў заканадаўства, якое рэгулюе фінансаванне падраздзяленняў органаў унутраных спраў, і толькі пасля іх фактычнага атрымання падраздзяленнямі пазаведамаснай аховы, на стадыі далейшага размеркавання.

У сілу артыкула 247 НК РФ аб’ектам падаткаабкладання па падатку на прыбытак арганізацый прызнаецца прыбытак, атрыманая падаткаплацельшчыкам. Прыбыткам у мэтах главы 25 НК РФ прызнаюцца для расійскіх арганізацый атрыманыя даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў, якія вызначаюцца ў адпаведнасці з сапраўднай кіраўніком. Асаблівасці вызначэння даходаў банкаў устаноўлены таксама артыкулам 290 НК РФ.

Згодна з артыкулам 252 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 НК РФ). Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 НК РФ, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

У адпаведнасці з падпунктам 6 пункта 1 артыкула 264 НК РФ (у рэдакцыі Федэральнага закона ад 2002/05/29 N 57-ФЗ) да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, адносяцца ў тым ліку выдаткі на забеспячэнне пажарнай бяспекі падаткаплацельшчыка ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай федэрацыі, выдаткі на ўтрыманне службы газоспасателей, выдаткі на паслугі па ахове маёмасці, абслугоўванню ахоўна-пажарнай сігналізацыі, выдаткі на набыццё паслуг пажарнай аховы і іншых паслуг ахоўнай дзейнасці, а таксама выдаткі на якія змяшчаюцца е ўласнай службы бяспекі па выкананні функцый эканамічнай абароны банкаўскіх і гаспадарчых аперацый і захаванасці матэрыяльных каштоўнасцяў (за выключэннем выдаткаў на экіпіяванне, набыццё зброі і іншых спецыяльных сродкаў абароны).

Тая акалічнасць, што спрэчныя выдаткі з’яўляюцца дакументальна пацверджанымі і эканамічна апраўданымі інспекцыяй не аспрэчваецца.

Такім чынам, у дзеяннях Банка адсутнічае факт заніжэння падаткаабкладальнай прыбытку на суму выдаткаў, звязаных з разлікамі за аказанне паслуг па ахове маёмасці падраздзяленнямі пазаведамаснай аховы, што выключае даналічэнне падатку, пені і прымяненне падатковай адказнасці па пункце 1 артыкула 122 НК РФ.

Пазіцыя адказчыка, якая змяшчаецца ў апеляцыйнай скарзе, аналагічная довадаў, прыводным адказчыкам пры разглядзе справы судом першай інстанцыі, і правамерна адхіленнямі судом.

(Па матэрыялах Пастановы фас Паўночна-Заходняй акругі ад 13.04.2007 N А56-4088 / 2006.)

У правапрымяняльнай практыцы сустракаюцца сітуацыі, калі, арганізацыя, якая арандуе пад офіс памяшканне, якое знаходзіцца ў жылым фондзе, мае неабходнасць забяспечыць дадзенае памяшканне сродкамі сувязі, у прыватнасці тэлефонам.

З аналізу судовай практыкі вынікае, што выдаткі, панесеныя на абсталяванне тэлефоннай сувяззю офіса, арандаванага ў жылым памяшканні, не выведзеным з жылога фонду, могуць быць улічаныя для мэт падаткаабкладання прыбытку.

Падатковы орган правёў выязную праверку выканання арганізацыяй заканадаўства аб падатках і зборах.

У ходзе праверкі падатковы орган выявіў шэраг парушэнняў, у тым ліку нявыплату арганізацыяй падатку на прыбытак.

Падатковы орган зрабіў выснову аб тым, што арганізацыя неправамерна аднесла на затраты, паменшвалыя падаткаабкладаемы прыбытак, выдаткі на аплату паслуг сувязі і ахоўных паслуг, а таксама электрамантажных работ, звязаных з абслугоўваннем кватэр, не пераведзеных у нежылы фонд.

Па выніках праверкі падатковы орган склаў акт і прыняў рашэнне аб даналічаных арганізацыі падатку на прыбытак, пеняў за несвоечасовую выплату падаткаў, а таксама аб прыцягненні яго да падатковай адказнасці, прадугледжанай пунктам 1 артыкула 122 НК РФ, у выглядзе спагнання падатковых санкцый за нявыплату падатку на прыбытак .

Арганізацыя не пагадзілася з рашэннем падатковага органа і аспрэчыла яго ў арбітражны суд.

Арганізацыя ўключыла ў склад затрат, якія памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак, выдаткі на аплату паслуг сувязі (тэлефонных перамоваў, вырабленых з нумароў, устаноўленых у кватэрах), выдаткі на набыццё электраабсталявання і ўстаноўку яго па паказаным адрасе, а таксама расходы па аплаце ахоўных паслуг. Падатковы орган лічыць, што гэтыя выдаткі не звязаны з вытворчасцю, паколькі названыя кватэры не пераведзеныя ў нежылы фонд.

Згодна з пунктамі 1 — 3 артыкула 2 дзейнічаў ў 2001 годзе Закона Расійскай Федэрацыі «Аб падатку на прыбытак прадпрыемстваў і арганізацый» аб’ектам абкладання гэтым падаткам з’яўляецца валавы прыбытак прадпрыемствы, паменшаная (павялічаная) у адпаведнасці з палажэннямі, прадугледжанымі дадзеным артыкулам. Валавы прыбытак ўяўляе сабой суму прыбытку (страты) ад рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг), асноўных фондаў (у тым ліку зямельныя ўчасткі), iншай маёмасцi прадпрыемстваў i даходаў ад пазарэалізацыйных аперацый, зменшаных на суму расходаў па гэтых аперацыях. Прыбытак (страты) ад рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг) вызначаецца як розніца паміж выручкай ад рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг) без падатку на дабаўленую вартасць і акцызаў і выдаткамі на вытворчасць і рэалізацыю, што ўключаюцца ў сабекошт прадукцыі (работ, паслуг).

Пералік затрат, што ўключаюцца ў сабекошт прадукцыі (работ, паслуг), прыведзены ў Палажэнні аб складзе затрат па вытворчасці і рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг), што ўключаюцца ў сабекошт прадукцыі (работ, паслуг), і аб парадку фарміравання фінансавых вынікаў, якія ўлічваюцца пры падаткаабкладанні прыбытку, зацверджаным Пастановай Урада Расійскай Федэрацыі ад 05.08.92 N 552.

У адпаведнасці з падпунктам «і» пункта 2 названага Палажэння ў сабекошт прадукцыі (работ, паслуг) ўключаюцца эксплуатацыйныя выдаткі па змесце будынкаў, памяшканняў, збудаванняў, абсталявання, інвентара і г.д .; аплата кансультацыйных, інфармацыйных і аўдытарскіх паслуг; ўтрыманне і абслугоўванне тэхнічных сродкаў кіравання: вылічальных цэнтраў, вузлоў сувязі, сродкаў сігналізацыі і іншых.

З 01.01.2002 падатак на прыбытак вылічаецца па правілах, устаноўленых кіраўніком 25 Падатковага кодэкса Расійскай Федэрацыі.

У адпаведнасці з артыкулам 247 НК РФ аб’ектам абкладання падаткам на прыбытак прызнаецца прыбытак, атрыманая падаткаплацельшчыкам. Пры гэтым для расійскіх арганізацый прыбыткам прызнаюцца атрыманыя даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў, якія вызначаюцца ў адпаведнасці з кіраўніком 25 НК РФ.

Згодна з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 НК РФ).

Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 НК РФ, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

Выдаткі ў залежнасці ад іх характару, а таксама ўмоў ажыццяўлення і напрамкаў дзейнасці падаткаплацельшчыка падпадзяляюцца на расходы, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, і пазарэалізацыйныя выдаткі (пункт 2 артыкула 252 НК РФ).

Як вынікае з артыкула 253 НК РФ, выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, ўключаюць у сябе ў тым ліку і выдаткі на ўтрыманне і эксплуатацыю, рамонт і тэхнічнае абслугоўванне асноўных сродкаў i iншай маёмасцi, а таксама на падтрыманне іх у спраўным (актуальнай) стане .

Выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, падпадзяляюцца на:

1) матэрыяльныя выдаткі;

2) выдаткі на аплату працы;

3) сумы налічанай амартызацыі;

4) іншыя выдаткі.

Да ліку іншых выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, пералічаных у артыкуле 264 НК РФ, аднесены выдаткі на паштовыя, тэлефонныя, тэлеграфныя і іншыя падобныя паслугі, выдаткі на аплату паслуг сувязі (падпункт 25 пункта 1 артыкула 264 НК РФ).

Кватэры належаць арганізацыі на праве ўласнасці і выкарыстоўваюцца ім у якасці офісных памяшканняў, што не аспрэчваецца падатковым органам.

У пацверджанне правамернасці аднясення на затраты расходаў па набыцці і ўсталёўцы электраабсталявання арганізацыя прадставіла дагавор, заключаны са іншай арганізацыяй, з якога вынікае, што ў названых памяшканнях, якія выкарыстоўваюцца як офісных, неабходная ўстаноўка дадзенага абсталявання. У дадатках да дадзенай дамове ў раздзеле «найменне спажыўца» паказана «офіс». Акрамя таго, арганізацыя прадставіла акт, згодна з якім электраўстаноўкі ўведзена ў эксплуатацыю. Заяўнік таксама прадставіў дакументы, якія пацвярджаюць, што электраўстаноўкі прайшла сертыфікацыйныя выпрабаванні і мае допуск да эксплуатацыі. Такім чынам, арганізацыя пацвердзіла вытворчы характар ​​названых выдаткаў.

Фактычнае ажыццяўленне расходаў па набыцці і ўсталёўцы электраабсталявання пацвярджаецца прадстаўленымі падаткаплацельшчыкам рахункамі-фактурамі і аплатнымі дакументамі.

Арганізацыя пацвердзіла вытворчае прызначэнне выдаткаў на аплату паслуг сувязі (тэлефонных перамоў).

З матэрыялаў справы відаць, што тэлефонныя перамовы праводзіліся з нумароў, устаноўленых у кватэрах, якія выкарыстоўваюцца як офісныя. Вытворчы характар ​​выдаткаў на аплату тэлефонных перамоў пацвярджаецца прадстаўленымі заяўнікам дамовамі, заключанымі арганізацыяй са іншай арганізацыяй, загадамі кіраўніка арганізацыі.

Фактычнае ажыццяўленне названых расходаў пацвярджаецца прадстаўленымі падаткаплацельшчыкам рахункамі-фактурамі і аплатнымі дакументамі.

У пацверджанне вытворчага характару выдаткаў на аплату ахоўных паслуг арганізацыя прадставіла дагавор на аказанне ахоўных паслуг, заключаны з ахоўнай арганізацыяй, акты здачы-прыёмкі паслуг, згодна з якімі апошняе кансультаваліся заяўніка і прадаставіла яму рэкамендацыі па пытаннях аховы памяшканняў, якія выкарыстоўваюцца пад офіс.

На падставе ацэнкі прадстаўленых дакументаў суды зрабілі выснову аб тым, што аказаныя арганізацыі паслугі носяць вытворчы характар. Факт аплаты арганізацыяй гэтых паслуг падатковым органам таксама не аспрэчваецца.

Магчымасць аднясення падаткаплацельшчыкам выдаткаў на выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй і паменшвалыя падаткаабкладаемы прыбытак, НК РФ не ставіцца ў залежнасць ад рэжыму займаемага падаткаплацельшчыкам памяшкання. Таму неплацежаздольным з’яўляецца довад падатковага органа аб тым, што выдаткі арганізацыі, звязаныя з абслугоўваннем кватэр, якія выкарыстоўваюцца як офісныя, не носяць вытворчага характару, паколькі названыя памяшкання не перакладзены ва ўстаноўленым парадку ў нежылы фонд.

Такім чынам, арганізацыя абгрунтавана памяншала падаткаабкладаемы прыбытак на сумы расходаў на аплату паслуг сувязі і ахоўных паслуг, а таксама на набыццё і ўстаноўку электраабсталявання, у сувязі з чым даналічэнне яму падатку на прыбытак налічэнне пені і прыцягненне да падатковай адказнасці на падставе пункта 1 артыкула 122 НК РФ з’яўляецца неправамерным.

(Па матэрыялах Пастановы фас Паўночна-Заходняй акругі ад 21.09.2005 N А56-50544 / 04.)

Часцяком у гаспадарчых суб’ектаў, якія выкарыстоўваюць у сваёй дзейнасці, накіраванай на выманне прыбытку, аўтатранспарт, узнікаюць праблемы з падатковымі органамі пры неаказанні ў шляхавы ліст дакладнага маршруту руху транспартнага сродку.

Па пытанні правамернасці уліку выдаткаў на ГЗМ ў выпадку неўказанне ў шляхавы ліст дакладнага маршруту руху ў афіцыйных органаў і судоў не маецца адзінай пазіцыі, акрамя таго, у судовай практыцы пазіцыі судоў адносна правамернасці уліку выдаткаў на ГЗМ пры неўказанне дакладнага маршруту руху таксама адрозніваюцца.

Разгледзім пазіцыі, якія маюць месца ў судоў і афіцыйных органаў па вышэйназванай пытанні.

Пазіцыя афіцыйных органаў складаецца ў тым, што неўказанне ў шляхавы ліст маршруту руху пазбаўляе падаткаплацельшчыка правы на ўлік выдаткаў на ГЗМ ў складзе расходаў, якія памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак.

Дадзеная пазіцыя знаходзіць сваё адлюстраванне ў лісце Мінфіна Расіі ад 20.02.2006 N 03-03-04 / 1/129, у якім фінансавае ведамства ўказала, што мэтай складання пуцявога ліста ў тым ліку з’яўляецца пацвярджэнне абгрунтаванасці расходу гаруча-змазачных матэрыялаў. Адсутнасць у шляхавы ліст інфармацыі аб канкрэтным месцы накіравання не дазваляе судзіць аб факце выкарыстання аўтамабіля супрацоўнікамі арганізацыі ў службовых мэтах. Падобныя рэквізіты з’яўляюцца абавязковымі і адлюстроўваюць змест гаспадарчай аперацыі.

Падатковыя органы прытрымліваюцца аналагічнай пазіцыі, выкладзенай ў лісце Упраўлення ФНС РФ па г. Маскве ад 14.11.2006 N 20-12 / 100253 «Аб самастойна распрацаванай форме пуцявога ліста». У адпаведнасці з дадзенай пазіцыяй, самастойна распрацаваная форма пуцявога ліста ў абавязковым парадку павінна ўтрымліваць таксама інфармацыю аб месцы накіравання аўтамабіля. Такія дадзеныя дазваляюць судзіць аб факце выкарыстання аўтамабіля супрацоўнікамі арганізацыі ў службовых мэтах. Згодна з названым ліста Мінфіна Расіі шляхавы ліст, які не ўтрымлівае ў складзе сваіх рэквізітаў інфармацыю пра месца прытрымлівання аўтамабіля, не пацвярджае ажыццёўленыя падаткаплацельшчыкам выдаткі на набыццё гаруча-змазачных матэрыялаў.

Дадзеную пазіцыю таксама падтрымліваюць некаторыя суды.

Падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка дзейнасці падаткаплацельшчыка па пытаннях правільнасці вылічэння і паўнаты пералічэння ў бюджэт падаткаў.

Па выніках разгляду матэрыялаў выязной падатковай праверкі складзены акт і вынесена рашэнне аб прыцягненні да адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння.

Не пагадзіўшыся з рашэннем падатковага органа, арганізацыя звярнулася ў вышэйстаячы падатковы орган з апеляцыйнай скаргай, які часткова задаволіў скаргу падаткаплацельшчыка.

Арганізацыя, не пагадзіўшыся з рашэннем падатковага органа, звярнулася ў арбітражны суд з заявай аб прызнанні названага ненарматыўнага акта часткова несапраўдным.

Як вынікае з матэрыялаў справы, у спрэчных перыядах арганізацыя ў адпаведнасці з артыкулам 246 НК РФ з’яўлялася падаткаплацельшчыкам падатку на прыбытак.

Згодна з артыкулам 247 НК РФ аб’ектам падаткаабкладання па падатку на прыбытак прызнаецца прыбытак, атрыманая падаткаплацельшчыкам. Прыбыткам для расійскіх арганізацый прызнаюцца атрыманыя даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў.

У пункце 1 артыкула 252 ўстаноўлена, што ў мэтах главы 25 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў, пад якімі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі, ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме. Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі.

У адпаведнасці з палажэннямі кіраўніка 25 НК РФ выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

Згодна з артыкулам 6 Федэральнага закона ад 1996/11/21 N 129-ФЗ «Аб бухгалтарскім уліку» формы першасных уліковых дакументаў, якія ўжываюцца для афармлення гаспадарчых аперацый, па якіх не прадугледжаны тыпавыя формы першасных уліковых дакументаў, а таксама формы дакументаў для ўнутранай бухгалтарскай справаздачнасці зацвярджаюцца пры прыняцці арганізацыяй ўліковай палітыкі.

У сілу артыкула 9 Федэральнага закона «Аб бухгалтарскім уліку» ўсе гаспадарчыя аперацыі, якія праводзяцца арганізацыяй, павінны афармляцца апраўдальны дакументамі; яны служаць першаснымі ўліковымі дакументамі, на падставе якіх вядзецца бухгалтарскі ўлік.

Згодна з прававой пазіцыі, выкладзенай ў Пастанове Прэзідыума ВАС РФ ад 30.01.2007 N 10963/06, абавязак пацвярджаць правамернасць і абгрунтаванасць вырабленых выдаткаў першаснай дакументацыяй ляжыць на падаткаплацельшчыкаў.

Як устаноўлена судамі і вынікае з матэрыялаў справы, падатковым органам у ходзе выязной падатковай праверкi ўстаноўлена неправамернае адлюстраванне арганізацыяй у складзе расходаў па падатку на прыбытак зробленых затрат на набыццё гаруча-змазачных матэрыялаў.

Першасным дакументам, які пацвярджае зробленыя выдаткі на гаруча-змазачныя матэрыялы, з’яўляецца шляхавы ліст, уніфікаваная форма якога зацверджана Пастановай Дзяржкамстата Расіі ад 1997/11/28 N 78 «Аб зацвярджэнні уніфікаваных формаў першаснай уліковай дакументацыі па ўліку працы будаўнічых машын і механізмаў, работ у аўтамабільным транспарце» . Форма N 3 «Шляхавы ліст легкавога аўтамабіля», зацверджаная названым Пастановай, распаўсюджваецца на юрыдычных асоб усіх формаў уласнасці, якія ажыццяўляюць дзейнасць па эксплуатацыі аўтатранспартных сродкаў (грузавых, легкавых, у тым ліку службовых аўтамабіляў, спецыялізаваных і таксі), і носіць абавязковы характар ​​для аўтатранспартных арганізацый.

Прадстаўленыя падаткаплацельшчыкам ў матэрыялы справы дарожныя лісты без спасылак на таварна-транспартны дакумент, шлях следавання па аб’ектах з подпісам адказных асоб; з запісаў не ясна, для якога віду дзейнасці выкарыстоўваўся транспарт. У матэрыялы справы падатковым органам прадстаўлены дарожныя лісты, даследаваныя ў ходзе праверкі, якія былі прадстаўлены арганізацыяй па патрабаванні, у якіх адваротны бок пуцявога ліста наогул не запоўненая.

З сістэмнага тлумачэння прыведзеных вышэй нормаў права судамі зроблены абгрунтаваны вывад, што мэтай складання пуцявога ліста з’яўляецца ў тым ліку пацвярджэнне абгрунтаванасці расходу гаруча-змазачных матэрыялаў. Адсутнасць у шляхавы ліст інфармацыі аб канкрэтным месцы накіравання не дазваляе судзіць аб факце выкарыстання аўтамабіля супрацоўнікамі арганізацыі ў службовых мэтах. Падобныя рэквізіты з’яўляюцца абавязковымі і адлюстроўваюць змест гаспадарчай аперацыі.

Такім чынам, шляхавы ліст, які не ўтрымлівае ў складзе сваіх рэквізітаў інфармацыю аб канкрэтным месцы накіравання аўтамабіля з указаннем наймення арганізацыі і адрасы, не можа пацвярджаць ажыццёўленыя падаткаплацельшчыкам выдаткі на набыццё гаруча-змазачных матэрыялаў.

Пры такіх абставінах выснову аб законнасці і абгрунтаванасці рашэння падатковай інспекцыі аб даналічаных падатку на прыбытак і адпаведных сум пені па дадзеным эпізодзе з’яўляецца абгрунтаваным.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Усходне-Сібірскага акругі ад 16.07.2010 N А33-10451 / 2009.)

Некаторыя суды лічаць, што выдаткі на ГЗМ, пацверджаныя шляхавымі лістамі, у якіх не пазначаны маршрут руху транспартнага сродку, ўлічваюцца пры вылічэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый.

Падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка арганізацыі, па выніках якой складзены акт і вынесена рашэнне аб прыцягненні да адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння.

Лічачы рашэнне падатковага органа незаконным ў аспрэчванай часткі, арганізацыя звярнулася з адпаведнай заявай у арбітражны суд.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў, якія з’яўляюцца абгрунтаванымі і дакументальна пацверджанымі і вырабляюцца для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

Згодна з падпунктам 11 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на ўтрыманне службовага транспарту (аўтамабільнага, чыгуначнага: паветранага і іншых відаў транспарту); выдаткі на кампенсацыю за выкарыстанне для службовых паездак асабістых легкавых аўтамабіляў і матацыклаў у межах нормаў, устаноўленых Урадам Расійскай Федэрацыі.

Правамернасць прыняцця арганізацыяй да ўліку для мэтаў падаткаабкладання прыбытку выдаткаў на гаруча-змазачныя матэрыялы ўстаноўлена судом на падставе дарожных лістоў, разлікова-касавай дакументацыі, загадаў кіраўніка арганізацыі аб нормах расходу ГЗМ і падатковых рэгістраў, складзеных на падставе першасных дакументаў.

Спасылка падатковага органа на адсутнасць у пуцявых лістах звестак аб канкрэтных маршрутах прытрымлівання аўтамабіля і пунктах прызначэнні не абвяргае ўказаны выснову суда, паколькі ўказанне шляху руху аўтамабіля, а таксама адрасы ў маршруце ў шляхавы ліст у сілу закона не з’яўляецца абавязковым рэквізітам пуцявога ліста пры тым, што прэтэнзій да афармлення іншых дакументаў падатковы орган не прад’яўляе.

Спасылка інспекцыі на ліст Мінфіна Расіі ад 20.02.06 N 03-03-04 / 1/129 і абавязак падатковых органаў кіравацца пісьмовымі тлумачэннямі Мінфіна Расіі па пытаннях прымянення заканадаўства Расійскай Федэрацыі па падатках і зборах не можа служыць падставай для адмены судовых актаў, паколькі згаданае ліст не носіць нарматыўны характар ​​і не можа прадугледжваць дадатковыя абавязкі для суб’ектаў гаспадарчых адносін, якія не прадугледжаныя дзеючым заканадаўствам.

(Па матэрыялах Пастанова фас Маскоўскага акругі ад 26.08.2010 N КА-А41 / 9668-10.)

Нярэдкія выпадкі, калі арганізацыя камандзіруе сваіх працаўнікоў для ажыццяўлення працоўнай дзейнасці ў іншыя тэрытарыяльна-адміністрацыйныя адукацыі, выдатныя ад месца размяшчэння арганізацыі, пры гэтым, праезд работніка ажыццяўляецца ў светлы час сутак, але арганізацыя аплачвае таксама кошт пасцельнай бялізны.

У дадзенай сітуацыі адносна правамернасці уліку выдаткаў на набыццё праязнога білета з Прадаплочанага коштам пасцельнай бялізны фінансавае ведамства і суды прытрымліваюцца аднолькавай пазіцыі, у адпаведнасці з якой дадзеныя выдаткі могуць быць улічаны пры вылічэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый.

У лісце Мінфіна Расіі ад 21.11.2007 N 03-03-06 / 1/823 паказана, што кошт сэрвісных збораў фармуе кошт паслугі па праезду па чыгунцы, лічым, што для мэтаў падаткаабкладання прыбытку кошт чыгуначнага білета можа быць улічана цалкам (уключаючы дадатковыя паслугі).

Таксама варта адзначыць, што ў лісце Мінфіна Расіі ад 1992/05/12 N 30 «Аб парадку пакрыцця камандзіраваным работнікам выдаткаў за карыстанне пасцельнымі прыналежнасцямі ў цягніках» паказана, што выдаткі за карыстанне у цягніках пасцельнымі прыналежнасцямі камандзіраваць работніку падлягаюць пакрыццю па фактычных расходах, пацверджаным адпаведнымі дакументамі .

Аналагічная пазіцыя знаходзіць сваё адлюстраванне ў Пастанове ФАС Уральскага акругі ад 28.10.2009 N Ф09-5073 / 09-С4. У дадзеным судовым рашэнні разгледжана сітуацыя аб спагнанні сум судовых выдаткаў, аднак прыведзенае Пастанова дастасавальна па аналогіі.

Пры ажыццяўленні гаспадарчай дзейнасці часта маюць месца сітуацыі, калі арганізацыя адпраўляе сваіх працаўнікоў у камандзіроўкі ў замежныя дзяржавы, што цягне неабходнасць атрымання візы для працаўніка. Калі віза была аплачана, але камандзіроўка па якіх-небудзь прычынах не адбылася, то арганізацыя не можа ўлічыць для мэт падаткаабкладання прыбытку выдаткі, панесеныя на аплату афармлення візы.

Дадзеная пазіцыя знаходзіць сваё адлюстраванне ў лісце Упраўлення ФНС Расіі па г. Маскве ад 23.12.2005 N 20-12 / 95309б і лісце Мінфіна Расіі 06.05.2006 N 03-03-04 / 2/134.

Маюць месца сітуацыі, калі тэрмін камандзіроўкі работніка не перавышае сутак, пры гэтым арганізацыя-працадаўца ў адпаведнасці з палажэннямі лакальных нарматыўных актаў выплачвае работніку сутачныя ў поўным аб’ёме, з разліку за поўныя суткі знаходжання ў камандзіроўцы.

Пры ўліку выдаткаў на выплату сутачных, пры знаходжанні ў камандзіроўцы на працягу няпоўных сутак для мэт падаткаабкладання могуць узнікнуць праблемы з падатковымі органамі на месцах.

Дадзеная выснова заснаваны на пазіцыі, прадстаўленай у лісце УФНС Расіі па г. Маскве ад 10.02.2006 N 20-12 / 11312, у якім падатковы орган паказаў, што пры аднадзённай камандзіроўцы (доўжыцца не больш за 24 гадзін) працаўнікі не толькі могуць, але і павінны вярнуцца з камандзіроўкі ў той жа дзень, сутачныя пры такіх камандзіроўках не выплачваюцца. Разам з тым, калi ў адпаведнасцi з калектыўным дагаворам або лакальным нарматыўным актам арганізацыі работнікам, якія накіроўваюцца ў камандзіроўкі ў мясцовасць, адкуль яны маюць магчымасць штодня вяртацца да месца свайго пастаяннага жыхарства, выплачваюцца сутачныя, то іх сума не ставіцца да выдаткаў для мэт падаткаабкладання прыбытку.

Дадзеная пазіцыя знаходзіць сваё адлюстраванне ў судовай практыцы.

Як вынікае з матэрыялаў справы, рашэннем падатковага органа па выніках акту выязной падатковай праверкі арганізацыі прапанавана выплаціць у бюджэт даналічаных падаткі, у тым ліку падатак на прыбытак, а таксама налічаны адпаведныя пені і падатковыя санкцыі.

Падставай для даналічаных падатку на прыбытак паслужыла тое, што падаткаплацельшчык неабгрунтавана ўключыў у склад выдаткаў дакументальна непацверджаныя выдаткі на інфармацыйныя і кансультацыйныя паслугі па дагаворах, занізіў падаткаабкладаемы базу на сумы нявыплачаных работнікам сутачных пры аднадзённых камандзіроўках.

На падставе рашэння аб прыцягненні да падатковай адказнасці заяўніку былі накіраваны патрабаванні аб выплаце падатковых санкцый і аб выплаце падаткаў і пеняў. Паколькі арганізацыя ў добраахвотным парадку не выканала названыя патрабаванні, падатковым органам было прынята рашэнне аб спагнанні падатку і пеняў за кошт грашовых сродкаў падаткаплацельшчыка і вынесена пастанова аб спагнанні падатковых санкцый.

Заяўнік не пагадзіўся з прынятымі ненарматыўнымі прававымі актамі падатковага органа і звярнуўся з заявай у суд.

У адпаведнасці з артыкулам 2 Закона аб падатку на прыбытак аб’ектам абкладання падаткам з’яўляецца валавы прыбытак прадпрыемствы, паменшаная (павялічаная) у адпаведнасці з палажэннямі, прадугледжанымі гэтым артыкулам.

Валавы прыбытак ўяўляе сабой суму прыбытку (страты) ад рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг), асноўных фондаў (у тым ліку зямельныя ўчасткі), iншай маёмасцi прадпрыемстваў i даходаў ад пазарэалізацыйных аперацый, зменшаных на суму расходаў па гэтых аперацыях.

Прыбытак (страты) ад рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг) вызначаецца як розніца паміж выручкай ад рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг) без падатку на дабаўленую вартасць і акцызаў і выдаткамі на вытворчасць і рэалізацыю, што ўключаюцца ў сабекошт прадукцыі (работ, паслуг).

Згодна з артыкулам 4 Закона аб падатку на прыбытак пералік затрат, што ўключаюцца ў сабекошт прадукцыі (работ, паслуг), і парадак фарміравання фінансавых вынікаў, якія ўлічваюцца пры разліку падаткаабкладаемага прыбытку, вызначаюцца федэральным законам.

У адпаведнасці з артыкулам 247 Падатковага кодэкса Расійскай Федэрацыі аб’ектам падаткаабкладання па падатку на прыбытак арганізацый (далей у гэтым раздзеле — падатак) прызнаецца прыбытак, атрыманая падаткаплацельшчыкам. У мэтах главы 25 Кодэкса прыбыткам для расійскіх арганізацый прызнаюцца атрыманыя даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў, якія вызначаюцца ў адпаведнасці з кіраўніком 25 Падатковага кодэкса Расійскай Федэрацыі.

Згодна з пунктам 1 артыкула 252 Падатковага кодэкса Расійскай Федэрацыі падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 гэтага Кодэкса).

Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 гэтага Кодэкса, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

Правамернымі з’яўляюцца высновы судоў і ў частцы абгрунтаванасці даналічаных падатковым органам падатку на прыбытак.

У адпаведнасці з пунктам 12 артыкула 264 Падатковага кодэкса Расійскай Федэрацыі да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на камандзіроўкі, у тым ліку сутачныя і палявое забеспячэнне ў межах нормаў.

На падставе артыкула 168 Працоўнага кодэкса ў выпадку накiравання ў службовую камандзіроўку працадаўца абавязаны кампенсаваць работніку: расходы па праезду, расходы па найму жылога памяшкання, дадатковыя выдаткі, звязаныя з пражываннем па-за месцам пастаяннага жыхарства (сутачныя).

З сістэмнага аналізу вышэйназваных нормаў вынікае, што пры «аднадзённых» службовых камандзіроўках сутачныя работнікам не выплачваюцца, паколькі па сэнсу артыкула 166 Працоўнага кодэкса дадатковыя выдаткі (сутачныя) пакрываюцца толькі ў выпадку пражывання па-за месцам пастаяннага жыхарства, што ў дадзеным выпадку і мае месца.

Такім чынам, сутачныя пры аднадзённых камандзіроўках работнікам не пакрываюцца, такім чынам, у заяўніка не мелася падстаў для кампенсацыі работнікам такіх сутачных, а значыць, такія выдаткі ў склад выдаткаў, якія памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак, ўключаны неправамерна.

(Па матэрыялах Пастановы фас Поволжского акругі ад 16.03.2007 N А65-5696 / 06.)

Пры ажыццяўленні гаспадарчай дзейнасці маюць месца сітуацыі, калі дата выдачы камандзіровачнага пасведчання не супадае з датай ад’езду ў камандзіроўку, названай у білеце. Дадзеная акалічнасць можа мець месца па розных прычынах, напрыклад, калі работнік спазніўся на цягнік ці не змог выехаць у пазначаны дзень па прычыне дрэннага самаадчування.

У дадзенай сітуацыі выдаткі, панесеныя на куплю новага праязнога білета, у якім дата адрозніваецца ад даты названай у камандзіровачным пасведчанні, могуць памяншаць падаткаабкладаемы прыбытак.

Акрамя таго, у дачыненні да сітуацый, калі дата выезду з камандзіроўкі не супадае з датай, названай у камандзіровачным пасведчанні, варта мець на ўвазе пазіцыю Мінфіна Расіі, выкладзеную ў лісце ад 01.04.2009 N 03-04-06-01 / 74, у адпаведнасці з якой ўлік выдаткаў на праязны білет пры вылічэнні падатку на прыбытак магчымы, калі дата убыцця з месца камандзіроўкі і дата, на якую набыты білет, супадаюць, а таксама, калі яны не супадаюць, але працадаўца даў згоду на больш позні выезд.

У правапрымяняльнай практыцы маюць месца сітуацыі, калі арганізацыі працадаўцы, адпраўляючы сваіх работнікаў у камандзіроўку, афармляюць камандзіровачныя пасведчанні з якімі-небудзь неадпаведнасць усталяванай уніфікаванай форме.

У такіх сітуацыях, у адпаведнасці з пазіцыяй судоў, не маецца падстаў для адмовы падатковым органам ва ўліку выдаткаў на камандзіроўку.

Прыкладам дадзенай пазіцыі можа з’яўляцца Пастанова фас Маскоўскага акругі ад 21.09.2009 N КА-А40 / 7535-09, у якім суд звярнуў увагу, што фармальнае неадпаведнасць першаснага дакумента уніфікаванай форме не можа служыць падставай для адмовы падаткаплацельшчыку ў прыняцці да ўліку такіх дакументаў, паколькі яны не сведчаць пра адсутнасць выдаткаў як такіх.

У судовай практыцы маецца пазіцыя, зыходзячы з якой вынікае, што выдаткі, панесеныя арганізацый, па аплаце таксі да аэрапорта могуць быць улічаны пры вылічэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый, калі аплата таксі прадугледжана лакальнымі нарматыўнымі актамі арганізацыі.

Падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка, па факце праверкі быў складзены акт і вынесена рашэнне аб прыцягненні падаткаплацельшчыка да падатковай адказнасці, якім падаткаплацельшчык быў прыцягнуты да падатковай адказнасці за ўчыненне падатковых правапарушэнняў, па артыкулах 122, 126 НК РФ у выглядзе штрафу, яму даналічаныя сумы падатку на прыбытак, даналічаныя пені за несвоечасовую выплату падатку на прыбытак.

Згодна з падпунктам 12 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на камандзіроўкі, у прыватнасці: на праезд работніка да месца камандзіроўкі і назад да месца пастаяннай працы.

З улікам канкрэтных абставінаў суды абгрунтавана адхілілі довад інспекцыі аб тым, што ў парушэнне падпункта 12 пункта 1 артыкула 264, пункта 26 артыкула 270 НК РФ, пункта 12 Інструкцыі Мінфіна СССР ад 1988/04/07 N 62 «Аб службовых камандзіроўках у межах СССР» грамадствам неправамерна аднесена ў склад іншых выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, кампенсацыя аплаты кошту праезду камандзіраванага супрацоўніка на таксі, у выніку чаго не выплачаны падатак на прыбытак.

У адпаведнасці з арт. 168 ТК РФ, у выпадку накiравання ў службовую камандзіроўку, працадаўца абавязаны кампенсаваць работніку выдаткі па праезду, расходы па найму жылога памяшкання, дадатковыя выдаткі, звязаныя з пражываннем па-за месцам пастаяннага жыхарства (сутачныя), а таксама іншыя выдаткі, вырабленыя работнікам з дазволу або ведама працадаўцы. Парадак і памеры пакрыцця расходаў, звязаных са службовымі камандзіроўкамі, вызначаюцца калектыўным дагаворам або лакальным нарматыўным актам арганізацыі.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 11.12.2007 N КА-А40 / 12690-07.)

Акрамя таго, неабходна мець на ўвазе, што ў судовай практыцы маецца пазіцыя, зыходзячы з якой вынікае, што НК РФ не канкрэтызуе, якім менавіта транспартам камандзіраваны супрацоўнік мае права дабірацца да месца камандзіроўкі і назад, выдаткі на праезд работніка на таксі ў аэрапорт пры накіраванні ў службовую камандзіроўку як унутры краіны, так і за яе межамі могуць быць уключаны ў склад іншых выдаткаў, якія памяншаюць падатковую базу па падатку на прыбытак.

Рашэннем падатковага органа па выніках акту выязной падатковай праверкі арганізацыі прапанавана выплаціць у бюджэт даналічаных падатак на прыбытак, пені па ім і штраф па пункце 1 артыкула 122 НК РФ.

Довады падатковых органаў са спасылкай на палажэнні пункта 12 Інструкцыі Мінфіна СССР ад 1988/04/07 N 62 «Аб службовых камандзіроўках у межах СССР» аб неправамерным аднясенні грамадствам у выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй прадукцыі (работ, паслуг) аплату за аказаныя паслугі таксі для праезду экіпажа ад аэрапорта да гатэля і назад, калегія знаходзіць неабгрунтаванымі.

Згодна з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ у мэтах главы 25 «Падатак на прыбытак арганізацый» падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у арт. 270 НК РФ). Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 НК РФ, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам РФ, альбо дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці са звычаямі дзелавога абароту, ужывальнымі ў замежнай дзяржаве, на тэрыторыі якога былі зроблены адпаведныя выдаткі, і (або) дакументамі, ускосна пацвярджаюць вырабленыя выдаткі (у тым ліку мытнай дэкларацыяй, загадам аб камандзіроўцы, праязнымі дакументамі, справаздачай аб выкананай працы ў адпаведнасці з дамовай). Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У адпаведнасці з падпунктам 12 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй, ставяцца выдаткі арганізацыі на камандзіроўкі, у прыватнасці, на праезд работніка да месца камандзіроўкі і назад да месца пастаяннай працы.

Улічваючы выкладзенае, а таксама той факт, што НК РФ не канкрэтызуе, якім менавіта транспартам камандзіраваны супрацоўнік мае права дабірацца да месца камандзіроўкі і назад, выдаткі на праезд работніка на таксі ў аэрапорт пры накіраванні ў службовую камандзіроўку як унутры краіны, так і за яе межамі могуць быць уключаны ў склад іншых выдаткаў, якія памяншаюць падатковую базу па падатку на прыбытак.

Дадзенае становішча ўзгадняецца таксама з пазіцыяй Мінфіна Расіі, выкладзенай у яго лісце ад 13.04.2007 N 03-03-06 / 4/48 згодна з якой адзіная ўмова пры гэтым — гэта пацвярджэнне іх эканамічнай мэтазгоднасці.

Інструкцыя Мінфіна СССР N 62 дзейнічае ў частцы, якая не супярэчыць палажэнням артыкула 168 Працоўнага кодэкса, згодна з якой пры накіраванні ў службовую камандзіроўку працадаўца абавязаны кампенсаваць работніку выдаткі па праезду і іншыя выдаткі, вырабленыя работнікам з дазволу або ведама працадаўцы. Такім чынам, калі працаўнік скарыстаўся паслугамі таксі з ведама працадаўцы, дадзеныя выдаткі з’яўляюцца законнымі і якія падлягаюць пакрыццю работніку працадаўцам. Паколькі Інструкцыя N 62 у дадзенай частцы супярэчыць Працоўнаму кодэксу, згодна з якой выдаткі а таксі работніку не пакрываюцца, такім чынам, яна ў гэтай частцы ўжывання не падлягае.

Падатковы орган адмовіў ва ўключэнні ў выдаткі выдаткі па паслугах таксі па камандзіроўках няма толькі як у РФ, але і па паслугах за межамі РФ, хоць вышэйназваная Інструкцыя носіць назву «Аб службовых камандзіроўках у межах СССР» і рэгулюе праваадносіны толькі ў межах ўнутры дзяржавы Расійскай Федэрацыі .

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 11.12.2007 N КА-А40 / 12690-07.)

Маюць месца сітуацыі, калі арганізацыі ў мэтах павышэння прадукцыйнасці працы, а таксама ў мэтах падтрымання працаздольнасці работнікаў звяртаюцца да іншым арганізацыям у мэтах правядзення гімнастычных практыкаванняў.

Фінансавае ведамства ў сваім лісце ад 17.05.2011 N 03-03-06 / 1/296 згадала, што выдаткі на дадзеныя мерапрыемствы ўлічваюцца ў выдатках, якія памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак, згодна з нормамі падпункта 17 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Многія арганізацыі для забеспячэння нармальнага вядзення камерцыйнай дзейнасці абсталююць офісы тэлефоннай сувяззю. Пры гэтым часцяком кошт ўстаноўкі тэлефоннай сувязі перавышае 40000 рублёў, з прычыны чаго падатковыя органы на месцах могуць прытрымлівацца пазіцыі, зыходзячы з якой падаткаплацельшчык павінен улічваць выдаткі на ўстаноўку тэлефоннай сувязі шляхам налічэння амартызацыі.

Варта адзначыць, што маюцца судовыя рашэнні, у якіх суды паказваюць, што выдаткі на ўстаноўку тэлефоннай сувязі ўлічваюцца адначасова.

Падатковым органам была праведзена выязная падатковая праверка арганізацыі па пытаннях выканання падатковага заканадаўства Расійскай Федэрацыі па падатку на прыбытак.

Па выніках разгляду акту выязной падатковай праверкі падатковым органам было вынесена рашэнне аб прыцягненні арганізацыі да адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння, згодна з якім падаткаплацельшчыку прапанавана выплаціць нядоімку па падатку на прыбытак, выплаціць пеню за несвоечасовую выплату падатку на прыбытак.

У рашэнні ўказана, што грамадства ў парушэнне артыкулаў 253, 259 НК РФ неправамерна прыніжаная падатковая база па падатку на прыбытак, што пацягнула няпоўную выплату падатку на прыбытак за названы перыяд, так як арганізацыя, у мэтах падаткаабкладання прыбытку павінна ўлічваць выдаткі па ўстаноўцы тэлефона ў складзе асноўных сродкаў і налічваць амартызацыю, у адпаведнасці з артыкулам 259 НК РФ.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ, падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 НК РФ).

Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 НК РФ, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі, альбо дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці са звычаямі дзелавога абароту, ужывальнымі ў замежнай дзяржаве, на тэрыторыі якога былі зроблены адпаведныя выдаткі, і (або) дакументамі, ускосна пацвярджаюць вырабленыя выдаткі (у тым ліку мытнай дэкларацыяй, загадам аб камандзіроўцы, праязнымі дакументамі, справаздачай аб выкананай працы ў соответс Віі з дамовай). Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

Такім чынам, умовай для ўключэння выдаткаў у падатковыя выдаткі з’яўляецца магчымасць на падставе наяўных дакументаў зрабіць адназначную выснову аб памеры выдаткаў і іх фактычным нясенні.

Іншая арганізацыя ў межах дамоваў заключаных з арганізацыяй, ажыццявіла ўстаноўку тэлефона па цэнах, названым у акце.

Аб памеры выдаткаў арганізацыі, звязаных з устаноўкай тэлефона, і іх фактычным характары сведчаць аплатныя даручэнні, акт, якія аформлены ў адпаведнасці з дзеючым заканадаўствам і ўтрымліваюць дакладную інфармацыю.

Такім чынам, з улікам выкладзенага выдаткі арганізацыі, аднесеныя на расходы, з’яўляюцца абгрунтаванымі і дакументальна пацверджанымі.

Згодна з падпунктам 25 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на паштовыя, тэлефонныя, тэлеграфныя і іншыя падобныя паслугі, выдаткі на аплату паслуг сувязі, вылічальных цэнтраў і банкаў, уключаючы расходы на паслугі факсімільнай і спадарожнікавай сувязі, электроннай пошты, а таксама інфармацыйных сістэм (Свіфта, Інтэрнэт і іншыя аналагічныя сістэмы).

Такім чынам, выдаткі на прадастаўленне доступу да мясцовай тэлефоннай сеткі з вылучэннем тэлефонных нумароў ўключаюцца ў склад іншых выдаткаў для мэт падаткаабкладання прыбытку.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 02.11.2010 N КА-А41 / 13110-10.)

У правапрымяняльнай практыцы ёсць сітуацыі, калі суб’екты гаспадарання праводзяць апытанні і анкетаванне на вуліцах, у грамадскім транспарце і розных установах, з мэтай выявіць патрэбы патэнцыйных кліентаў, падняць якасць абслугоўвання.

У адпаведнасці з афіцыйнай пазіцыяй фінансавага ведамства выдаткі, панесеныя на правядзенне такіх апытанняў, могуць памяншаць падаткаабкладаемы прыбытак.

Так, у лісце Мінфіна Расіі ад 17.12.2010 N 03-07-08 / 367 паказана, што выдаткі па дамове на аказанне кансультацыйных, маркетынгавых паслуг і паслуг па апрацоўцы інфармацыі ўлічваюцца ў мэтах падаткаабкладання прыбытку ў складзе іншых выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй , пры ўмове іх адпаведнасці з палажэннямі артыкула 252 НК РФ.

Аднак, у судовай практыцы маецца пазіцыя, якая паказвае, што выдаткі на вывучэнне рынку павінны быць накіраваны на вывучэнне рынку, на якім арганізацыя ажыццяўляе сваю дзейнасць.

Падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка арганізацыі, па выніках якой складзены акт.

Па выніках разгляду матэрыялаў выязной падатковай праверкі падатковым органам прынята рашэнне аб прыцягненні арганізацыі да адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння (у абскарджваемых часткі) па пункце 1 артыкула 122 НК РФ у выглядзе выплаты штрафу па падатку на прыбытак, таксама яму прапанавана заплаціць падатак, а таксама пені .

Патрабаваннямі падатковы орган прапанаваў арганізацыі выплаціць у добраахвотным парадку падаткі, пені, а таксама падатковыя санкцыі.

Лічачы рашэнне і патрабаванне падатковага органа незаконнымі, арганізацыя звярнулася ў суд з заявай аб прызнанні іх несапраўднымі.

Падатковы орган прад’явіў сустрэчнае патрабаванне аб спагнаньні з арганізацыі падатковых санкцый, прадугледжаных пунктам 1 артыкула 122 НК РФ.

Па падатку на прыбытак выдаткі па вывучэнні кан’юнктуры рынку, аднесеныя падаткаплацельшчыкам на іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй, эканамічна не абгрунтаваныя; эканамічнае абгрунтаванне памеру разліку на правядзенне кансалтынгавых паслуг у рамках выязной падатковай праверкі не прадстаўлены; даходаў ад выдаткаў на дадзеныя паслугі падаткаплацельшчык не атрымаў; падаткаплацельшчык рэгулярна карыстаўся пазыковымі сродкамі (крэдыты банка, беспрацэнтныя пазыкі ў фізічных асоб) для разлікаў па аплаце кошту кансалтынгавых паслуг. ФАС Усходне-Сібірскага акругі лічыць, што высновы арбітражнага суда адпавядаюць устаноўленым па гэтай справе фактычным абставінам і заснаваныя на правільным ужыванні норм матэрыяльнага і працэсуальнага заканадаўства.

У адпаведнасці з артыкуламі 246 і 247 НК РФ расійскія арганізацыі з’яўляюцца плацельшчыкамі падатку на прыбытак, аб’ектам падаткаабкладання па падатку на прыбытак якіх прызнаецца прыбытак, складнік атрыманыя ім даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў, якiя вызначаюцца ў адпаведнасці з кіраўніком 25 НК РФ.

Згодна з пунктам 1 артыкула 274 НК РФ падатковай базай для падатку на прыбытак прызнаецца грашовае выражэнне прыбытку, якая вызначаецца ў адпаведнасці з артыкулам 274 НК РФ, якая падлягае падаткаабкладанню. У сілу пункта 7 артыкула 274 НК РФ пры вызначэнні падатковай базы прыбытак, якая падлягае падаткаабкладанню, вызначаецца нарастаючым вынікам з пачатку падатковага перыяду. На падставе пункта 1 артыкула 285 НК РФ падатковым перыядам па падатку на прыбытак прызнаецца каляндарны год.

На падставе пункта 1 артыкула 252 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 НК РФ). Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 НК РФ, — страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме. Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У сілу падпункта 27 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на бягучае вывучэнне (даследаванне) кан’юнктуры рынку, збор інфармацыі, непасрэдна звязанай з вытворчасцю і рэалізацыяй тавараў (работ, паслуг).

Такім чынам, пры вылічэнні падатку на прыбытак падаткаплацельшчык мае права зменшыць атрыманыя ў справаздачным падатковым перыядзе даходы на суму зробленых iм расходаў на бягучае вывучэнне (даследаванне) кан’юнктуры рынку, збор інфармацыі, непасрэдна звязанай з вытворчасцю і рэалізацыяй тавараў (работ, паслуг), пры ўмове абгрунтаванасці такіх выдаткаў, гэта значыць пры наяўнасці эканамічнай апраўданасці панесеных выдаткаў, выяўленых у грашовай форме.

Як устаноўлена судом і вынікае з матэрыялаў справы (акт выязной падатковай праверкi, рашэнне падатковага органа), падставай для прызнання неправамерным аднясення падаткаплацельшчыкам затрат па вывучэнні кан’юнктуры рынку на іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй (па падатку на прыбытак), паслужыла прызнанне такіх выдаткаў эканамічна неабгрунтаванымі і адсутнасць доказаў рэальнасці часткі выдаткаў на аплату гэтых паслуг.

Кансалтынгавыя паслугі не былі звязаны з вытворчасцю і рэалізацыяй прадукцыі, зроблены без намеру атрымаць прыбытак ад іх выкарыстання, накіраваныя на неправамернае атрыманне льгот па падатку на прыбытак і падатку на даданую вартасць. У выніку адсутнасці эканамічнай абгрунтаванасці затраты па трыццаці аднаго даследавання выключаны падатковым органам з іншых выдаткаў.

У сілу пункта 7 артыкула 3 НК РФ у сферы падатковых адносін дзейнічае прэзумпцыя добрасумленнасці падаткаплацельшчыка, таму даказваць выявілі нядобрасумленнасць падаткаплацельшчыка ў парадку, устаноўленым НК РФ, абавязаны падатковы орган.

Зыходзячы з сэнсу пункта 1 артыкула 264 НК РФ, выдаткі, панесеныя падаткаплацельшчыкам, могуць быць аднесены да іншым расходах пры ўмове іх непасрэднай сувязі з вытворчасцю і рэалізацыяй.

Як устаноўлена судом і вынікае з матэрыялаў справы, на іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, падаткаплацельшчыкам аднесены затраты па вывучэнні кан’юнктуры рынку. Аднак вырабленыя падаткаплацельшчыкам выдаткі на аплату маркетынгавых паслуг не валодаюць характарам рэальных выдаткаў і не маюць сувязі з бягучай вытворчай дзейнасцю падаткаплацельшчыка, што пацвярджаецца наяўнымі ў матэрыялах справы справаздачамі па вывучэнні кан’юнктуры рынку алкагольнай прадукцыі і аналізам ў іх змяшчаецца, прадстаўленым падатковым органам. Акрамя таго, падатковы орган дакументальна абгрунтаваў той факт, што праведзеныя падаткаплацельшчыкам справаздачы па вывучэнні кан’юнктуры рынку алкагольнай прадукцыі не маглі прывесці вытворчую дзейнасць падаткаплацельшчыка да станоўчага выніку, бо не ўтрымліваюць вынікаў праведзеных даследаванняў і вывучэння лідзіруючых марак алкагольнай прадукцыі, іх рэалізацыі на алкагольным рынку краю, рэкамендацый па заключэнні дагавораў пастаўкі з іх вытворцамі. Гэта пацвярджаецца параўнальным аналізам якая змяшчаецца ў справаздачах інфармацыі і вынікам яе прымянення падаткаплацельшчыкам у вытворчай дзейнасці, для ўдасканалення якой праведзены спрэчныя даследаванні.

Акрамя таго, справаздачы адрозніваюцца адсутнасцю сувязі з асноўным выглядам вытворчай дзейнасці падаткаплацельшчыка — аптовым гандлем алкагольнай прадукцыяй. Нягледзячы на ​​тое што ў шасці справаздачах, складзеных іншай арганізацыяй, даследуецца рынак рознічнага рэалізацыі алкагольнай прадукцыі, у гарадах, у якіх праведзена даследаванне рынку алкагольнай прадукцыі ў частцы рознічнага яе рэалізацыі, рознічныя гандлёвыя кропкі ў падаткаплацельшчыка адсутнічаюць (у падаткаплацельшчыка маецца толькі адна раздробны кропка па рэалізацыі алкагольнай прадукцыі). Прадметам даследавання сямі справаздач таксама з’яўляецца рынак рознічнага рэалізацыі алкагольнай прадукцыі іншых рэгіёнаў РФ. Аднак па выніках інфармацыі, выкладзенай у дадзеных справаздачах, такія магчымасці для выхаду на рынак іншых рэгіёнаў, як адкрыццё філіялаў, акцызных складоў, ліцэнзаванне, падаткаплацельшчыкам ня скарыстаныя. У дзесяці справаздачах праведзена падрабязнае даследаванне попыту на прадукцыю лікёра-гарэлачных заводаў іншых рэгіёнаў, што з улікам што ажыццяўляецца падаткаплацельшчыкам вытворчай дзейнасці ставіць пад сумнеў магчымасць іх рэальнага выкарыстання для аптовай рэалізацыі алкагольнай прадукцыі ў суб’екце Расійскай Федэрацыі.

Судом устаноўлена: падатковы орган даказаў, што дзеянні падаткаплацельшчыка па аднясенню выдаткаў па вывучэнні кан’юнктуры рынку на іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй неправамерныя, паколькі часткова падаткаплацельшчыкам ня панесены і не звязаны непасрэдна з яго вытворчай дзейнасцю. З вытворчай дзейнасці падаткаплацельшчыка і паказчыкаў аб’ёмаў продажу алкагольнай прадукцыі, дасягнутых ім у гэты перыяд, варта тое, што справаздачы іншых арганізацый, якія праводзілі даследаванне рынку, аплата за якія складае каля васьмідзесяці адсоткаў усіх выдаткаў падаткаплацельшчыка і прадстаўленыя ім у якасці дакументаў, якія пацвярджаюць наяўнасць у яго іншых расходаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, не адказваюць дзелавой мэты і не былі прызначаны для выкарыстання падаткаплацельшчыкам непосред ска ў вытворчай дзейнасці. Акрамя гэтага, з дадзеных бухгалтарскай справаздачнасці вынікае, што ад ажыццяўлення асноўнага віду вытворчай дзейнасці — аптовая рэалізацыя алкагольнай прадукцыі — падаткаплацельшчыкам у правяраемы перыяд атрыманы страты.

Такім чынам, выснова аб тым, што правядзенне падатковым органам праверкі па даналічаных падаткаплацельшчыку падатку на прыбытак, пені, штрафу правамерна, паколькі сістэма разлікаў паміж грамадствам і іншымі прадпрыемствамі не мае эканамічнага сэнсу і яны зроблены з адзінай мэтай стварэння бачнасці гаспадарчых аперацый для абгрунтавання кампенсацыі падаткаплацельшчыкам сумы падатку на даданую вартасць з’яўляецца абгрунтаваным.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Усходне-Сібірскага акругі ад 06.04.2006 N А33-9867 / 05-Ф02-1356 / 06-С1.)

Варта адзначыць, што ў вызначэнні ВАС РФ ад 17.08.2011 N ВАС-10651/11 суд паказаў, што выдаткі на правядзенне асабістага інтэрв’ю фізічных і юрыдычных асоб ўлічваюцца ў рамках норм падпункта 27 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Некаторыя арганізацыі ў мэтах павелічэння аб’ёму продажаў тавару заключаюць дагаворы з арганізацыямі, якія ажыццяўляюць рознічны гандаль, мэтай якіх з’яўляецца выкладка тавару на больш выгадных з пункту гледжання візуальнага ўспрымання спажыўцамі дадзенага тавару, акрамя таго, выкладка тавару можа ажыццяўляцца якім-небудзь адмысловым чынам, названым у дагаворы .

У такой сітуацыі могуць узнікнуць цяжкасці пры ўліку для мэтаў падаткаабкладання прыбытку.

Дадзеная выснова ўгледжваецца з таго, што ў лісце Мінфіна Расіі ад 19.02.2010 N 03-03-06 / 1/85 фінансавае ведамства ўказала, што выдаткі пастаўшчыка ў выглядзе платы за здзяйсненне гаспадарчым суб’ектам, якія ажыццяўляюць гандлёвую дзейнасць, у дачыненні да пастаўленых харчовых тавараў пэўных дзеянняў па аказанні паслуг па рэкламавання тавараў, маркетынгу і падобных паслуг, накіраваных на прасоўванне харчовых тавараў, прадугледжанай дагаворам пастаўкі, не ўлічваюцца ў мэтах главы 25 НК РФ.

Аднак у судовай практыцы маецца супрацьлеглая пазыцыя, у адпаведнасці з якой выдаткі, панесеныя па дагаворах з арганізацыямі рознічнага гандлю на выкладку тавару, улічваюцца пры падаткаабкладанні прыбытку.

Арганізацыяй і прадпрыемствамі рознічнага гандлю заключаны дагаворы аказання паслуг па размяшчэнні прадукцыі заяўніка ў кропках грамадскага харчавання і гандлю, якія належаць выканаўцам, у адпаведнасці з якімі прадпрыемствы рознічнага гандлю абавязваюцца забяспечваць пастаяннае наяўнасць у гандлёвых кропках поўнага асартыменту тавараў (цыгарэты), эксклюзіўным дылерам якіх з’яўляецца заяўнік; размяшчаць у гандлёвых кропках тавары, эксклюзіўным дылерам якіх з’яўляецца заяўнік, на діспенсер заяўніка (діспенсер — падстаўка для тавару з размешчанай на ёй рэкламнай інфармацыяй заяўніка), пры гэтым на діспенсер тавары павінны быць выкладзеныя пэўным прадугледжаных дамовай чынам, каб прыцягваць да сябе больш увагі пакупнікоў , у параўнанні з прадукцыяй канкурэнтаў; прадастаўляць заяўніку магчымасць без дадатковай платы праводзіць у гандлёвых кропках прадпрыемства рэкламныя акцыі. Падаткаплацельшчык, аплачваючы прадпрыемствам рознічнага гандлю дадзеныя паслугі, выдаткі ўлічваў для мэт падаткаабкладання па падатку на прыбытак як рэкламныя выдаткі. У касацыйнай скарзе падатковы орган спасылаецца на тое, што выдаткі арганізацыі на аплату дадзеных паслуг не могуць быць улічаныя для мэт падаткаабкладання па падатку на прыбытак, паколькі яны не падпадаюць пад паняцце рэкламных выдаткаў, размяшчэнне тавару ў гандлёвай зале павінна ажыццяўляцца крамамі бясплатна ў рамках іх дзейнасці па рознічным гандлі, выдаткі не з’яўляюцца эканамічна абгрунтаванымі, паколькі яны накіраваны на прасоўванне чужых тавараў.

Эканамічная абгрунтаванасць выдаткаў на размяшчэнне тавару тлумачыцца тым, што ў адпаведнасці з падпунктам 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на рэкламу вырабляемых (набытых) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг) , дзейнасці падаткаплацельшчыка, таварнага знака і знака абслугоўвання. У адпаведнасці з артыкулам 2 Федэральнага закона ад 18 лiпеня 1995 г. N 108-ФЗ «Аб рэкламе» (які дзейнічаў да 1 ліпеня 2006 году) пад рэкламай разумеецца, у прыватнасці, інфармацыя аб таварах, якая прызначана для няпэўнага кола асобаў і закліканая фармаваць ці падтрымліваць цікавасць да гэтых тавараў і спрыяць іх рэалізацыі. У адпаведнасці з пп. 1 арт. 3 Федэральнага закона ад 13 сакавiка 2006 г. N 38-ФЗ «Аб рэкламе» (дзейнага з 1 ліпеня 2006 году) рэклама — інфармацыя, распаўсюджаная любым спосабам, у любой форме і з выкарыстаннем любых сродкаў, адрасаваная нявызначанаму колу асоб і накіраваная на прыцягненне ўвагі да аб’екта рэкламавання, фарміраванне або падтрыманне цікавасці да яго і яго прасоўванне на рынку. У Федэральных законах ад 18 лiпеня 1995 г. N 108-ФЗ і ад 13 сакавiка 2006 г. N 38-ФЗ «Аб рэкламе» у дачыненні да тытуню і тытунёвай прадукцыі існуюць заканадаўчыя абмежаванні ў дачыненні да спосабу распаўсюджвання інфармацыі аб прадукцыі такога роду. З-за абмежаванасці спосабаў распаўсюджвання інфармацыі аб тытунёвай прадукцыі, падаткаплацельшчык вымушаны выкарыстоўваць спосабы прыцягнення ўвагі і падтрымання цікавасці да прадукцыі, якая рэалізуецца іншыя, чым пазначаны ў артыкулах 16 і 23 вышэйназванага Федэральнага закона. Таму адным з такіх спосабаў рэкламы з’яўляецца прыцягненне ўвагі і падтрымання цікавасці да паказаных таварных знаках непасрэдна ў пунктах продажу тытунёвай прадукцыі, у гэтай сувязі арганізацыяй заключаны дагаворы на аказанне паслуг па размяшчэнні прадукцыі з прадпрыемствамі рознічнага гандлю, мэтай заключэння такіх дамоваў з’яўлялася прасоўванне тавараў на расійскім рынку . Таму размяшчэнне цыгарэт у гандлёвых кропках ўплывае на аб’ёмы продажаў, у сувязі з чым спрэчныя выдаткі з’яўляюцца выдаткамі на рэкламу і ўлічваюцца пры вылічэнні падатку на прыбытак на падставе падпункта 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ, а факт рэалізацыі тавару аптоваму пакупніку не абвяргае абгрунтаванасці выдаткаў арганізацыі . Довады падатковага органа аб тым, што выдаткі на набыццё діспенсеры з’яўляюцца эканамічна неабгрунтаванымі, паколькі заяўнік не пастаўляе цыгарэты ў гандлёвыя кропкі, а рэалізуе іх аптоваму пастаўшчыку, у сувязі з чым на діспенсер размешчаны тавар, якi не належаў яму на праве ўласнасці ў гандлёвых кропках на діспенсер заказчыка, размяшчаюцца таксама і цыгарэты, якія заказчык не пастаўляе, не прымаецца да судом. Як вынікае з матэрыялаў справы і ўстаноўлена судом, размяшчаючы ў гандлёвых кропках ўласныя діспенсеры, арганізацыя зыходзіла з таго, што ў гандлёвым пункце з’яўляецца носьбіт з рэкламнай інфармацыяй заяўніка і яго лагатыпам, і тое, што тавары, эксклюзіўным дылерам якіх з’яўляецца заяўнік, на гэтых діспенсер выкладваюцца на прыярытэтнай аснове, што дазваляе эфектыўна прадставіць максімальна шырокі асартымент тавару і вылучыць тавар у параўнанні з прадукцыяй канкурэнтаў. Довад скаргі аб тым, што неабходна ўлічваць выдаткі на набыццё діспенсеры толькі ў тым выпадку, калі на іх размяшчаюцца тавары, якія належаць самому падаткаплацельшчыку, а не трэцім асобам, уключаючы рознічных прадаўцоў, ня прымаецца судом. Дадзены довад падатковага органа неабгрунтаваны, паколькі стымуляванне попыту на тавары заяўніка ў месцах рознічнага гандлю павялічваюць аптовыя закупкі ў падаткаплацельшчыка і, такім чынам, адпавядае мэтам арганізацыі па паляпшэнні вынікаў продажаў.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 09.03.2010 N КА-А40 / 1561-10.)

Многія арганізацыі ставяць рэкламныя шчыты, кошт якіх складае больш за 40000 рублёў. У дадзенай сітуацыі ў арганізацый могуць узнікаць супярэчнасці з падатковымі органамі на месцах з прычыны таго, што, на думку апошніх, выдаткі на ўстаноўку рэкламных шчытоў ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання праз амартызацыйныя плацяжы. Варта таксама адзначыць, што ў судовай практыцы не маецца адзінай пазіцыі адносна таго, якім спосабам павінны ўлічвацца выдаткі на ўстаноўку рэкламных шчытоў.

Разгледзім існуючыя пазіцыі па гэтым пытанні пазіцыі.

Мінфін Расеі лічыць, што выдаткі на ўстаноўку рэкламных шчытоў ўлічваюцца шляхам налічэння амартызацыйных плацяжоў.

Прыкладам дадзенай пазіцыі з’яўляецца ліст Мінфіна РФ ад 13.11.2007 N 03-03-06 / 2/213 у якім пазначана, што калі маёмасць ставіцца да амартызуемага маёмасці, то арганізацыя адносіць да выдаткаў на рэкламу амартызацыйныя адлічэнні, налічаныя ў адпаведнасці з дзеючым парадкам , калі маёмасць да амартызуемага маёмасці не адносіцца, то ўлічваецца ў складзе іншых выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, у парадку, устаноўленым пунктам 4 артыкула 264 НК РФ.

Некаторыя суды прытрымліваюцца аналагічнай пазіцыі.

Падатковым органам праведзена камеральнай праверка падатковай дэкларацыі па падатку на прыбытак, прадстаўленай арганізацыяй.

Па выніках разгляду матэрыялаў камеральнай падатковай праверкі падатковым органам вынесена рашэнне.

Арганізацыя, не пагадзіўшыся з названым рашэннем, абскардзіла яго ў вышэйстаячы падатковы орган, які адмяніў рашэнне і прызначыў дадатковую праверку.

Па выніках разгляду матэрыялаў дадатковай праверкі прынята рашэнне, у адпаведнасці з якім арганізацыя прыцягнутая да падатковай адказнасці, прадугледжанай пунктам 1 артыкула 122 НК РФ, у выглядзе спагнання штрафу, а таксама арганізацыі прапанавана выплаціць суму нявыплачанага падатку на прыбытак.

Падставай для прыняцця названага рашэння паслужыў выснову падатковага органа аб неправамерным аднясенні арганізацыяй затрат па аплаце рэкламных і юрыдычных паслуг на выдаткі прадпрыемства, якія ўлічваюцца пры вызначэнні падаткаабкладаемага прыбытку.

На падставе гэтага рашэння падаткаплацельшчыку былі прад’яўленыя патрабаванні аб выплаце падатку і штрафных санкцый.

Паколькі ў добраахвотным парадку сума штрафу выплачаная не была, падатковы орган звярнуўся з адпаведнай заявай у арбітражны суд.

Згодна з артыкулам 252 НК РФ падаткаплацельшчык падатку на прыбытак памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў, якія падзяляюцца на расходы, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, і пазарэалізацыйныя выдаткі.

Пры гэтым у адпаведнасці з палажэннямі артыкула 252 НК РФ выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі, ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам РФ. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У адпаведнасці з артыкулам 9 Закона РФ ад 21.11.96 N 129-ФЗ «Аб бухгалтарскім уліку» ўсе гаспадарчыя аперацыі, якія праводзяцца арганізацыяй, павінны афармляцца апраўдальны дакументамі. Гэтыя дакументы служаць першаснымі ўліковымі дакументамі, на падставе якіх вядзецца бухгалтарскі ўлік.

Разам з тым першасныя ўліковыя дакументы прымаюцца да ўліку, калі яны складзеныя па форме, якая змяшчаецца ў альбомах ўніфікаваных форм першаснай уліковай дакументацыі, а дакументы, форма якіх не прадугледжана ў гэтых альбомах, павінны ўтрымліваць абавязковыя рэквізіты.

Пунктам 28 артыкула 264 НК РФ вызначана, што да выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, у прыватнасці, адносяцца выдаткі на рэкламу вырабляемых (набываюцца) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг), дзейнасці падаткаплацельшчыка.

Згодна з пунктам 4 артыкула 264 НК РФ да выдаткаў на рэкламу ў мэтах падаткаабкладання прыбытку адносяцца:

— выдаткі на рэкламныя мерапрыемствы праз сродкі масавай інфармацыі (у тым ліку аб’явы ў друку, перадача па радыё і тэлебачанні) і тэлекамунікацыйныя сеткі;

— выдаткі на светлавую і іншую вонкавую рэкламу, уключаючы выраб рэкламных стэндаў і рэкламных шчытоў;

— выдаткі на іншыя віды рэкламы, не названыя ў абзацах 2 — 4 пункта 4 артыкула 264 НК РФ.

Як устаноўлена судом, паміж падаткаплацельшчыкам і контрагентам быў заключаны дагавор, у адпаведнасці з якім контрагент абавязаўся размяшчаць рэкламныя шчыты падаткаплацельшчыка на аб’ектах спартыўнага комплексу.

Як вынікае з матэрыялаў справы, па ліку-фактуры падаткаплацельшчыкам было аплачана размяшчэнне рэкламнага шчыта.

Адмаўляючы падаткаплацельшчыку ў задавальненні заяўленых патрабаванняў па дадзеным эпізодзе, суд, зыходзячы з палажэнняў пункта 1 артыкула 256 НК РФ, артыкулы 258 НК РФ, падпунктаў 4, 7, 8, 21 Палажэння па бухгалтарскаму ўліку, правамерна паказаў, што выдаткі па вырабе і размяшчэнні рэкламнага шчыта падлягаюць уліку падаткаплацельшчыкам у складзе амартызуемага маёмасці і павінны ставіцца да выдаткаў на рэкламу праз амартызацыйныя адлічэнні, налічаныя ў адпаведнасці з дзеючым парадкам.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Цэнтральнага акругі ад 05.07.2006 N А68-АП-4 / 11/05.)

Некаторыя суды лічаць, што выдаткі на ўстаноўку рэкламных шчытоў ўлічваюцца адначасова.

Падатковы орган па выніках выязной падатковай праверкi зрабіў выснову аб тым, што арганізацыя завысіла выдаткі для мэт вылічэння падатку на прыбытак на суму выдаткаў па вырабе двух светлавых шыльдаў, размешчаных над уваходамі ў належаць заяўніку крамы. На думку падатковага органа, дадзеныя шыльды з’яўляюцца амартызуемага маёмасцю, а таму выдаткі па іх вырабе не маглі быць улічаны падаткаплацельшчыкам адначасова.

Згодна з артыкулам 247 НК РФ аб’ектам абкладання падаткам на прыбытак арганізацый прызнаецца атрыманая падаткаплацельшчыкам прыбытак — даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў, якія вызначаюцца ў адпаведнасці з кіраўніком 25 «Падатак на прыбытак арганізацый» НК РФ.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ у мэтах вылічэння падатку на прыбытак падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 НК РФ).

У сілу артыкула 252 НК РФ выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 НК РФ, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У адпаведнасці з падпунктам 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на рэкламу вырабляемых (набытых) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг), дзейнасці падаткаплацельшчыка, таварнага знака і знака абслугоўвання , уключаючы ўдзел у выставах і кірмашах, з улікам палажэнняў пункта 4 артыкула 264 НК РФ, згодна з якім выдаткі на вонкавую рэкламу, уключаючы выраб рэкламнага шчыта і плату за яго размяшчэнне, з’яўляюцца выдаткамі на рэкламу, якія улічваючы тся ў складзе іншых выдаткаў.

У артыкуле 3 Федэральнага закона ад 13.03.2006 N 38-ФЗ «Аб рэкламе» дадзена паняцце рэкламы. Гэта інфармацыя, распаўсюджаная любым спосабам, у любой форме і з выкарыстаннем любых сродкаў, адрасаваная нявызначанаму колу асоб і накіраваная на прыцягненне ўвагі да аб’екта рэкламавання, фарміраванне або падтрыманне цікавасці да яго і яго прасоўванне на рынку; аб’ект рэкламавання — тавар, сродак яго індывідуалізацыі, вытворца ці прадавец тавару, вынікі інтэлектуальнай дзейнасці або мерапрыемства (у тым ліку спартовае спаборніцтва, канцэрт, конкурс, фэст, заснаваныя на рысцы гульні, заклад), на прыцягненне ўвагі да якіх накіравана рэклама.

Устаноўлена, што вырабленыя і размешчаныя над уваходамі ў крамы светлавыя шыльды ставяцца да вонкавай рэкламы, так як прызначаныя для нявызначанага кола асоб і ўтрымліваюць інфармацыю аб рэалізуемай заяўнікам прадукцыі. Такім чынам, яны накіраваны на фарміраванне і падтрыманне цікавасці да дзейнасці падаткаплацельшчыка.

Вырабленыя падаткаплацельшчыкам пры гэтым выдаткі дакументальна пацверджаны. У матэрыялы справы заяўнікам прадстаўлены дагавор на аказанне мастацка-паліграфічных паслуг, акт здачы выкананых работ, кошт-фактура і доказы аплаты названых работ.

Такім чынам, спрэчныя выдаткі панесены арганізацыяй з мэтай інфармацыйнага ўздзеяння на спажыўца для наступнай рэалізацыі тавараў (прадукцыі) падаткаплацельшчыка.

Ўключэнне названых расходаў у склад выдаткаў адпавядае падпунктам 28 пункта 1 і пунктам 4 артыкула 264 НК РФ.

Рэкламныя шыльды ўсталёўваліся над уваходамі ў крамы, якія знаходзяцца ў арандаваных заяўнікам памяшканнях.

Дадзенае акалічнасць, ня аспрэчванай падатковым органам, абвяргае яго выснова аб тым, што шыльды прызначаліся для выкарыстання на працягу больш доўгага тэрміну працягласцю звыш 12 месяцаў.

Акрамя таго, падаткаплацельшчыку прадастаўлена права самастойна вызначаць групу выдаткаў у тым выпадку, калі некаторыя з іх з роўным падставай можна аднесці адначасова да некалькіх групах расходаў (пункт 4 артыкула 252 НК РФ).

(Па матэрыялах Пастановы фас Паўночна-Заходняй акругі ад 18.01.2010 N А05-8466 / 2009.)

У дачыненні да безадрасных паштовых рассыланняў (напрыклад, яны могуць праводзіцца шляхам раскладкі рэкламных буклетаў па паштовых скрынях патэнцыйных спажыўцоў прадукцыі), Мінфін Расіі ў лісце ад 18.01.2006 N 03-03-02 / 13 паказаў, што такія выдаткі могуць ставіцца да выдаткаў рэкламнага характару у мэтах падаткаабкладання прыбытку ў памеры, якi не перавышае 1 адсотка выручкі ад рэалізацыі, якая вызначаецца ў адпаведнасці з артыкулам 249 НК РФ.

Аднак суды лічаць інакш.

Падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка арганізацыі па пытаннях правільнасці вылічэння і своечасовасці выплаты падаткаў і збораў. Па выніках правядзення выязной падатковай праверкі падатковым органам складзены акт і прынята рашэнне аб прыцягненні арганізацыі да адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння, якіх арганізацыі даналічаныя падатак на прыбытак у сувязі з няправільным, на думку падатковага органа, вызначэннем падатковай базы пры рэалізацыі каталогаў, якія змяшчаюць інфармацыю аб прадаваных таварах, і падарункаў, якія ўручаюцца пакупнікам за афармленне замовы на пэўную суму.

Не пагадзіўшыся з рашэннем, заяўнік звярнуўся з апеляцыйнай скаргай у вышэйстаячы падатковы орган, які лістом адхіліў апеляцыйную скаргу, што і стала прычынай звароту арганізацыі ў суд з вышэйпаказаным заявай.

Арганізацыя рэалізуе на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі тавары народнага спажывання на падставе распаўсюджвання каталогаў.

З улікам палажэнняў артыкула 497 ГК РФ і Правілаў продажу тавараў дыстанцыйным спосабам, зацверджаных Урадам Расійскай Федэрацыі ад 27.09.2007 N 612, дагавор рознiчнай куплi-продажу дыстанцыйным спосабам можа быць заключаны на падставе азнаямлення пакупніка (фізічнай асобы) з прапанаваным прадаўцом апісаннем тавару пры дапамозе каталогаў , праспектаў, буклетаў, фотаздымкаў, сродкаў сувязі (тэлевізійнай, паштовай, радыёсувязі і іншых) ці іншымі спосабамі, якія выключаюць магчымасць непасрэднага азнаямлення спажыўца з таварам бо узорам тавару пры заключэнні дагавора.

Дагавор лічыцца заключаным з моманту атрымання прадаўцом паведамленні аб намеры пакупніка атрымаць тавар і лічыцца выкананым з моманту дастаўкі тавару ў месца, названае ў такім дагаворы.

Названыя каталогі ўтрымліваюць найменне тавару, яго маляўнічае графічнае малюнак і кароткае тэкставае апісанне; асноўныя спажывецкія ўласцівасці (каляровыя рашэнні, лінейка памераў, матэрыял); поўнае фірменнае найменне прадаўца, яго паштовы адрас і адрас месца знаходжання, тэлефоны для атрымання дадатковай інфармацыі; цана тавару; ўмовы набыцця, аплаты, дастаўкі (уключаючы некалькі гатовых бланкаў заказу (акцэпту); тэрмін дзеяння каталога, гэта значыць у поўнай меры адпавядаюць патрабаванням пунктаў 8, 12, 17 Правілаў продажу тавараў дыстанцыйным спосабам, што дазваляе кваліфікаваць іх як аферты дачыненні да палажэнняў артыкула 497 ГК РФ.

Пры такіх абставінах суды правамерна палічылі, што каталогі, якія распаўсюджваюцца арганізацыяй, зьяўляюцца ня рэкламай, а афертай (тэкстам дамовы далучэння), і выдаткі грамадства на аплату паслуг іншых арганізацый па рассылцы нявызначанаму колу асоб каталогаў — як у форме паштовага адпраўлення, так і ў форме ўкладанні ў друкаванае выданне — з’яўляюцца выдаткамі па рассылцы тэкстаў дамоваў, якія адносяцца да іншым расходах на вытворчасць і рэалізацыю ў сілу падпункта 6 пункта 1 артыкула 253 НК РФ і падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ, ліміт н а ўлік якіх у падатковай базе па падатку на прыбытак не ўсталяваны.

Бо каталогі самі па сабе не маюць спажывецкай каштоўнасці, яны не могуць быць прызнаныя таварам у сэнсе пункта 3 артыкула 38 НК РФ, паколькі опосредует заключэнне здзелкі куплі-продажу, звязаныя з рэалізацыяй тавараў, а таму іх распаўсюд не абкладаецца ПДВ, але ПДВ, выплачаны пры іх увозе на тэрыторыю РФ, падлягае выліку ў адпаведнасці з агульнымі палажэннямі артыкулаў 171 і 172 НК РФ.

Зыходзячы з абставінаў справы, прымаючы пад увагу, што кошт падарункаў, якія ўручаюцца грамадствам пакупніку ў выпадку, калі ён заказвае які-небудзь тавар па пэўнай цане, ўключана ў кошт замоўленага тавару, і пакупнік фактычна аплачвае два тавару, складаючы дагавор на куплю толькі аднаго з іх, прычым атрыманне падарунка магчыма толькі ў выпадку заключэння дагавора, суды правамерна палічылі, што перадача пакупнікам падарункаў у гэтай сітуацыі не з’яўляецца бязвыплатнай, якая абкладаецца ПДВ асобна ад кошту асноўнага тавара (поск Олька ПДВ ўжо улічаны ў кошту тавару), а кошт падарункаў падлягае ўліку ў складзе расходаў, звязаных з рэалізацыяй тавару, на падставе падпункта 1 пункта 1 артыкула 253, падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Названыя расходы эканамічна абгрунтаваныя і мэтазгодныя, паколькі спрыяюць павелічэнню продажаў і росту прыбытку.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 19.07.2011 N К-А40 / 7294-11.)

Што датычыцца прымянення норм падпункта 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ варта мець на ўвазе, што часцяком падатковыя органы на месцах доначисляют суму падатку на прыбытак арганізацый, з прычыны неправамернага, на іх думку, аднясення тых ці іншых выдаткаў, у склад выдаткаў на рэкламу.

Значная доля падатковых спрэчак ўзнікае ў сувязі з магчымасцю аднясення ў той ці іншай сітуацыі панесеных гаспадарчым суб’ектам выдаткаў да выдаткаў на рэкламу.

Разгледзім некалькі сітуацый.

Многія гаспадарчыя суб’екты праводзяць рэкламныя акцыі, сутнасцю якіх з’яўляецца перадача пакупнікам адзінак тавару, якія перадаюцца на бязвыплатнай аснове, пры выкананні пакупніком пэўных умоў, напрыклад, пры куплі пэўнага колькасці тавару аднаго наймення.

У такой сітуацыі пазіцыя фінансавага ведамства і судоў адрозніваецца. Хоць абедзве гэтыя пазіцыі дазваляюць ўлічыць выдаткі, якія ўтварыліся пры бязвыплатнай перадачы тавару, памер расходаў, якія падлягаюць уліку, можа прыкметна вар’іравацца.

Так, Мінфін Расіі ў лісце ад 31.08.2009 N 03-03-06 / 1/555 паказаў, што калі выдаткі арганізацыі ў выглядзе аплаты кошту тавараў, што перадаюцца якія выкарыстоўваюць паслугі арганізацыі кліентам, адказваюць патрабаванням артыкула 252 НК РФ, то яны могуць ўлічвацца пры вызначэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый на падставе падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Як відаць з прыведзенай пазіцыі фінансавага ведамства, выдаткі на перадачу тавару, якая перадаецца бязвыплатна, улічваюцца ў рамках норм падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ, якая не ўтрымлівае ўказанні на наяўнасць ліміту, у межах якога можна ўлічыць выдаткі.

Некаторыя суды лічаць, што дадзеныя выдаткі з’яўляюцца рэкламнымі, так як накіраваны на прыцягненне ўвагі спажыўцоў, з прычыны чаго яны ўлічваюцца ў рамках норм падпункта 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ у памеры, якi не перавышае 1 працэнт ад выручкі арганізацыі.

Падатковы орган правёў выязную падатковую праверку арганізацыі ў сувязі з яго рэарганізацыяй (у форме далучэння) па пытаннях выканання заканадаўства аб падатках і зборах, у тым ліку па падатку на прыбытак, і ўсталяваў, у прыватнасці, няпоўную выплату падатку на прыбытак, палічыўшы неправамерным памяншэнне падаткаабкладальнай базы на затраты, звязаныя з правядзеннем мерапрыемстваў па стымуляванні продажаў у рамках рэкламных товаропродвигающих акцый. На думку правяраючых, адпаведная прадукцыя адгружалася бязвыплатна і рэкламай дадзеныя мерапрыемствы не з’яўляюцца.

Вынікі выязной падатковай праверкi падатковы орган аформіў актам. Разгледзеўшы матэрыялы праверкі, кіраўнік падатковага органа прыняў рашэнне аб адмове ў прыцягненні арганізацыі да падатковай адказнасці, згодна з якім даналічана яму ў тым ліку аспрэчваецца сумы падатку на прыбытак, а таксама адпаведныя сумы пеняў.

Арганізацыя не пагадзілася з дадзеным рашэннем падатковага органа ў аспрэчванай часткі і абскардзіла гэты ненарматыўны акт у арбітражны суд.

У артыкуле 247 НК РФ паказана, што аб’ектам падаткаабкладання па падатку на прыбытак арганізацый для расійскіх арганізацый прызнаюцца даходы, паменшаныя на велічыню вырабленых выдаткаў.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі (а ў выпадках, прадугледжаных артыкулам 265 Кодэкса, страты), ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме. Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

Згодна з пунктам 2 названага артыкула выдаткі ў залежнасці ад іх характару, а таксама ўмоў ажыццяўлення і напрамкаў дзейнасці падаткаплацельшчыка падпадзяляюцца на расходы, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, і пазарэалізацыйныя выдаткі.

У адпаведнасці з падпунктам 6 пункта 1 артыкула 253 НК РФ выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, ўключаюць у сябе іншыя выдаткі, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, да якіх, у сваю чаргу, згодна з падпунктам 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ, ставяцца выдаткі на рэкламу вырабляемых (набытых) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг), дзейнасці падаткаплацельшчыка, таварнага знака і знака абслугоўвання, уключаючы ўдзел у выставах і кірмашах, з улікам палажэнняў пункта 4 названага артыкула.

Выдаткі падаткаплацельшчыка на іншыя віды рэкламы прызнаюцца ў памеры, якi не перавышае аднаго працэнта выручкі ад рэалізацыі, якая вызначаецца ў адпаведнасці з артыкулам 249 НК РФ (абзац 5 пункта 4 артыкула 264 Кодэкса).

Згодна з артыкулам 2 Федэральнага закона ад 18.07.95 N 108-ФЗ «Аб рэкламе», які дзейнічаў у перыяд разгляданых адносін, рэклама — гэта распаўсюджваецца ў любой форме, з дапамогай любых сродкаў інфармацыя аб фізічным або юрыдычнай асобе, таварах, ідэях, пачынаннях (рэкламная інфармацыя), якая прызначана для няпэўнага кола асобаў і закліканая фармаваць ці падтрымліваць цікавасць да гэтых фізічнаму, юрыдычнай асобе, таварам, ідэям і распачынанням і спрыяць рэалізацыі тавараў, ідэй і пачынанняў.

У падатковым заканадаўстве не дадзена вызначэння паняцця «бязвыплатная перадача», таму, згодна з артыкулам 11 НК РФ, неабходна выкарыстоўваць дадзенае паняцце, якое ўжываецца ў іншых галінах заканадаўства.

У адпаведнасці з артыкулам 572 ГК РФ па дамове дарэння адзін бок (дарыльнік) бязвыплатна перадае або абавязуецца перадаць другім баку (одаряемому) рэч ва ўласнасць або маёмаснае права (патрабаванне) да сябе або да трэцяй асобе альбо вызваляе або абавязуецца вызваліць яе ад маёмаснай абавязкі перад сабой ці перад трэцяй асобай. Пры наяўнасці сустрэчнай перадачы рэчы або права альбо сустрэчнага абавязацельства дамова не прызнаецца дарэннем.

Такім чынам, казаць аб бязвыплатным характары можна толькі ў выпадку, калі одаряемому не здзяйсняе ніякіх сустрэчных дзеянняў.

У разгляданым выпадку грамадства пры правядзенні асобных товаропродвигающих мерапрыемстваў прадугледзела права пакупніка атрымаць большую колькасць адзінак прадукцыі (бутэлек, скрынь піва) па цане меншай колькасці: пры куплі трох бутэлек піва — чацвёртая бясплатна; пры куплі аптовым пакупніком дзесяці упаковак піва — адзінаццатая бясплатна, гэта значыць пакупнік павінен быў здзяйсняць сустрэчнае дзеянне, а кошт «падарункаў» ўключалася ў сабекошт рэалізаванай пакупнікам прадукцыі і ўдзельнічала ў фарміраванні цаны рэалізаванага тавару. Пры гэтым памер выдаткаў на рэкламу не перавысіў за адзін працэнт выручкі ад рэалізацыі, што суды ўсталявалі і падатковы орган не аспрэчвае.

Пры такіх абставінах высновы аб тым, што дадзеныя выдаткі з’яўляюцца выдаткамі на рэкламу і арганізацыя абгрунтавана зьменшыла падаткаабкладаемы базу па падатку на прыбытак арганізацый, адпавядаюць прыведзеных нормам права і матэрыялаў справы.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Волга-Вяцкі акругі ад 10.06.2008 N А82-4718 / 2007-27.)

У цяперашні час многія гаспадарчыя суб’екты ажыццяўляюць спонсарства над спартыўнымі камандамі. Неабходна адзначыць, што не заўсёды члены спансуецца каманды могуць насіць на форме таварны знак, які б дакладна паказваў на арганізацыю-спонсара, часам немагчымасць размяшчэння таварных знакаў звязана з асаблівасцямі віду спорту, напрыклад, воднае пола, у якім гульцы не маюць спартыўнай формы як такой .

Варта адзначыць, што ў судовай практыцы маецца пазіцыя, у адпаведнасці з якой размяшчэнне рэкламнай інфармацыі аб фундатару на форме гульцоў спансуецца каманды не з’яўляецца абавязковым, давядзенне інфармацыі аб фундатару можа ажыццяўляцца іншым, абумоўленым бакамі, спосабам.

Прыкладам такой пазіцыі з’яўляецца Пастанова Дзевятага арбітражнага апеляцыйнага суда ад 11.06.2008 N 09АП-5273 / 2008- АК, у якім суд вызначыў, што бакі могуць у дамове ўсталяваць, якім менавіта спосабам спансаваных ажыццяўляе давядзенне інфармацыі аб фундатару.

Некаторыя арганізацыі перадаюць кліентам, якія карыстаюцца паслугамі арганізацыі, пэўны маёмасць у якасці падарункаў за выбар паслуг дадзенай арганізацыі. Такія выдаткі не адносяцца да рэкламных.

Дадзеная выснова вынікае з таго, што ў сілу нормаў артыкула 3 Федэральнага закона ад 13.03.2006 N 38-ФЗ «Аб рэкламе» для прызнання інфармацыі рэкламнай яна павінна распаўсюджвацца нявызначанаму колу асоб.

Паняцце нявызначанага круга асоб раскрываецца ў лісце ФАС Расіі ад 05.04.2007 N АЦ / 4624 «Аб паняцці» нявызначаны кола асоб «.

Такім чынам, калі падарункі перадаюцца канкрэтным асобам, то факту рэкламы не маецца, так не мае месца распаўсюд інфармацыі нявызначанаму колу асоб.

Варта адзначыць, што ў лісце Мінфіна РФ ад 31.08.2009 N 03-03-06 / 1/555 паказана, што калі выдаткі арганізацыі ў выглядзе аплаты кошту тавараў, што перадаюцца якія выкарыстоўваюць паслугі арганізацыі кліентам, адказваюць прыведзеных вышэй патрабаванням, то яны могуць ўлічвацца пры вызначэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый на падставе падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

У гаспадарчай дзейнасці маюць месца сітуацыі, калі суб’екты гаспадарання ажыццяўляюць рэкламу тавараў або паслуг трэціх асоб. Часта сустракаюцца выпадкі, калі арганізацыя — уласнік гандлёвага комплексу ажыццяўляе рэкламу арганізацый, якія вядуць гандлёвую дзейнасць у дадзеным комплексе, а таксама тавараў і гандлёвых марак, якія рэалізуюцца ў гандлёвым комплексе.

У дадзеным выпадку магчымасць уліку выдаткаў на рэкламу трэціх асоб вельмі складаная, так як Мінфін Расіі паказваў супрацьлеглыя пазіцыі па гэтым пытанні. Акрамя таго, судовая практыка таксама адрозніваецца.

Так, у лісце Мінфіна РФ ад 20.10.2011 N 03-03-06 / 2/157 паказана, што выдаткі на выраб рэкламных улётак, буклетаў, флаерсов, лифлетов, якія змяшчаюць рэкламную інфармацыю аб арганізацыі ці аб асобных паслугах, якія аказваюцца арганізацыяй, што распаўсюджваюцца ў рэкламных мэтах нявызначанаму колу асоб, ставяцца да выдаткаў на рэкламу, што ўлічваюцца пры падаткаабкладанні прыбытку на падставе абзаца 4 пункта 4 артыкула 264 НК РФ, і з’яўляюцца ненормируемыми.

Аднак раней фінансавае ведамства ў лісце ад 26.01.2007 N 03-03-06 / 1/34 паказвала, што выдаткі па ажыццяўленні рэкламнай дзейнасці на карысць трэціх асоб для мэт падаткаабкладання прыбытку не зьяўляюцца эканамічна абгрунтаванымі і не могуць быць улічаны пры вызначэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый.

У судовай практыцы маюць месца дзве пазіцыі.

Некаторы суды лічаць, што выдаткі на рэкламу трэціх асоб ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку.

На думку падатковага органа, заяўнікам неправамерна ўключаны ў склад выдаткаў па падатку на прыбытак выдаткі на стварэнне друкаванага выдання на падставе падпункта 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ; а таксама ў парушэнне пункта 1 артыкула 258 НК РФ неправамерна павялічаны расходы, паменшвалыя суму даходаў ад рэалізацыі на частку амартызацыйных адлічэнняў па асноўных сродках, неправамерна вылучаных у самастойныя аб’екты асноўных сродкаў і не ўключаным у кошт будынкаў 1 і 2 чэргі.

Па выніках выязной падатковай праверкі арганізацыі падатковым органам прынята рашэнне аб прыцягненні да адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння, якім заяўнік быў прыцягнуты да падатковай адказнасці па пункце 1 артыкула 122 НК РФ за няпоўную выплату падатку на прыбытак і падатку на маёмасць у выглядзе штрафаў, налічаны пені, прапанавана выплаціць нядоімку па падатку на прыбытак і нядоімку па падатку на маёмасць, а таксама налічаныя штрафы і пені.

Падставай для прыняцця рашэння падатковага органа ў аспрэчванай часткі сталі высновы падатковага органа аб неправамерным прыніжэнні заяўнікам падаткаабкладальнай базы па падатку на прыбытак у сувязі з улікам ў складзе расходаў выдаткаў на рэкламу, якія не адпавядаюць патрабаванням артыкула 252 НК РФ.

Аспрэчванай рашэнне падатковага органа з’яўляецца незаконным, не адпавядае падатковаму заканадаўству.

Падатковы орган лічыць, што дадзеныя выдаткі не адпавядаюць паняццю рэкламы, вызначанага артыкулам 3 Федэральнага закона ад 13.03.2006 N 38-ФЗ «Аб рэкламе».

Дадзеныя довады абгрунтавана адхіленыя.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны дакументальна пацверджаны, абгрунтаваныя і зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У адпаведнасці з пунктам 4 артыкула 264 НК РФ да выдаткаў арганізацыі на рэкламу адносяцца: выдаткі на рэкламныя мерапрыемствы праз сродкі масавай інфармацыі (у тым ліку аб’явы ў друку, перадача па радыё і тэлебачанні) і тэлекамунікацыйныя сеткі; выдаткі на светлавую і іншую вонкавую рэкламу, уключаючы выраб рэкламных стэндаў і рэкламных шчытоў; выдаткі на ўдзел у выставах, кірмашах, экспазіцыях, на афармленне вітрын, выстаў-продажаў, пакояў узораў і дэманстрацыйных залаў, выраб рэкламных брашур і каталогаў, якія змяшчаюць інфармацыю аб рэалізуемых таварах, выконваемых работах, якія аказваюцца кампаніяй, таварных знаках і знаках абслугоўвання, і ( або) аб самой арганізацыі.

У правяраемы перыяд заяўнік панёс выдаткі, накіраваныя на прыцягненне ўвагі да аб’екта рэкламавання, г.зн. выдаткі, непасрэдна звязаныя з рэкламаваннем належыць яму гандлёвага цэнтра, у інтарэсах развіцця ўласнага бізнэсу, акцыя па выпуску і раздачы каталогаў, павелічэння патоку наведвальнікаў, актывізацыі попыту, на павышэнне продажаў у арандатараў, а ў выніку на падтрыманне і / або павелічэнне даходаў заяўніка.

Такім чынам, названыя абставіны дазволілі зрабіць высновы аб адпаведнасці панесеных выдаткаў грамадства паняццю рэкламы, устаноўленаму артыкула 3 Федэральнага закона ад 13.03.2006 N 38-ФЗ «Аб рэкламе».

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Волга-Вяцкі акругі ад 10.06.2008 N А82-4718 / 2007-27.)

Іншыя суды лічаць выдаткі на рэкламу трэціх асоб не ўлічваюцца пры вылічэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый.

Падатковым органам па выніках выязной падатковай праверкі арганізацыі прынята рашэнне аб прыцягненні да падатковай адказнасці.

Мяркуючы, што рашэнне падатковага органа ў аспрэчванай часткі парушае яго правы і законныя інтарэсы, арганізацыя звярнулася ў арбітражны суд.

Падставай для даналічаных падатку на прыбытак паслужылі высновы інспекцыі аб тым, што арганізацыя неабгрунтавана ўключыла ў склад выдаткаў выдаткі на рэкламу.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 247 НК РФ аб’ектам падаткаабкладання па падатку на прыбытак арганізацый прызнаецца прыбытак, атрыманая падаткаплацельшчыкам.

У пункце 1 артыкула 252 НК РФ паказана, што ў мэтах главы 25 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму вырабленых выдаткаў.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

У адпаведнасці з падпунктам 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах арганізацыі, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на рэкламу вырабляемых (набытых) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг), дзейнасці падаткаплацельшчыка, таварнага знака і знака абслугоўвання , уключаючы ўдзел у выставах і кірмашах, з улікам палажэнняў пункта 4 артыкула 264 НК РФ.

З палажэнняў артыкула 2, пункта 1 артыкула 5 Федэральнага закона ад 1995/07/18 N 108-ФЗ «Аб рэкламе» (які дзейнічаў у спрэчныя перыяды) з улікам артыкула 252 НК РФ вынікае, што падаткаплацельшчык мае права зменшыць атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў на рэкламу толькі у дачыненні да ўласных тавараў (работ, паслуг).

Арганізацыяй у склад выдаткаў ўключаны выдаткі на рэкламу, што не вырабляецца і ня рэалізуемых ім тавараў, грамадствам рэкламаваліся ўмовы продажу тавару, рэалізаванага ім індывідуальным прадпрымальнікам і пасля прадаванага праз рознічную сетку магазінаў карпарацыі.

Такім чынам, арганізацыяй ажыццяўлялася рэкламная дзейнасць на карысць трэціх асоб, акрамя таго, рэкламная дзейнасць арганізацыі, якая займаецца аптовым продажам, у дачыненні да тавараў, якія прадаюцца ў розніцу індывідуальным прадпрымальнікам, не звязаная з вытворчай дзейнасцю самой арганізацыі.

Пры такіх абставінах арганізацыяй неправамерна ўключаны ў склад выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй выдаткі на рэкламу, што прывяло да заніжэння падатку на прыбытак.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Уральскага акругі ад 15.04.2008 N Ф09-2365 / 08-С3.)

У правапрымяняльнай практыцы ўзнікаюць сітуацыі, калі арганізацыя ажыццяўляе гандаль прадукцыяй, напрыклад мэбляй, бытавой тэхнікай і г.д. Пры гэтым арганізацыя ажыццяўляе продаж прадукцыі праз павільёны, гандлёвыя залы і іншыя гандлёвыя плошчы, для стварэння больш прывабнага выгляду арганізацыя ажыццяўляе ўпрыгожванне якая выстаўляецца на гандлёвых плошчах прадукцыі, напрыклад кладзе талеркі на рэалізуюцца кухонныя сталы, ўбудоўвае што рэалізуецца бытавую тэхніку ў кухонныя гарнітуры, для дэманстрацыі габарытаў і г.д. Дадзеныя выдаткі могуць быць улічаныя для мэт падаткаабкладання прыбытку ў адпаведнасці з нормамі падпункта 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Так, выдадзеная пазіцыя пацвярджаецца лістом УФНС Расіі па г. Маскве ад 16.06.2006 N 20-12 / 53499 @ і лістом Мінфіна Расіі ад 2004/09/08 N 03-03-01-04 / 1/31.

Акрамя таго, дадзеная пазіцыя знаходзіць сваё адлюстраванне ў судовай практыцы.

ФАС Волга-Вяцкі акругі ў Пастанове ад 13.01.2005 N А43-1729 / 2004-32-152 паказаў, што ні артыкул 264 НК РФ, ні іншыя нормы дзеючага заканадаўства не раскрываюць пералік затрат, што ўключаюцца ў расходы на ўдзел у выставах, кірмашах, экспазіцыях, а таксама што менавіта маецца на ўвазе пад афармленнем вітрын, выстаў-продажаў, дэманстрацыйных залаў і якія выдаткі ставяцца да выкарыстоўваных у гэтых мэтах выдаткаў. Такім чынам, пры класіфікацыі выдаткаў і вызначэнні магчымасці аднясення іх да выдаткаў, паменшвалым падатковую базу па падатку на прыбытак, мэтазгодна кіравацца фактычным выкарыстаннем тых ці іншых прадметаў у названых мэтах.

На практыцы маюць месца сітуацыі, калі арганізацыя ажыццяўляе рэкламу аб’екта нерухомасці, права ўласнасці на якую яшчэ не зарэгістравана за арганізацыяй ва ўстаноўленым парадку.

Як вынікае з судовай практыкі, выдаткі на рэкламу аб’екта нерухомасці, права ўласнасці, на якое яшчэ не зарэгістравана ва ўстаноўленым законам парадку, могуць быць улічаныя ў мэтах вылічэнні падаткаабкладання прыбытку.

Па выніках выязной падатковай праверкi арганізацыяй падатковым органам складзены акт і прынята рашэнне, якім арганізацыя прыцягнутая да падатковай адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння, прадугледжанага пунктам 1 артыкула 122 НК РФ, у выглядзе штрафу, арганізацыі прапанавана выплаціць нядоімку па падатку на прыбытак, пені і штраф.

Рашэннем вышэйстаячага падатковага органа пададзеная арганізацыяй апеляцыйная скарга на рашэнне падатковага органа пакінутая без задавальнення, рашэнне інспекцыі зацверджана і прызнана якія ўступілі ў законную сілу.

Лічачы рашэнне падатковага органа незаконным, арганізацыя звярнулася з адпаведнай заявай у арбітражны суд.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ падаткаплацельшчык мае права зменшыць атрыманыя даходы на суму вырабленых выдаткаў. Пры гэтым выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі, ажыццёўленыя падаткаплацельшчыкам.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У адпаведнасці з падпунктам 28 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на рэкламу вырабляемых (набытых) і (або) рэалiзуемых тавараў (работ, паслуг), дзейнасці падаткаплацельшчыка, таварнага знака і знака абслугоўвання, уключаючы ўдзел у выставах і кірмашах, з улікам палажэнняў пункта 4 артыкула 264 НК РФ.

Арганізацыя заключыла са іншай арганізацыяй дагавор, на падставе якога іншая арганізацыя абавязвалася прадаставіць паслугі па размяшчэнні рэкламных матэрыялаў грамадства ў сродках масавай інфармацыі, якія выбірае таварыства ў адпаведнасці са сваёй унутранай неабходнасцю, а арганізацыя абавязвалася своечасова аплачваць выстаўленыя рахункі.

Факт аказання паслуг па паказаным дамове пацверджаны актамі аб аказанні паслуг, рахункамі-фактурамі, аплачанымі адпаведнымі аплатнымі даручэннямі і наяўнасцю размешчанага маленькага аб’явы па праграме ў газеце.

Адхіляючы довады падатковага органа аб тым, што выдаткі па правядзенні рэкламы аб’ектаў нерухомасці пры адсутнасці на момант правядзення рэкламы сведчанняў аб дзяржаўнай рэгістрацыі не могуць быць улічаныя ў складзе расходаў, суд спаслаўся на наяўнасць у заяўніка дакументаў, у прыватнасці праектных дэкларацый, дагавораў арэнды зямельнага ўчастка, а таксама дазволаў на будаўніцтва і дазволаў на ўвод аб’екта ў эксплуатацыю.

Акрамя таго, суд звярнуў увагу на тое, што падатковы орган не з’яўляецца ў сілу закона органам, які ажыццяўляе дзяржаўны кантроль за выкананнем заканадаўства Расійскай Федэрацыі аб рэкламе.

Наяўнасць зняволеных пагадненняў аб супрацоўніцтве са іншымі арганізацыямі, нароўні з арганізацыяй ажыццяўляюць пошук набытчыкаў жылых (нежылых) памяшканняў, таксама сведчыць аб абгрунтаванасці зробленых расходаў на рэкламу.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ў ад 16.08.2010 N КА-А40 / 8820-10-2.)

Падпунктам 8 пункта 1 артыкула 23 НК РФ ўстаноўлена, што падаткаплатнікі абавязаны на працягу чатырох гадоў забяспечваць захаванасць дадзеных бухгалтарскага і падатковага ўліку і іншых дакументаў, неабходных для вылічэння і выплаты падаткаў, у тым ліку дакументаў, якія пацвярджаюць атрыманне даходаў, ажыццяўленне расходаў (для арганізацый і індывідуальных прадпрымальнікаў), а таксама выплату (ўтрыманне) падаткаў.

Аднак варта ўлічыць, што падаткаплатнікі не нясуць абавязкі па захаванні рэкламных матэрыялаў на працягу чатырох гадоў, так як рэкламныя матэрыялы не з’яўляюцца першаснымі дакументамі.

Падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка арганізацыі па пытаннях правільнасці вылічэння і своечасовасці выплаты падаткаў. Па выніках праверкі складзены акт.

Па выніках разгляду пярэчанняў арганізацыі на акт праверкі падатковым органам вынесена рашэнне аб правядзенні дадатковых мерапрыемстваў падатковага кантролю.

У адказ на патрабаванне падатковага органа арганізацыяй прадастаўлены дадатковыя дакументы, што пацвярджаецца суправаджальным лістом.

Па выніках праверкі падатковым органам прынята рашэнне аб прыцягненні да падатковай адказнасці, прадугледжанай пунктам 1 артыкула 122 НК РФ, за нявыплату падатку на прыбытак, арганізацыі налічаны нядоімка, пені, прапанавана ўнесці неабходныя выпраўленні ў дакументы бухгалтарскага і падатковага ўліку.

Па пытанні аб аднясенні расходаў на рэкламу, якія памяншаюць даходы ад рэалізацыі пры вылічэнні падатку на прыбытак, падатковы орган паказаў, што заяўнік ўключыў у выдаткі дакументальна не пацверджаныя выдаткі па аплаце паслуг па размяшчэнні рэкламы ў СМІ па агенцкай дамове. У адпаведнасці з дамовай агент абавязваецца па даручэнні прынцыпала і ў адпаведнасці з яго заяўкамі за агенцкай узнагароды знайсці непасрэдных выканаўцаў і заключыць з імі ад свайго імя за кошт прынцыпала кантракты на выраб і размяшчэнне рэкламна-інфармацыйных матэрыялаў прынцыпала на рекламоносителях. У пацверджанне гэтых расходаў грамадства не прадаставіла рэкламныя матэрыялы.

Таксама падатковы орган паказаў, што ў выдаткі ўключаны дакументальна не пацверджаныя выдаткі па аплаце паслуг па размяшчэнні рэкламы ў СМІ. Грамадства ў пацверджанне гэтых расходаў не прадставіла рэкламныя матэрыялы, размешчаныя іншымі арганізацыямі па дамове.

Падатковы орган лічыць, што ў сувязі з тым, што ў заяўніка адсутнічаюць рэкламныя матэрыялы, ён не пацвердзіў рэальнасць набыцця адпаведных паслуг і неправамерна ўлічыў затрачаныя сродкі пры вылічэнні падатку на прыбытак.

Згодна з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі.

Патрабаванні да афармлення першасных уліковых дакументаў устаноўлены ў артыкуле 9 Федэральнага закона N 129-ФЗ «Аб бухгалтарскім уліку», згодна з якім рэкламныя матэрыялы не з’яўляюцца першаснымі ўліковымі дакументамі і не могуць самі па сабе быць прыняты да ўліку, паколькі не цалкам задавальняюць патрабаванням першасных дакументаў, выкладзеным у пункце 2 артыкула 9.

У якасці дакументаў, якія пацвярджаюць выдаткі па размяшчэнні рэкламы, арганізацыяй былі прадастаўлены падатковаму органу і суду агенцкія дагаворы, акты выкананых работ, рахункі-фактуры.

Таксама грамадствам былі прадстаўлены рэкламныя аб’явы. Адсутнасць на момант праверкі рэкламных матэрыялаў прадстаўнікі заяўніка патлумачылі тым, што пры вызначэнні тэрмінаў іх захоўвання арганізацыя кіравалася артыкулам 12 Федэральнага закона N 108-ФЗ «Аб рэкламе». Згодна з гэтай норме рэкламныя матэрыялы або іх копіі павінны захоўвацца на працягу года з дня апошняга распаўсюджвання рэкламы або з дня заканчэння тэрмінаў дзеяння такіх дамоваў. Паколькі рэкламныя матэрыялы не з’яўляюцца дакументамі, неабходнымі для падліку і выплаты падаткаў, на тэрміны іх захоўвання не распаўсюджваюцца патрабаванні падпункта 8 пункта 1 артыкула 23 НК РФ (забяспечваць захаванасць на працягу чатырох гадоў).

Такім чынам, падатковы орган неправамерна ня прыняў выдаткі на размяшчэнне рэкламы ў СМІ па дагаворах, заключаных са іншымі арганізацыямі.

(Па матэрыялах рашэння Арбітражнага суда г. Масквы ад 30.09.2008 N А40-16734 / 08-99-37.)

На практыцы бываюць сітуацыі, калі суб’екты гаспадарання выкарыстоўваюць для размяшчэння рэкламы не ўсе арэндаваныя рэкламныя плошчы.

У такой сітуацыі ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання выдаткі на арэнду толькі тых рэкламных плошчаў, якія фактычна распаўсюджваюць рэкламную інфармацыю.

Дадзеная выснова заснаваны на наступным: артыкулам 3 Федэральнага закона ад 13.03.2006 N 38-ФЗ «Аб рэкламе» прадугледжана, што рэклама мае адметную асаблівасць, яна распаўсюджвае інфармацыю пра тавар, паслугі ці арганізацыі з мэтай фарміравання попыту спажыўцоў.

Акрамя таго, пунктам 16 інфармацыйнага ліста Прэзідыума ВАС РФ ад 1998/12/25 N 37 «Агляд практыкі разгляду спрэчак, звязаных з ужываннем заканадаўства аб рэкламе» устаноўлена, што інфармацыя, відавочна асацыюецца ў спажыўца з вызначаным таварам, павінна разглядацца як рэклама гэтага тавару.

Такім чынам, калі на арандуемай рэкламнай плошчы не ажыццяўляецца распаўсюд інфармацыі аб вырабляемай прадукцыі або арганізацыі, то выдаткі на арэнду дадзенай рэкламнай плошчы не ўлічваюцца ў складзе расходаў для мэт падаткаабкладання.

З прычыны таго, што нормы падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ прама не раскрываюць, якія менавіта выдаткі падпадаюць пад дзеянне гэтай нормы, на практыцы ўзнікае мноства спрэчак, адносна правамернасці і неправамернасці ўліку для мэт вылічэння падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый тых ці іншых выдаткаў.

Напрыклад, у правапрымяняльнай практыцы маюць месца сітуацыі, калі суб’екты гаспадарання ў мэтах павышэння сваёй канкурэнтаздольнасці вырабляюць сертыфікацыю менеджменту якасці ў адпаведнасці з міжнароднымі стандартамі. Дадзеныя выдаткі могуць быць улічаныя для мэт падаткаабкладання прыбытку ў рамках норм падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Дадзеныя высновы пацвярджаюцца пазіцыяй афіцыйных органаў: ліст Упраўлення ФНС Расіі па г. Маскве ад 06.04.2010 N 16-15 / 035564 @, ліст Мінфіна Расіі ад 07.07.2008 N 03-03-06 / 1/308. Акрамя таго, дадзены выснова пацвярджаецца судовай практыкай, у Пастанове фас Паўночна-Заходняй акругі 12.02.2007 N А66-13850 / 2005 суд вызначыў, што выдаткі падаткаплацельшчыка на сертыфікацыю сістэмы кіравання якасці з’яўляюцца звязанымі з вытворчасцю і рэалізацыяй тавару, а згодна з падпунктам 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца і іншыя выдаткі падаткаплацельшчыка, звязаныя з вытворчасцю і (або) рэалізацыяй.

Неабходна адзначыць, што ў судовай практыцы маецца пазіцыя, зыходзячы з якой вынікае, што выдаткі на правядзенне сертыфікацыі менеджменту якасці не ставяцца да выдаткаў, памянёныя ў норме падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Так, ФАС Уральскага акругі ў Пастанове ад 19.01.2006 N Ф09-6174 / 05-С7 вызначыў, што дадзеныя выдаткі падлягаюць ўліку ў рамках нормаў падпунктаў 2 пункта 1 артыкула 264 НК РФ і падпункта 15 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Акрамя таго, многія гаспадарчыя суб’екты ў мэтах станоўчага праходжання сертыфікацыі менеджменту якасці звяртаюцца да паслуг іншых арганізацый, якія ажыццяўляюць падрыхтоўку работнікаў арганізацый заказчыкаў да праходжання працэдуры сертыфікацыі. У дадзеным выпадку, зыходзячы з судовай практыкі, выдаткі на навучанне персаналу ў мэтах паспяховага праходжання сертыфікацыі менеджменту якасці могуць ўлічвацца для мэт падаткаабкладання прыбытку.

Падатковым органам па выніках выязной падатковай праверкі арганізацыі быў складзены акт і прынята рашэнне аб прыцягненні да падатковай адказнасці за ўчыненне падатковага правапарушэння. Названым рашэннем таварыства прыцягнута да падатковай адказнасці ў выглядзе спагнання падаткаў, пені і штрафу па артыкуле 122 НК РФ.

Не пагадзіўшыся часткова з рашэннем інспекцыі, арганізацыя звярнулася ў арбітражны суд, які патрабаванні пазову задаволіў.

Па пункце рашэння падатковага органа ім ўстаноўлена, што заяўнік неабгрунтавана ўключыў у склад іншых выдаткаў, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, выдаткі на аказанне паслуг па аналізу, навучанню персаналу і падрыхтоўцы да сертыфікацыі сістэмы менеджменту якасці па DIN EN ISO 9001/2000, паслуг па сертыфікацыі сістэмы менеджменту якасці па DIN EN ISO 9001/2000 і паслуг па навучанні і кваліфікацыі ўнутраных аўдытараў сістэмы менеджменту якасці па DIN EN ISO 9001/2000, што прывяло да заніжэння выплаты падатку на прыбытак.

На думку падатковага органа, сістэма менеджменту якасці не з’яўляецца прадукцыяй ці паслугай арганізацыі, якая рэалізуецца спажыўцам (заказчыкам), і, такім чынам, выдаткі на яе сертыфікацыю не ўлічваюцца ў мэтах падаткаабкладання прыбытку ў складзе іншых выдаткаў падаткаплацельшчыка, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй.

У адпаведнасці з падпунктам 2 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на сертыфікацыю прадукцыі і паслуг. У адпаведнасці з падпунктам 15 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах ставяцца таксама выдаткі на кансультацыйныя і іншыя аналагічныя паслугі, якія аказваюцца падаткаплацельшчыку.

Дадзеныя нормы не ўтрымліваюць вычарпальнага пераліку выдаткаў, якія ўлічваюцца пры вылічэнні падатку на прыбытак (падпункт 49 пункта 1 артыкула 264 Падатковага кодэкса РФ). Для таго каб выдаткі былі улічаны пры падаткаабкладанні прыбытку, яны павінны адпавядаць крытэрам, названым у артыкуле 252 НК РФ (пункт 49 артыкула 270 НК РФ).

Названыя расходы заяўніка пацьвярджаюцца дамовамі, актамі здачы-прыёмкі выкананых работ, разліковымі дакументамі на аплату, што не аспрэчваецца падатковай інспекцыяй. Падаткаплацельшчык абгрунтавана уключыў названыя выдаткі ў складзе расходаў, якія памяншаюць даходы падатковага перыяду, паколькі яны дакументальна пацверджаны, эканамічна абгрунтаваныя і неабходныя для ажыццяўлення і пашырэння дзейнасці падаткаплацельшчыка, накіраванай на атрыманне даходу.

(Па матэрыялах Пастановы трынаццатага арбітражнага апеляцыйнага суда 23.10.2007 N А56-23196 / 2006.)

Нярэдкія выпадкі, калі суб’екты гаспадарання, якія звярнуліся для атрымання сертыфіката менеджменту якасці, па тых ці іншых прычынах не атрымліваюць ўказаны сертыфікат.

У дадзенай сітуацыі пазіцыя афіцыйных органаў і судоў адрозніваецца.

Падатковыя органы лічаць, што выдаткі па правядзенні сертыфікацыі сістэмы менеджменту якасці ў парадку, устаноўленым Законам N 184-ФЗ, якія адказваюць названым патрабаванням артыкула 252 НК РФ, могуць ўлічвацца арганізацыяй у складзе расходаў для мэт падаткаабкладання прыбытку раўнамерна на працягу ўсяго тэрміну дзеяння сертыфіката. Дадзеная пазіцыя выкладзеная ў лісце УФНС Расіі па г. Маскве ад 31.12.2010 N 16-15 / 138412 @.

У лісце УФНС Расіі па г. Маскве ад 06.04.2010 N 16-15 / 035564 @ падатковы орган заявіў, што выдаткі па правядзенні сертыфікацыі сістэмы менеджменту якасці, у тым ліку па аплаце паслуг, аказаных органам па сертыфікацыі пасля атрымання сертыфіката, у парадку, устаноўленым у Законе N 184-ФЗ, якія адказваюць патрабаванням артыкула 252 НК РФ, ўключаюцца ў склад выдаткаў, якія ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку.

З прыведзеных лістоў вынікае, што афіцыйныя органы ставяць магчымасць уліку выдаткаў на правядзенне сертыфіката менеджменту якасці ў залежнасць ад факту наяўнасці сертыфіката.

У судовай практыцы пазіцыя судоў па гэтым пытанні адрозніваецца.

Так, фас Поволжского акругі ў Пастанове ад 26.07.2005 N А72-6739 / 04/07 / 50 паказаў, што выдаткі на сертыфікацыю менеджменту якасці ўлічваюцца ў мэтах падліку падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый у выпадку выдачы адпаведнага сертыфіката.

Аднак маецца і супрацьлеглая пазыцыя.

Па выніках правядзення выязной падатковай праверкі падатковым органам прынята рашэнне аб прыцягненні арганізацыі да падатковай адказнасці па пункце 1 артыкула 122 НК РФ у выглядзе штрафаў: за няпоўную выплату падатку на прыбытак, таксама арганізацыі прапанавана выплаціць нядоімку па падатку на прыбытак і пені ў парадку артыкула 75 НК РФ.

Арганізацыя, не пагадзіўшыся з рашэннем падатковага органа ў частцы, аспрэчыць яго ў судовым парадку.

Выдаткі на сертыфікацыю сістэмы менеджменту якасці могуць прызнавацца выдаткамі па звычайных відах дзейнасці па-за залежнасці ад таго, якое рашэнне было прынята органам сертыфікацыі (аб выдачы сертыфіката або аб адмове ў яго выдачы).

Адхіляючы довады падатковага органа аб тым, што выдаткі на сертыфікацыю не могуць ўлічвацца ў мэтах падаткаабкладання прыбытку, паколькі сістэма менеджменту якасці не з’яўляецца прадукцыяй ці паслугай арганізацыі, якая рэалізуецца спажыўцам, суды паказалі: ажыццёўленыя арганізацыяй выдаткі накіраваны на ўдасканаленне сістэмы кіравання арганізацыяй; сертыфікацыя сістэмы менеджменту якасці звязана з павышэннем эфектыўнасці кіравання арганізацыяй; наступная сертыфікацыя арганізацыі напрамую звязана з сертыфікацыяй сістэмы менеджменту якасці, што пацвярджаецца наяўных сертыфікатам адпаведнасці, выдадзеных арганізацыі на ўласную прадукцыю: перегружатели скребковые праходчага, дзе маецца спасылка, што ён выдадзены на падставе наяўнага сертыфіката менеджменту якасці.

Улічваючы, што дадзеныя абставіны падатковым органам не абвергнуты, касацыйная інстанцыя падтрымлівае выснову судоў аб неабгрунтаваным даналічаных падатку на прыбытак па дадзеным эпізодзе.

(Дадзеная пазіцыя выкладзеная ў Пастанове ФАС Заходне-Сібірскага акругі ад 24.06.2009 N Ф04-3764 / 2009 г. (9413-А27-40).)

Пры ажыццяўленні дзейнасці ў арганізацыі можа ўзнікнуць патрэба ў пераездзе з займанага ёю памяшкання. У такой сітуацыі выдаткі на ажыццяўленне пераезду могуць памяншаць падатковую базу па падатку на прыбытак арганізацый.

Па выніках выязной падатковай праверкі арганізацыі падатковым органам складзены акт і вынесена рашэнне аб прыцягненні падаткаплацельшчыка да падатковай адказнасці.

Лічачы названае рашэнне незаконным ў аспрэчванай часткі, арганізацыя звярнулася з адпаведнай заявай у арбітражны суд.

Прымаючы рашэнне аб задавальненні заяўленых патрабаванняў, суд прыйшоў да высновы аб тым, што падстаў для даналічэння спрэчных сум падаткаў, пені і штрафу ня маецца.

Прааналізаваўшы прадстаўленыя дакументы па ўзаемаадносінах са іншай арганізацыяй і даследаваўшы першасныя дакументы, суд прыйшоў да высновы аб тым, што выдаткі прадпрыемства на аплату паслуг па выкананні пагрузачна-разгрузачных работ у сувязі з пераездам у іншае офіснае памяшканне правамерна аднесены заяўнікам на расходы ў мэтах падаткаабкладання прыбытку.

Выдаткі, панесеныя прадпрыемствам, з’яўляюцца рэальнымі, эканамічна абгрунтаванымі і дакументальна пацверджанымі (пункт 1 арт. 252, падпункт 6 пункта 1 артыкула 253, падпункт 49 пункт 1 артыкула 264 НК РФ). Дадзеных, якія аспрэчваюць гэтыя абставіны, падатковым органам ня прыведзена.

Паўтараюцца довады падатковага органа, у прыватнасці, аб парушэнні пры стварэнні арганізацыі, аб удзеле кіраўніка названай арганізацыі ў кіраванні іншымі юрыдычнымі асобамі, аб адсутнасці кіраўніка па адрасе прапіскі і яго няяўкі для дачы тлумачэнняў, былі прадметам праверкі суда першай інстанцыі і ім дадзеная правільная прававая ацэнка . Доказаў, якія пацвярджаюць ўзгодненасць дзеянняў падаткаплацельшчыка са сваім пастаўшчыком, накіраваных на неабгрунтаванае атрыманне падатковай выгады, падатковым органам не прадстаўлена і ў матэрыялах справы такія адсутнічаюць.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 11.11.2008 N КА-А40 / 10485-08.)

Маюць месца выпадкі, калі арганізацыі усталёўваюць перад занятыя імі будынкамі флагштокі з мэтай змясціць на іх сьцягі з выявай лагатыпа кампаніі. У дадзенай сітуацыі судовая практыка паказвае, што выдаткі на ўстаноўку флагштока могуць быць аднесены падаткаплацельшчыкам да выдаткаў, паменшвалым падатковую базу на прыбытак, у рамках нормаў падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

Падатковы орган правёў выязную падатковую праверку арганізацыі, вынікі якой аформлены актам.

Падатковы орган даналічана падатак на прыбытак з прычыны неабгрунтаванага аднясення на расходы кошту флагштока з эмблемай арганізацыі.

Па выніках праверкі кіраўнік падатковага органа прыняў рашэнне аб прыцягненні арганізацыі да падатковай адказнасці за ўказаныя правапарушэнні па пункце 2 артыкула 119 НК РФ у выглядзе штрафу, па пункце 1 артыкула 122 НК РФ па падатку на прыбытак. У гэтым жа рашэнні арганізацыі прапанавана выплаціць даналічаных падатак на прыбытак.

Арганізацыя не пагадзілася з рашэннем падатковага органа ў названай частцы і абскардзіла яго ў арбітражны суд.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ у мэтах главы 25 НК РФ падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму вырабленых выдаткаў.

Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі, ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

Пры гэтым выдаткі ў залежнасці ад іх характару, а таксама ўмоў ажыццяўлення і напрамкаў дзейнасці падаткаплацельшчыка падпадзяляюцца на расходы, звязаныя з вытворчасцю і рэалізацыяй, і пазарэалізацыйныя выдаткі (пункт 2 артыкула 252 НК РФ).

На падставе падпункта 14 пункта 1 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца выдаткі на юрыдычныя і інфармацыйныя паслугі.

Згодна з пунктам 1 артыкула 272 НК РФ расходы, якiя прымаюцца для мэт падаткаабкладання, прызнаюцца такiмi ў тым справаздачным (падатковым) перыядзе, да якога яны адносяцца, незалежна ад часу фактычнай выплаты грашовых сродкаў і (або) іншай формы іх аплаты.

Пры гэтым у адпаведнасці з падпунктам 3 пункта 7 названага артыкула датай ажыццяўлення пазарэалізацыйных і іншых выдаткаў прызнаецца ў тым ліку дата разлікаў у адпаведнасці з умовамі заключаных дагавораў або дата прад’яўлення падаткаплацельшчыку дакументаў, якія служаць падставай для творы разлікаў, альбо апошні дзень справаздачнага (падатковага) перыяду.

Пры такіх абставінах правільным з’яўляецца выснову аб тым, што рашэнне падатковага органа ў частцы даналічаных падатку на прыбытак, адпаведных пеняў і штрафу па пункце 1 артыкула 122 НК РФ супярэчыць падатковаму заканадаўству, у сувязі з чым суды абгрунтавана прызналі яго несапраўдным па дадзеным эпізодзе.

Довад падатковага органа аб незаконнасці судовых актаў у частцы адмовы ў даналічаных падатку на прыбытак, адпаведных пеняў і санкцый у сувязі з неправамерным аднясеннем падаткаплацельшчыкам на расходы кошту флагштока з эмблемай арганізацыі без ўказанні парушаных пры гэтым норм права, а таксама канкрэтных першасных дакументаў, не даследаваныя судамі , з’яўляецца неабгрунтаваным і не можа служыць падставай для адмены абскарджваемых судовых актаў у гэтай частцы.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Волга-Вяцкі акругі ад 19.09.2006 N А79-1054 / 2006.)

Пры ажыццяўленні гаспадарчай дзейнасці ў арганізацый можа ўзнікаць неабходнасць ажыццяўляць камандзіроўкі сваіх работнікаў, калі ў дадзеным выпадку сітуацыя ўяўляецца больш ці менш яснай, то ў сітуацыі, калі камандзір твар, якое складаецца з арганізацыяй у грамадзянска-прававых адносінах, усё больш складана.

Як паказвае норма часткі 1 артыкула 166 Працоўнага кодэкса, службовая камандзіроўка — паездка работніка па распараджэнні працадаўцы на пэўны тэрмін для выканання службовага даручэння па-за месцам пастаяннай працы. Службовыя паездкі работнікаў, пастаянная праца якіх ажыццяўляецца ў шляху або мае раз’язной характар, службовымі камандзіроўкамі не прызнаюцца.

Гэта значыць камандзіроўка, з’яўляецца інстытутам, якія існуюць у рамках працоўных адносін, так як работнік выконвае свае працоўныя абавязкі, асобы, з якімі арганізацыя заключае грамадзянска-прававыя дагаворы, не знаходзяцца з дадзенай арганізацыяй у працоўных адносінах.

Мінфін Расіі ў лісце ад 19.12.2006 N 03-03-04 / 1/844 паказаў, што расейская арганізацыя мае права кампенсаваць затраты па камандзіроўках толькі для штатных работнікаў, з якімі арганізацыя заключыла працоўныя дагаворы або калектыўныя дамовы.

Аднак у судовай практыцы маецца супрацьлеглая пазыцыя.

Аспрэчванай рашэнне прынята падатковым органам па выніках выязной падатковай праверкі правільнасці вылічэння і своечасовасці выплаты арганізацыяй падаткаў, адлюстраваным у акце праверкі.

Дадзеным рашэннем падаткаплацельшчык прыцягнуты да падатковай адказнасці па пункце 1 артыкула 122 НК РФ за няпоўную выплату падатку на прыбытак у выглядзе штрафу. Арганізацыі палічаны і прапанаваны да выплаты пені па падатку на прыбытак, прапанавана выплаціць нядоімку падатку на прыбытак.

Рашэннем вышэйстаячага падатковага органа апеляцыйная скарга падаткаплацельшчыка была пакінутая без задавальнення, спрэчнае рашэнне інспекцыі — зацверджана.

Падставай для даналічаных падатку на прыбытак, налічэння пені і штрафаў, на думку падатковага органа, з’яўляецца аднясенне на расходы, паменшвалыя падаткаабкладаемы базу па падатку на прыбытак па здзелках са іншай арганізацыяй, паколькі падчас праверкі было выяўлена адсутнасць контрагента па месцы рэгістрацыі, адсутнасць у яго колькасці, матэрыяльнай і вытворчай базы, падпісанне дакументаў неўстаноўленымі асобамі.

Падставай для даналічаных падатку на прыбытак падатковы орган паказаў тое, што выдаткі на камандзіроўку звыш норм, устаноўленых пунктам 38 артыкула 270 НК РФ, арганізацыя не адносіла да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, а астатнія выдаткі неправамерна ўдзельнічалі ў фарміраванні іншых выдаткаў грамадства.

У сілу падпункта 12 пункта 1 артыкула 264 НК РФ выдаткі па камандзіроўках работнікаў, з якімі заключаны дагаворы грамадзянска-прававога характару, не ўключаюцца ў выдаткі пры вылічэнні падатку на прыбытак па артыкуле «камандзіровачныя выдаткі», гэта не азначае, што такія выдаткі нельга адносіць на затраты для мэтаў падаткаабкладання падатку на прыбытак па іншых артыкулах расходаў (падпункт 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ).

Грамадзянскае заканадаўства, якім рэгулююцца адносіны бакоў па грамадзянска-прававых дагаворах, не забараняе працадаўцу і работніку разам з працоўнай дамовай ўступаць у дагаворныя адносіны грамадзянска-прававога характару, у тым ліку ў выпадку, калі паміж імі існуюць працоўныя адносіны.

Згодна з пазіцыі Міністэрства фінансаў Расійскай Федэрацыі, выяўленай у лісце ад 19.08.2008 N 03-03-06 / 2/107 выплаты па дагаворах грамадзянска-прававога характару з работнікамі, якія складаюцца ў штаце арганізацыі, ўключаюцца ў выдаткі пры вылічэнні падатку на прыбытак на падставе падпункта 49 пункта 1 артыкула 264 НК РФ пры ўмове пацвярджэння эканамічнай абгрунтаванасці такіх выдаткаў.

Пад эканамічнай абгрунтаванасцю варта разумець неабходнасць такіх выдаткаў для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне прыбытку.

Разгляданыя выплаты па дагаворах падраду з фізічнымі асобамі, заключанымі арганізацыяй, эканамічна абгрунтаваныя, дакументальна пацверджаныя і зроблены для атрымання прыбытку. Рэальнасць выканання работнікамі грамадства прынятых на сябе абавязацельстваў і прыняцце працы грамадствам пацверджана падчас выязной падатковай праверкі і не аспрэчваецца інспекцыяй.

Выснову аб памылковасці пазіцыі падатковага органа па апісаным эпізодзе адпавядае правільна прымененых нормам падатковага заканадаўства і матэрыялаў справы.

(Па матэрыялах Пастановы фас Поволжского акругі ад 16.06.2011 N А55-13458 / 2010.)

Аналагічныя высновы ўтрымліваюцца ў Пастанове Адзінаццатага арбітражнага апеляцыйнага суда ад 02.02.2011 N А55-13458 / 2010.

Мінфін Расіі ў лісце ад 03.06.2011 N 03-03-06 / 2/86 адзначыў, што выдаткі арганізацыі, звязаныя з рэалізацыяй праграм лаяльнасці, могуць разглядацца як вырабленыя для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу, толькі ў тым выпадку, калі гэтая дзейнасць непасрэдна накіравана на прыцягненне ў арганізацыю большай колькасці кліентаў, а таксама на захаванне наяўных кліентаў. Калі выдаткі арганізацыі ў выглядзе аплаты кошту тавараў, што перадаюцца якія выкарыстоўваюць паслугі арганізацыі кліентам, адказваюць прыведзеных вышэй патрабаванням, то яны могуць ўлічвацца пры вызначэнні падатковай базы па падатку на прыбытак арганізацый.

Зыходзячы з прыведзенага лісты, можна зрабіць выснову, што арганізацыя павінна пацвердзіць, што ажыццяўленне праграмы лаяльнасці станоўча адбілася на камерцыйнай дзейнасці, пацвярджэннем дадзенага факту могуць з’яўляцца дакументы, якія паказваюць на павелічэнне аб’ёмаў продажаў таварам або паслуг у перыяд правядзення праграм лаяльнасці.

У гаспадарчай дзейнасці ўзнікаюць сітуацыі, калі ў арганізацыі ўзнікае неабходнасць вырабіць пераўпакоўку гатовай і упакаванай прадукцыі, па тых ці іншых прычынах. Датычна пытання адносяцца выдаткаў на пераўпакоўку прадукцыі да выдаткаў, паменшвалым падатковую базу па падатку на прыбытак арганізацый, фінансавае ведамства і суды прытрымліваюцца розных пазіцый.

Так, Мінфін Расіі ў лісце ад 1998/06/19 N 04-05-11 / 67 паказаў, што не адносіцца да вытворчай дзейнасць гандлёвай арганізацыі па ўпакоўцы, пераўпакоўку, драбненню партыі ці іншай перадпродажнай падрыхтоўцы тавару.

Падатковы орган паказвае на адсутнасць з боку арганізацыі належнай абачлівасці пры выбары контрагентаў, на адсутнасць у гэтых арганізацый магчымасці для ажыццяўлення рэальных гаспадарчых аперацый з падаткаплацельшчыкам, на тое, што фактычна контрагенты арганізацыі не ажыццяўлялі гаспадарчую дзейнасць.

Падатковым органам па выніках выязной падатковай праверкі арганізацыі па пытаннях правільнасці вылічэння і своечасовасці выплаты (ўтрымання, пералічэння) падаткаў і збораў вынесена рашэнне, у адпаведнасці з якім арганізацыя прыцягнутая да падатковай адказнасці, прадугледжанай пунктам 1 артыкула 122 НК РФ, у выглядзе штрафу; налічаны пені па падатку на прыбытак, прапанавана выплаціць нядоімку па падатку на прыбытак, унесці неабходныя выпраўленні ў дакументы бухгалтарскага і падатковага ўліку.

Падставай для прыняцця рашэння падатковага органа ў аспрэчванай часткі сталі высновы падатковага органа аб непроявлении заяўнікам належнай абачлівасці пры выбары контрагентаў; аб тым, што прадстаўленыя арганізацыяй дакументы ад імя контрагентаў падпісаныя неўстаноўленымі асобамі, у сувязі з чым заяўнікам неправамерна прыніжаная падатковая база па падатку на прыбытак ў правяраемым перыядзе.

У касацыйнай скарзе падатковы орган прыводзіць довады пра тое, што арганізацыяй не прадстаўлена доказаў праявы ім належнай абачлівасці пры выбары контрагентаў.

Арганізацыяй ў правяраемым перыядзе былі заключаны дагаворы на пастаўку арахіса, на аказанне рэкламных паслуг і на пераўпакоўку гатовай прадукцыі арганізацыяй, выдаткі па якіх падаткаплатнік ўлічыў пры вылічэнні падатку на прыбытак.

Згодна з прававой пазіцыі Вышэйшага Арбітражнага Суда РФ, выкладзенай у Пастанове Прэзідыума ад 25.05.2010 N 15658/09, падаткаплацельшчык ў абгрунтаванне довадаў аб праявах ім належнай абачлівасці мае права прыводзіць довады ў абгрунтаванне выбару контрагента, маючы на ​​ўвазе, што па ўмовах дзелавога абароту пры ажыццяўленні названага выбару суб’ектамі прадпрымальніцкай дзейнасці ацэньваюцца не толькі ўмовы здзелкі і іх камерцыйная прывабнасць, але і дзелавая рэпутацыя, плацежаздольнасць контрагента, а таксама рызыка невыканання абавязваецца ельств і прадастаўленне забеспячэння іх выканання, наяўнасць у контрагента неабходных рэсурсаў (вытворчых магутнасцяў, тэхналагічнага абсталявання, кваліфікаванага персаналу) і адпаведнага вопыту.

Заканадаўства аб падатках і зборах Расійскай Федэрацыі зыходзіць з прэзумпцыі добрасумленнасці падаткаплацельшчыка і іншых удзельнікаў праваадносін у сферы эканомікі. У сувязі з гэтым мяркуецца, што дзеянні падаткаплацельшчыка, якія маюць сваім вынікам атрыманне падатковай выгады, у прыватнасці падатковых вылікаў, эканамічна апраўданыя, а звесткі, якія змяшчаюцца ў падатковай дэкларацыі і бухгалтарскай справаздачнасці, — дакладныя.

Арганізацыя пры заключэнні дагавораў пераканацца ў праваздольнасць контрагентаў і іх належнай дзяржаўнай рэгістрацыі ў якасці юрыдычных асоб, праверыла наяўнасць звестак аб іх па рэестры звестак з ЕГРЮЛ, ўстаноўчыя і рэгістрацыйныя дакументы контрагентаў ва ўстаноўленым законам парадку несапраўднымі не прызнаныя, што сведчыць аб праявах заяўнікам належнай абачлівасці, у сувязі з чым у суда касацыйнай інстанцыі падстаў для пераацэнкі абставінаў, устаноўленых судамі, няма.

Падатковы орган спасылаецца на вынікі сустрэчных праверак контрагентаў, згодна з якімі контрагенты арганізацыі па адрасе, паказанаму ў устаноўчых дакументах, ня размяшчаюцца, у іх адсутнічаюць асноўныя сродкі і персанал, у сувязі з чым у гэтых арганізацый адсутнічае магчымасць выканаць рэальныя гаспадарчыя аперацыі.

Падатковы орган не прадставіў доказаў таго, што арганізацыя ведала альбо павінна было ведаць аб парушэннях, дапушчаных контрагентамі, дзейнічала без належнай абачлівасці і асцярожнасці, з’яўляецца з контрагентамі афіляваныя або ўзаемазалежнымі асобамі, як і не прадставіла доказаў наяўнасць ўзгодненай волі заяўніка і яго контрагентаў, накіраванай на атрыманне неабгрунтаванай падатковай выгады.

У адпаведнасці з пунктам 10 Пастановы Пленума ВАС РФ ад 12.10.2006 N 53 факт парушэння контрагентам падаткаплацельшчыка сваіх падатковых абавязкаў сам па сабе не з’яўляецца доказам атрымання падаткаплацельшчыкам неабгрунтаванай падатковай выгады. Падатковая выгада можа быць прызнана неабгрунтаванай, калі падатковым органам будзе даказана, што падаткаплацельшчык дзейнічаў без належнай абачлівасці і асцярожнасці, і яму павінна было быць вядома аб парушэннях, дапушчаных контрагентам, у прыватнасці, у сілу адносін ўзаемазалежнасці або аффилированности падаткаплацельшчыка з контрагентам.

З’яўляецца правільнай ў дадзеным выпадку спасылка на прававую пазіцыю, выкладзеную ў вызначэнні Канстытуцыйнага Суда РФ ад 2003/10/16 N 329-О, згодна з якой падаткаплацельшчык не нясе адказнасць за дзеянні ўсіх арганізацый, якія ўдзельнічаюць у многастадыйныя працэсе выплаты і пералічэння падаткаў у бюджэт.

Акрамя таго, факт адсутнасці арганізацыі па юрыдычным адрасе на момант правядзення праверкі не сведчыць пра тое, што арганізацыя не размяшчалася па гэтым адрасе ў момант яе рэгістрацыі і ажыццяўлення гаспадарчых аперацый.

Прааналізаваныя выпіскі банкаў з рахункаў і ўстаноўлена рух па іх грашовых сродкаў, што па ўказаных рахунках спісваліся грашовыя сродкі на аплату паставак прадукцыі; за арэнду і камунальныя паслугі; на аплату транспартных, транспартна-экспедыцыйных і звязаных з імі паслуг; на выплату падаткаў і абавязковых узносаў у адрас ФСС Расіі; у касу для выдачы заработнай платы і выплат сацыяльнага характару; на аплату іншых расходаў.

З аналізу выпісак банкаў па ліку судамі таксама ўстаноўлена рух грашовых сродкаў, паколькі з рахункаў спісваліся грашовыя сродкі на аплату пакавальнага матэрыялу, рэкламнай прадукцыі, паліграфічнай прадукцыі; на аплату складскіх паслуг, транспартных паслуг, аргтэхнікі, камп’ютэрнага абсталявання, электраабсталявання, у аплату рэкламных матэрыялаў, размяшчэння вонкавай рэкламы; і іншых вытворчых патрэб.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 08.06.2011 N КА-А40 / 4629-11-П.)

Аналагічная пазіцыя выкладзена ў Пастанове ФАС Заходне-Сібірскага акругі ад 18.03.2009 N Ф04-1360 / 2009 (1867-А45-42).

Пры правядзенні перамоваў з патэнцыяльнымі контрагентамі, многія гаспадарчыя суб’екты набываюць кветкі для ўпрыгожвання памяшкання, у якім адбываюцца перамовы.

Адносна пытання правамернасці ўліку для мэтаў падаткаабкладання выдаткаў на кветкі ў складзе прадстаўніцкіх выдаткаў афіцыйныя органы і суды прытрымліваюцца розных пунктаў гледжання.

Падатковыя органы і некаторыя суды лічаць, што выдаткі на кветкі не памяншаюць падаткаабкладаемы прыбытак.

Так, у лісце Упраўлення МПЗ РФ па г. Маскве ад 22.01.2004 N 26/08 / 4777 паказана, што выдаткі на набыццё кветак з мэтай афармлення памяшканняў арганізацыі для правядзення афіцыйнага прыёму асоб, якія ўдзельнічаюць у перамовах, не з’яўляюцца эканамічна апраўданымі, у сувязі з чым не ўлічваюцца для мэт падаткаабкладання прыбытку, як не адпавядаюць патрабаванням пункта 1 артыкула 252 НК РФ.

Аналагічная пазіцыя мае адлюстраванне і ў судовай практыцы.

У ходзе падатковай праверкі падатковым органам устаноўлена у ліку іншага неправамернае аднясенне арганізацыяй да прадстаўніцкім расходах, паменшвалым падаткаабкладаемы прыбытак, выдаткаў на куплю кветак.

Адмаўляючы ў прызнанні несапраўдным рашэння падатковага органа ў разгляданай часткі, суд кіраваўся пунктамі 1 і 2 артыкула 264 НК РФ.

Суд палічыў, што заяўнік не даказаў, што спрэчныя выдаткі абумоўлены неабходнасцю захавання звычаяў дзелавога абароту, якія тычацца арганізацыі сустрэч дзелавых партнёраў.

У касацыйнай скарзе арганізацыя спасылаецца на няправільнае прымяненне судом палажэнняў артыкула 264 НК РФ. На думку арганізацыі, спрэчныя выдаткі могуць быць аднесены да прадстаўнічым, бо пункт 2 названага артыкула не ўтрымлівае закрытага пераліку адпаведных выдаткаў, а набытыя кветкі фактычна выкарыстаны ў афармленні кабінета, у якім праводзіліся перамовы.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 252 НК РФ у мэтах гэтай главы падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў, пад якімі прызнаюцца дакументальна пацверджаныя і эканамічна апраўданыя выдаткі, ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам. Згодна з падпунктам 22 пункта 1, пункце 2 артыкула 264 НК РФ да іншым расходах, звязаных з вытворчасцю і рэалізацыяй, ставяцца прадстаўнічыя выдаткі падаткаплацельшчыка, звязаныя з афіцыйным прыёмам і абслугоўваннем прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах ўстанаўлення і падтрымання супрацоўніцтва.

Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на афіцыйны прыём і (або) абслугоўванне прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах устанаўлення i (або) падтрымання ўзаемнага супрацоўніцтва, а таксама ўдзельнікаў, якія прыбылі на пасяджэнне савета дырэктараў (праўлення) ці іншага кіруючага органа падаткаплацельшчыка, незалежна ад месца правядзення названых мерапрыемстваў. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі на правядзенне афіцыйнага прыёму (сняданку, абеду ці іншага аналагічнага мерапрыемствы) для названых асоб, а таксама афіцыйных асоб арганізацыі-падаткаплацельшчыка, якія ўдзельнічаюць у перамовах, транспартнае забеспячэнне дастаўкі гэтых асоб да месца правядзення прадстаўнічага мерапрыемствы і (або) пасяджэння кіруючага органа і назад, буфетнай абслугоўванне падчас перамоваў, аплата паслуг перакладчыкаў, якія не знаходзяцца ў штаце падаткаплацельшчыка, па забеспячэнню перакладу падчас правядзення предс авительских мерапрыемстваў. Да прадстаўніцкім выдаткаў не ставяцца выдаткі на арганізацыю забаў, адпачынку, прафілактыкі ці лячэння захворванняў.

З прыведзеных норм вынікае, што НК РФ не ўтрымлівае абмежаванага пераліку прадстаўніцкіх выдаткаў. Пры вырашэнні пытання аб адносяцца спрэчных выдаткаў да названай катэгорыі перш за ўсё варта зыходзіць з іх эканамічнай апраўданасці.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Волга-Вяцкі акругі ад 15.03.2006 N А29-1822 / 2005а.)

Іншыя суды лічаць, што выдаткі на кветкі памяншаюць падатковую базу па падатку на прыбытак арганізацый.

Па выніках праведзенай выязной падатковай праверкі падаткаплацельшчыка і яго філіялаў па пытаннях правільнасці вылічэння і выплаты падаткаў інспекцыяй прынята аспрэчванай рашэнне.

Дадзеным рашэннем арганізацыі налічаны штраф, прадугледжаны пунктам 2 артыкула 120 НК РФ, за грубае парушэнне правілаў уліку даходаў, расходаў і аб’ектаў падаткаабкладання па падатку на прыбытак, пені.

Падатковы орган лічыць неправамерным аднясенне арганізацыяй да прадстаўніцкім расходах і ўлік у мэтах падаткаабкладання выдаткаў на набыццё букетаў жывых кветак і кветкавых кампазіцый для правядзення афіцыйных прыёмаў. На думку інспекцыі, такога роду выдаткі не ўваходзяць у пералік прадстаўніцкіх выдаткаў, прадугледжаны падпунктам 22 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

У адпаведнасці падпунктам 22 пункта 1 артыкула 264 НК РФ у склад пазарэалізацыйных расходаў ўключаюцца прадстаўнічыя выдаткі, звязаныя з афіцыйным прыёмам і абслугоўваннем прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах ўстанаўлення і падтрымання супрацоўніцтва, у парадку, якi прадугледжаны пунктам 2 гэтага артыкула.

Згодна з пунктам 2 указанага артыкула да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на афіцыйны прыём і (або) абслугоўванне прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах устанаўлення i (або) падтрымання ўзаемнага супрацоўніцтва, а таксама ўдзельнікаў, якія прыбылі на пасяджэнне савета дырэктараў (праўлення) або іншага кіруючага органа падаткаплацельшчыка, незалежна ад месца правядзення названых мерапрыемстваў. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі на правядзенне афіцыйнага прыёму (сняданку, абеду ці іншага аналагічнага мерапрыемствы) для названых асоб, а таксама афіцыйных асоб арганізацыі-падаткаплацельшчыка, якія ўдзельнічаюць у перамовах, транспартнае забеспячэнне дастаўкі гэтых асоб да месца правядзення прадстаўнічага мерапрыемствы і (або) пасяджэння кіруючага органа і назад, буфетнай абслугоўванне падчас перамоваў, аплата паслуг перакладчыкаў, якія не знаходзяцца ў штаце падаткаплацельшчыка, па забеспячэнню перакладу падчас правядзення предс авительских мерапрыемстваў.

Да прадстаўніцкім выдаткаў не ставяцца выдаткі на арганізацыю забаў, адпачынку, прафілактыкі ці лячэння захворванняў.

Аднак, як правільна паказаў суд апеляцыйнай інстанцыі, пералік прадстаўніцкіх выдаткаў не з’яўляецца закрытым. Адзінае абмежаванне, прадугледжанае для ўліку такіх выдаткаў артыкулам 264 НК РФ, складаецца ў тым, што яны не павінны перавышаць 4% ад выдаткаў арганізацыі на аплату працы за справаздачны (падатковы) перыяд.

Ўказаны ліміт арганізацыяй ня перавышаны, да дакументаў, якія абгрунтоўваюць зробленыя выдаткі, у інспекцыі прэтэнзій не маецца.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 03.09.2010 N КА-А40 / 10128-10.)

Што датычыцца прымянення норм пункта 2 артыкула 264 НК РФ варта мець на ўвазе, што пазіцыя афіцыйных органаў і судоў адносна пытання адкрытасці або закрытасці пераліку прадстаўніцкіх выдаткаў моцна адрозніваецца.

Афіцыйныя органы і некаторы суды лічаць, што пералік прадстаўніцкіх выдаткаў з’яўляецца закрытым.

Так, ФНС Расіі ў лісце ад 18.04.2007 N 04-1-02 / 306 @ паказвае, што пералік прадстаўніцкіх выдаткаў з’яўляецца закрытым і пашыранаму тлумачэнню не падлягае. Гэта значыць усё, што не памянёныя ў дадзеным спісе, не можа ставіцца да прадстаўніцкім расходах і ўлічвацца ў выдатках.

Аналагічная пазіцыя знаходзіць сваё адлюстраванне і ў судовай практыцы.

Падатковым органам праведзена выязная падатковая праверка дзейнасці арганізацыі па пытаннях выканання падатковага і валютнага заканадаўства, правільнасці вылічэння, паўнаты і своечасовасці выплаты ў бюджэт падаткаў і збораў, у ходзе якой было ўстаноўлена неабгрунтаванае аднясенне на расходы прадстаўніцкіх выдаткаў.

Пунктам 1 артыкула 272 НК РФ ўстаноўлена, што пры метадзе налічэння расходы, якiя прымаюцца для мэт падаткаабкладання, прызнаюцца такiмi ў тым справаздачным (падатковым) перыядзе, да якога яны адносяцца, незалежна ад часу фактычнай выплаты грашовых сродкаў і (або) іншай формы іх аплаты і вызначаюцца з улікам палажэнняў артыкулаў 318 — 320 НК РФ. Аналагічная норма змяшчаецца і ў пункце 18 ПБУ 10/99 «Выдаткі арганізацыі», зацверджанага Загадам Мінфіна Расіі ад 1999/05/06 N 13н.

Выдаткі прызнаюцца такімі зыходзячы з умоў здзелак. У выпадку, калі ўмовамі дагавора прадугледжана атрыманне даходаў на працягу больш чым аднаго справаздачнага перыяду і не прадугледжаная паэтапная на сайт тавараў (работ, паслуг), расходы размяркоўваюцца падаткаплацельшчыкам самастойна, з улікам прынцыпу раўнамернасці прызнання даходаў і выдаткаў.

Пунктам 1 артыкула 252 НК РФ ўстаноўлена, што падаткаплацельшчык памяншае атрыманыя даходы на суму зробленых расходаў (за выключэннем расходаў, указаных у артыкуле 270 НК РФ). Выдаткамі прызнаюцца абгрунтаваныя і дакументальна пацверджаныя выдаткі, ажыццёўленыя (панесеныя) падаткаплацельшчыкам.

Пад абгрунтаванымі выдаткамі разумеюцца эканамічна апраўданыя выдаткі, ацэнка якіх выказана ў грашовай форме.

Пад дакументальна пацверджанымі выдаткамі разумеюцца выдаткі, пацверджаныя дакументамі, аформленымі ў адпаведнасці з заканадаўствам Расійскай Федэрацыі. Выдаткамі прызнаюцца любыя выдаткі пры ўмове, што яны зроблены для ажыццяўлення дзейнасці, накіраванай на атрыманне даходу.

У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 9 Федэральнага закона ад 2001/11/21 N 129-ФЗ «Аб бухгалтарскім уліку» ўсе гаспадарчыя аперацыі, што вырабляюцца арганізацыяй, павінны афармляцца апраўдальны дакументамі, якія служаць першаснымі ўліковымі дакументамі і на падставе якіх вядзецца бухгалтарскі ўлік.

Арганізацыяй былі ажыццёўлены выдаткі на правядзенне рэгіянальнага нарады аб выніках работы. Паводле дадзеных рахункаў-фактур, праведзена аплата наступных паслуг іншых арганізацый: выраб насценных календароў, выраб календароў-домікаў, выраб нататніка з цісненнем, выраб буклетаў, выраб паліграфічнай прадукцыі, выраб тэчак, выраб тэчак на маланкі, правядзенне экскурсіі для ўдзельнікаў семінара, выраб фатаграфій , пакрыццё шкоды арэндадаўцу, прадастаўленне аздараўленчых паслуг.

Рэальнасць нясення арганізацыяй названых расходаў пацвярджаюць акты аб выдаткоўванні сродкаў, аплатныя даручэнні аб аплаце паслуг, накладныя. Дадзеныя выдаткі аднесены арганізацыяй да прадстаўніцкім расходах.

Пунктам 2 артыкула 264 НК РФ прыведзены пералік прадстаўніцкіх выдаткаў, да якіх ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на афіцыйны прыём і (або) абслугоўванне прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах устанаўлення i (або) падтрымання ўзаемнага супрацоўніцтва, а таксама ўдзельнікаў, якія прыбылі на пасяджэння савета дырэктараў (праўлення) ці іншага кіруючага органа падаткаплацельшчыка, незалежна ад месца правядзення названых мерапрыемстваў. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі на правядзенне афіцыйнага прыёму (сняданку, абеду ці іншага аналагічнага мерапрыемствы) для названых асоб, а таксама афіцыйных асоб арганізацыі-падаткаплацельшчыка, якія ўдзельнічаюць у перамовах, транспартнае забеспячэнне дастаўкі гэтых асоб да месца правядзення прадстаўнічага мерапрыемствы і (або) пасяджэння кіруючага органа і назад, буфетнай абслугоўванне падчас перамоваў, аплата паслуг перакладчыкаў, якія не знаходзяцца ў штаце падаткаплацельшчыка, па забеспячэнню перакладу падчас правядзення предс авительских мерапрыемстваў.

У дадзенай норме таксама вызначана, што да прадстаўніцкім выдаткаў не ставяцца выдаткі на арганізацыю забаў, адпачынку, прафілактыкі ці лячэння захворванняў.

Прадстаўнічыя выдаткі на працягу справаздачнага (падатковага) перыяду ўключаюцца ў склад іншых выдаткаў у памеры, якi не перавышае 4 працэнты ад выдаткаў падаткаплацельшчыка на аплату працы за гэты справаздачны (падатковы) перыяд.

Суд не прызнаў незаконным рашэнне падатковай інспекцыі ў частцы адмовы ў прызнанні вышэйназваных выдаткаў прадстаўніцкімі, так як выдаткі, звязаныя з прыёмам прадстаўнікоў філіялаў і работнікаў грамадства, якія прыбылі для вырашэння вытворчых пытанняў, не адпавядаюць расходах, устаноўленых пунктам 2 артыкула 264 главы 25 НК РФ, і , такім чынам, не падлягаюць уключэнню ў склад прадстаўніцкіх выдаткаў.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Усходне-Сібірскага акругі ад 11.08.2006 N А33-26560 / 04-С3-Ф02-3935 / 06-С1, А33-26560 / 04-С3-Ф02-4272 / 06-С1).

Аднак частка судоў прытрымліваецца пазіцыі, зыходзячы з якой вынікае, што пералік прадстаўніцкіх выдаткаў з’яўляецца адкрытым.

Па выніках праведзенай выязной падатковай праверкі падаткаплацельшчыка і яго філіялаў па пытаннях правільнасці вылічэння і выплаты падаткаў падатковым органам прынята аспрэчванай рашэнне.

Дадзеным рашэннем арганізацыі налічаны штраф, прадугледжаны пунктам 2 артыкула 120 НК РФ, за грубае парушэнне правілаў уліку даходаў, расходаў і аб’ектаў падаткаабкладання па падатку на прыбытак.

Падатковы орган лічыць неправамерным аднясенне арганізацыяй да прадстаўніцкім расходах і ўлік у мэтах падаткаабкладання выдаткаў на набыццё букетаў жывых кветак і кветкавых кампазіцый для правядзення афіцыйных прыёмаў. На думку інспекцыі, такога роду выдаткі не ўваходзяць у пералік прадстаўніцкіх выдаткаў, прадугледжаны падпунктам 22 пункта 1 артыкула 264 НК РФ.

У адпаведнасці падпунктам 22 пункта 1 артыкула 264 НК РФ у склад пазарэалізацыйных расходаў ўключаюцца прадстаўнічыя выдаткі, звязаныя з афіцыйным прыёмам і абслугоўваннем прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах ўстанаўлення і падтрымання супрацоўніцтва, у парадку, якi прадугледжаны пунктам 2 гэтага артыкула.

Згодна з пунктам 2 указанага артыкула да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі падаткаплацельшчыка на афіцыйны прыём і (або) абслугоўванне прадстаўнікоў іншых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у перамовах у мэтах устанаўлення i (або) падтрымання ўзаемнага супрацоўніцтва, а таксама ўдзельнікаў, якія прыбылі на пасяджэнне савета дырэктараў (праўлення) або іншага кіруючага органа падаткаплацельшчыка, незалежна ад месца правядзення названых мерапрыемстваў. Да прадстаўніцкім расходах ставяцца выдаткі на правядзенне афіцыйнага прыёму (сняданку, абеду ці іншага аналагічнага мерапрыемствы) для названых асоб, а таксама афіцыйных асоб арганізацыі-падаткаплацельшчыка, якія ўдзельнічаюць у перамовах, транспартнае забеспячэнне дастаўкі гэтых асоб да месца правядзення прадстаўнічага мерапрыемствы і (або) пасяджэння кіруючага органа і назад, буфетнай абслугоўванне падчас перамоваў, аплата паслуг перакладчыкаў, якія не знаходзяцца ў штаце падаткаплацельшчыка, па забеспячэнню перакладу падчас правядзення предс авительских мерапрыемстваў.

Да прадстаўніцкім выдаткаў не ставяцца выдаткі на арганізацыю забаў, адпачынку, прафілактыкі ці лячэння захворванняў.

Пералік прадстаўніцкіх выдаткаў не з’яўляецца закрытым. Адзінае абмежаванне, прадугледжанае для ўліку такіх выдаткаў артыкулам 264 НК РФ, складаецца ў тым, што яны не павінны перавышаць 4% ад выдаткаў арганізацыі на аплату працы за справаздачны (падатковы) перыяд.

Ўказаны ліміт арганізацыяй ня перавышаны, да дакументаў, якія абгрунтоўваюць зробленыя выдаткі, у інспекцыі прэтэнзій не маецца.

З улікам выкладзенага суд апеляцыйнай інстанцыі прыйшоў да абгрунтаванага высновы аб адсутнасці ў падатковага органа падстаў для выключэння спрэчных расходаў з падатковай базы і даналічаных падаткаў.

(Па матэрыялах Пастановы ФАС Маскоўскага акругі ад 03.09.2010 N КА-А40 / 10128-10.)


Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *